Ilse: ‘Dat is best complex, zwanger zijn en vegetariër’

Help!

Opa en ik halen allebei graag ons gelijk. We zijn het echter zelden met elkáár eens. Zeker als het om vegetarisme gaat, belanden we in een oeverloze discussie over aminozuren en dierenleed. Kort gezegd is opa ’team tegen’, ik ben voor.

Opa is volhardend genoeg om het onderwerp toch telkens weer aan te kaarten, ik ben koppig genoeg om steeds te bijten. Elkaar overtuigen doen we nooit. Zodra ik zwanger was, heb ik een volle middag doorgebracht met het doorspitten van onderzoeken, de websites van het voedingscentrum en het WHO en mijn eigen studieboeken, om met een goede onderbouwing bij opa op de koffie te gaan.

Zwangerschapsmisselijkheid

Dat was uiteraard voordat ik de zwangerschapsmisselijkheid ontdekte en nog in de waan was dat ik tijdens de zwangerschap zelf mijn dieet kon bepalen. Mijn lichaam was het gelukkig aanvankelijk roerend met mij eens wat betreft vegetarisme. Alleen al de gedachte aan kip of gehakt was voor mijn spijsvereringskanaal het signaal om een opwaartse peristaltische beweging te gaan maken.

Dat veranderde echter met 25 weken, toen de eerste cravings zich aankondigden. Toen kreeg ik ineens allemachtig veel trek in broodjes knakworst.

Knakworst

Geen verantwoord stukje biologische kalkoenfilet, nee, knakworst. Trek was overigens nog een understatement. Kennen we ‘Bruce’ uit ‘Finding Nemo’ nog? Die scene dat hij bloed ruikt? Dat ben ik dus als we bij de Ikea naar buiten willen lopen en dan nog langs de hotdogstand moeten. FOOD!!!

Daarbij zaten we toen net in de fase dat onze kippeneitjes kleine fipronilbommetjes bleken te zijn. Niemand leek echt te weten hoe schadelijk het nou echt was en wat je er als zwangere mee moest, kon al helemaal niemand me vertellen. Ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen en eieren even uit mijn dieet te halen.

LEES OOK: ‘Is mama vergeten je sokjes aan te trekken?’ – Eh, waar bemoei je je mee!

Om het nog allemaal een klein beetje extra complex te maken voor een zwangere vegetariër, merkte ik in die tijd dat mijn dagelijkse portie zuivel enthousiast bijdroeg aan de aanhoudende misselijkheid. Tsja, dan wordt het lastig voor een vegetariër die een baby maakt. Eiwitten haal je wel voldoende uit plantaardig voedsel, maar voor de vitaminen en mineralen wordt het spannend.

Discussie

Zodoende werd er een aantal weken een zorgvuldige discussie gevoerd in mijn hoofd. Moet ik dan maar supplementen gaan slikken? Maar ja, welke dan? Zomaar wat slikken is ook niet goed… En als mijn lichaam aangeeft dat het vlees wil, moet ik daar dan niet naar luisteren? Of zou ik nog voldoende reserves hebben? Moeilijk, moeilijk, moeilijk.

De bloedtest bij 30 weken maakte korte metten met mijn interne debat. ‘Je B12 is wat aan de lage kant, die moet omhoog. Ik raad je toch echt aan om naast supplementen weer vlees te eten.’ Einde discussie. Om de Uruk Hai uit ‘Lord of the Rings’ maar te citeren: ‘Look’s like meat’s back on the menu, boys!’ Dus naast supplementen eet ik tegenwoordig toch af en toe braaf een stukje vlees. Enneh… Tegen opa houd ik dus gewoon even mijn mond!