Wat zou het jammer zijn als straks niemand meer thuis durft te bevallen

Het gemene van bevallen is dat dit het beste gaat als je je ontspant. Een nare streek van moeder natuur, want als er iets niet direct bij je opkomt als je ontsluitingsweeën weg puft is het wel “oh, wat is dit toch heerlijk zen en relaxed”. In plaats daarvan dacht ik: “WTF! Dit gaat helemaal fout! Waarom doet die verloskundige niets? Iemand, doe iets!” Maar in dat soort gedachten moet je je dus niet verliezen. Veel makkelijker gezegd, dan gedaan.

Ontspannen gaat het beste in een omgeving waar je je op je gemakt voelt. Voor mij was dat thuis. Het idee dat ik een steriele ziekenhuiskamer zou moeten liggen met Tl-buizen, personeel dat in en uit loopt, wisselende verpleging en zonder het gemak van even een boterham met hagelslag eten, sprak me heel erg tegen. Tel daarbij op het feit dat er in het ziekenhuis aantoonbaar vaker ingrepen worden verricht en mijn keuze was gemaakt.

Drie keer thuis

Ik ben drie keer heerlijk thuis bevallen. We hebben zelfs een beetje onze eigen bevallingsroutine ontwikkeld. Mijn man is zeer actief betrokken geweest en ik kon me helemaal richten op de bevalling: eerst de weeën wegpuffen in bad (wat mij betreft de beste pijnstilling), dan op bed het laatste stukje en persen maar. Na de geboorte lig ik heerlijk met de baby op de borst, terwijl de kraamverzorgster beschuit met muisjes smeert. Daarna kleedt mijn man in alle rust de baby aan en legt haar in de wieg. Dan stap ik lekker onder de douche, terwijl de kraamverzorgster het bed verschoond en alle bevallingsspullen opruimt. Heerlijk frist stap ik mijn schone bed, baby erbij en genieten maar. Heerlijk. Deze ervaring wens ik iedereen toe en ik kan niet snappen dat niet iedereen – die de keuze heeft – hiervoor kiest.

Veiliger 

Ik zie om me heen ook steeds meer mensen kiezen voor een ziekenhuisbevalling. “Ik vind het toch een veiliger idee”, is een veel gehoord argument. En ja, als je je inderdaad thuis minder veilig voelt en daar dus minder goed kan ontspannen, dan kun je wellicht beter in het ziekenhuis bevallen. Maar daar ligt dus volgens mij de crux. Vrouwen worden steeds banger gemaakt voor bevallen en gaan daarom steeds meer denken dat veiliger is om in het ziekenhuis te bevallen, terwijl keer op keer uit onderzoek blijkt dat thuis bevallen net zo veilig is (uiteraard geldt dit vaak niet in het geval van medische indicaties, maar dat lijkt me voor zich spreken).

Vertrouwen

In mijn omgeving merk ik dat vrouwen die er bewust voor kiezen om thuis te bevallen, dit vaak ook doen en goed terugkijken op een relatief ongecompliceerde bevalling. En niet omdat ze in een licht gedimde kamer met geurkaarsjes hun eigen mantra’s konden chanten, terwijl ze luisterden naar Boeddhistische dolfijngeluiden, maar omdat ze vertrouwen hadden in hun lijf, de volledige aandacht van de verloskundige en de actieve steun van hun partner.

 LEES OOK: Column: ‘Ik ben zwanger, niet ziek!

Van de tien vrouwen in mijn zwangerschapscursus die ik volgende toen ik zwanger was van de eerste, waren er twee die graag thuis wilden bevallen (mezelf incluis). Toen we na de bevalling weer bij elkaar zaten, waren deze twee vrouwen inderdaad thuis bevallen zonder complicaties. De overige acht vrouwen hadden stuk voor stuk de bevalling in het ziekenhuis als heel heftig ervaren en er was sprake van verschillende complicaties. Ik vond het verschil echt frappant.

Selffulfilling prophecy

Mijn eigen ervaringen zijn natuurlijk geen grootschalig empirisch onderzoek, maar ik trek er toch een conclusie uit. Door bang te zijn voor de bevalling, of in ieder geval niet het vertrouwen te hebben dat je het kan en dat je dus thuis zou kunnen bevallen, wordt er voor gekozen om in het ziekenhuis te bevallen. Waarschijnlijk begin je dan ook minder relaxed aan de bevalling, waardoor er meer kans is op complicaties. Gooi daarbij dat er in het ziekenhuis überhaupt meer wordt ingegrepen en dan wordt er na de bevalling gezegd: “Het is maar goed dat ik in het ziekenhuis was en niet thuis.” Door dit soort verhalen wordt de angst bij anderen ook weer gevoed en voilà: de angst voor de thuisbevalling wordt een selffulfilling prophecy.

Ontspan en vertrouw! 

Ik pleit er daarom voor dat we ons niet meer bang laten maken. Dat we vertrouwen op ons lijf en op de kennis en vaardigheden van de verloskundige. Dat we daardoor tijdens de bevalling zoveel mogelijk kunnen ontspannen. Dat we ons in onze keuze voor de plaats van de bevalling niet meer laten leiden door angst voor “wat als het mis gaat?”, maar door het vertrouwen in “ik kan het!”. Want het zou echt ontzettend jammer zijn als over een paar jaar niemand meer thuis durft te bevallen.

Genoten van deze column? Je leest hier elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Wat zou het jammer zijn als straks niemand meer thuis durft te bevallen
Sluiten