De werk/baby-spagaat: ‘ik voelde me nooit helemaal moeder, en nooit helemaal collega’

Een cursus persoonlijke ontwikkeling was voor mij dé eye opener. Er werd een lijst met woorden neergelegd, en daarvan moest je aanstrepen wat op jou van toepassing was. Voor deze top 10 noteerde ik alleen maar woorden die op mijn gezin sloegen. Die van het werk kwamen niet in de top 10. Geen groei, doorstromen en resultaat. Maar geborgenheid en vertrouwen, balans.

Ik vond dit eigenlijk mooi. Het gaf heel wezenlijk weer waar ik nu sta. Want als je moeder wordt, veranderen je prioriteiten. Tenminste, die van mij wel.

Fulltime

Ik werkte altijd fulltime, dat vond ik normaal, geen reden om 32 of minder uur te werken, ik kon het allemaal prima combineren, het werk en privé,  af en toe een opleiding erbij en gaan. Toen ik zwanger was bleef ik in de overtuiging dat ik toch zeker 32 uur zou blijven werken, en dat ik dat wel moest om zo de juiste aansluiting bij het bedrijf te houden. 16 weken verlof leken me ook echt een hele tijd. ‘Konden ze wel zo lang zonder mij, en kan ik wel zonder het werk’. Opmerkingen als: ‘het verlof is zo om’, sloeg ik in de wind. Dacht echt, die mensen snappen niet hoelang 16 weken is.

Clichés

Maar zoals alle clichés wel waar zijn geworden, was ook dit er weer één. De weken vlogen om, en hoe dichterbij het werk kwam, hoe moeilijker ik het vond. Ik wilde helemaal geen 32 uur werken, 24 leek me meer dan genoeg! En gelukkig kon dit, kreeg ik die ruimte. Maar emoties en verstand zijn 2 hele verschillende dingen. Waar mijn gevoel zei: fijn, meer thuis. Zei mijn verstand: hoe moet dat nu, krijg ik wel genoeg mee op het werk, redden ze het wel, laat ik ze niet in de steek, kan ik het werk wel doen in die uren.

LEES OOK: ‘Je kunt niet je eigen kind verstoten en wel je kleinkind komen claimen’

Ik voelde me in een spagaat. Voelde me niet helemaal moeder, want was er niet altijd, en ook niet helemaal collega, want ook daar was ik niet altijd. De balans was zoek. En dus moest ik gaan strepen in mijn prioriteitenlijst. Een streep door groei, resultaat en doorstromen. Eigenlijk stilstaan in het werk. Dit schrijf ik makkelijk, maar wat was dat een confrontatie met mezelf.

Doormodderen

Ik heb me hier doorgemodderd, en gaandeweg kwam ik erachter dat ik echt ben gaan beseffen wat dan echt belangrijk is. En dat zijn voor mij echt de kinderen. Die groei in het werk komt wel weer, een opleiding is er altijd wel te volgen. En andere mensen kunnen ook echt het werk wel doen wat ik deed.

Na een tweede zwangerschap en verlof heb ik het nog anders gedaan. Ik ben zelfs 2 dagen op kantoor gaan werken, en de overige uren thuis. Ik heb het geluk dat het werk dit mogelijk maakt. De taken zijn beperkter. Ik ben meer ondersteunend zodat collega’s meer ruimte krijgen. En ik, ik krijg er zoveel voor terug. Meer thuis met de kinderen, geen stress, geen half gevoel. Ik ben nu echt mama, en de 2 dagen op het werk, echt een collega.

Groei

En groei heb ik echt gemaakt, op het persoonlijke vlak, en dat heeft me zoveel meer geleerd over mezelf, dan een opleiding zou kunnen. Balans, vertrouwen en geborgenheid staan op nummer 1. En het papiertje van een echte opleiding komt wel weer. Ze zijn maar 1 keer klein, en het genieten daarvan, pakt niemand me meer af.

Genoten van deze column? Je leest hier elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
De werk/baby-spagaat: ‘ik voelde me nooit helemaal moeder, en nooit helemaal collega’
Sluiten