Mijn moederinstinct zegt: mijn baby van 5 maanden kan best een weekje zonder mij

Crystal Kwee 28 jan 2017 De baby

Als je vijf en een halve maand oud bent, kun je dan een blijvend babytrauma oplopen van het feit dat je je moeder een week niet ziet? Blijf je de rest van je leven teleurgesteld omdat ze er niet bij was toen je switchte van doperwten naar pompoen?

Serieuze zaken om over na te denken. Ik bedoel: je weet niet wat er in dat babybrein omgaat. Net als dat ik – sinds ik ben bevallen- de helft van de tijd nog steeds geen idee heb waar ik mee bezig ben. “Gewoon je moederinstinct volgen” zeggen mensen de godganse dag. Ja hállo! Alsof je de ochtend na je bevalling opstaat en precies weet wat je moet doen. Alsof je geen baby-app nodig hebt om de huiltjes van je kleine te herkennen (oke, ik geef toe; daarmee sloeg ik een beetje door).

Sporten

Wat ik wel weet, is dat die buideltassen aan de zijkant van mijn heupen niet vanzelf verdwijnen als ik me laat leiden door de flow van het snel weghappen van worstenbroodjes. En de energie komt ook niet vanzelf terug als ik excuses blijf verzinnen om niet te hoeven sporten.

LEES OOK: Stelling: Ik blijf tijdens mijn zwangerschap net zoveel sporten als daarvoor

“Ik ga een weekje detoxen in Portugal, waarom ga je niet mee?” vraagt mijn moeder.
Ik kijk haar aan en moet bijna huilen van verlangen. Hoe fijn zou het zijn om een héle week onbeperkt te slapen en groene salade te eten? Volledig verzorgd te worden en niet naar babykots te ruiken? Een soort van kraamweek maar dan zonder baby. Lezen. In de zon.

Mijn beslissing is snel gemaakt: hell yeah, ik GA.

Knap

“Wat knap dat je dit nu al doet. Kun je dat wel, zonder baby?” is de reactie van de eerste vriendin aan wie ik het nieuws vertel. Het oordeel druipt van haar gezicht af. Zelf zou ze dit nóóit doen. Je baby in de steek laten. Voor een week lézen in de zon!

LEES OOK: De Babymoon: zo ga je (ontspannen!) zwanger op vakantie

”Ga je hem niet missen?” vraagt een familielid. Ik zie de twijfel op zijn gezicht. Alsof ik op het punt sta om mijn baby van vierhoog naar beneden te gooien.

“Dat doen niet veel vrouwen” besluit een vriend van mijn vriend. Iets wat je zegt als je er iets van vindt maar eigenlijk niet wilt laten merken dat je er iets van vindt.

Niet meedoen 

Éven, een nanoseconde, twijfel ik. Is het wel goed om dit te gaan doen? Ga ik echt mijn allerliefste schatje achterlaten? Maar dan herpak ik mezelf. Ik kan me niet herinneren dat mijn vriend één van deze reacties heeft gehad toen hij een paar dagen wegging met vrienden. Ik ga niet meedoen aan dit “ik ben moeder dus ik cijfer mezelf compleet weg”- gedoe.

Ik houd zielsveel van mijn kind. Maar nu ga ik groene sapjes met een lepel naar binnen werken in dezelfde tijd dat ik normaal de kamer heb opgeruimd, mijn mail heb gecheckt, de baby heb verschoond, de was heb gedaan en de hond heb uitgelaten.

Laat ik nu eens gewoon even dat verrekte moederinstinct volgen. Láát me.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag een fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Mijn moederinstinct zegt: mijn baby van 5 maanden kan best een weekje zonder mij
Sluiten