Wat doe je als de kraamtijd niet zo’n roze wolk blijkt te zijn?

Loes Koster 29 mei 2018 De mama

Yes! Na negen maanden stralend te hebben rondgelopen met een steeds verder opbollende buik en een pittige 14 uur durende bevalling te hebben doorstaan, is het dan eindelijk zover: er ligt een klein, zacht wezentje in je armen dat met schattige piepgeluidjes kenbaar maakt dat het gevoed en geknuffeld wil worden. Iedereen valt na een blik op je lieve kindje in katzwijm en prijst je voor je geweldige oerdaad. En ze leefden nog lang en gelukkig, toch?

Bij Fabienne* (29) liep dit anders. Ze keek naar de blije gezichten rondom haar kraambed en begreep niet waarom iedereen zo vrolijk en verliefd deed, terwijl ze zich eigenlijk vooral doodmoe, kapot en extreem emotioneel voelde.

Roze wolk

Fabienne vertelt: “Ik zag wel dat mijn baby’tje heel erg lief en mooi was, maar dacht vooral: gaat dit verdrietige gevoel ooit over? Ben ik een slechte moeder omdat ik blijkbaar niet zo vrolijk en verliefd op mijn baby ben? Ik begreep niet waarom ik me vooral zo rot voelde en maakte me zorgen over of dit wel normaal was, en hoe ik hier weer uit kon komen.” Natuurlijk, kraamtranen horen erbij en het verwerken van al het natuurgeweld rondom een bevalling duurt even, daar helpt de kraamhulp je ook bij. Maar in sommige gevallen gaan de huilbuien niet weg en zet de bezorgdheid zich door tot een gevoel van constante somberheid.

Angst

Fabienne: “Toen de kraamhulp weer was vertrokken en mijn vriend naar zijn werk was, voelde ik een enorme angst om met de baby alleen te zijn. Ik had het gevoel dat ik het niet aankon om de hele dag alleen te zijn met mijn dochtertje en was ook veel te moe om haar de hele dag te verzorgen. Wat als er iets mis zou gaan? Hoe moest ik de dag doorkomen tot mijn vriend weer thuiskwam van zijn werk?”

Hulp zoeken

Fabienne vertelt: “Ik heb een hechte band met mijn moeder en zij merkte in de weken na de bevalling eigenlijk vrij snel op dat ik niet lekker in mijn vel zat. Ze vroeg mij op een rustig moment waar ik me zorgen over maakte. Toen brak ik en kon ik mijn gevoelens helemaal de vrije loop laten, waarna we samen bespraken of ik misschien een keer met de huisarts zou kunnen praten.” Via de huisarts kwam Fabienne terecht bij een praktijk die gespecialiseerd is in de behandeling van zwangere vrouwen en moeders die last hebben van depressieve gevoelens en andere psychische problemen.

Therapie

“Het was heel fijn om met een psycholoog te praten die gespecialiseerd is in de behandeling van vrouwen met eenzelfde soort probleem als ik had. Ze stelde me gerust en legde me uit dat ik echt niet de enige moeder was die door een moeilijke periode ging en dat een postnatale depressie (ook wel bekend als postpartum depressie, red.) goed te behandelen is. Want een postnatale depressie bleek ik te hebben, die diagnose werd na een aantal uitgebreide gesprekken met de psycholoog gesteld. Ik vond het nogal intimiderend klinken, en schaamde mij er ook een beetje voor. Tijdens de therapie die ik daarna volgde, bespraken we onder meer die schaamtegevoelens en mijn angst om geen goede en leuke moeder te zijn; dit bleken dan ook veelvoorkomende gevoelens te zijn onder moeders met een postnatale depressie.”

Medicatie

“Omdat ik mij ondanks de therapie nog niet veel beter ging voelen, ben ik op aanraden van mijn behandelaar begonnen met het gebruik van antidepressiva. Het duurde een aantal weken voor het begon te werken. Op een gegeven moment merkte ik dat ik mij minder bezorgd ging voelen en leek de medicatie aan te slaan. Uiteindelijk heeft mij dit ontzettend geholpen, want toen de zwarte wolk in mijn hoofd opklaarde, kon ik ook veel beter openstaan voor de therapie. De combinatie ‘praten en pillen’ bleek voor mij de juiste. Langzaamaan voelde ik me weer zekerder worden over mijzelf. Ik kon steeds meer genieten van mijn kindje en voel mij meer ontspannen tijdens momenten met haar alleen.”

“Ik kon steeds meer genieten van tijd alleen met mijn kindje”

Partner

“Ik heb veel steun gekregen van mijn familie in deze periode. Vooral mijn vriend bleek een rots in de branding. Hij heeft veel zorg voor onze dochter op zich genomen en mij hierdoor de kans gegeven om goed te herstellen. Hij ging er vaak ‘s nachts uit voor voedingen zodat ik even door kon slapen, ging er geregeld op uit met de kleine, zorgde voor regelmaat in ons leven en bleef positief. Daarnaast was het fijn om met hem te kunnen praten en te merken dat hij er vertrouwen in had dat ik er helemaal bovenop zou komen.”

Herstel

Al met al duurde het best lang voordat Fabienne zich weer de oude voelde. “Eigenlijk duurde de herstelperiode langer dan ik had verwacht. Na ongeveer zes maanden was de therapie afgerond en zat ik al veel beter in mijn vel dan toen de diagnose postnatale depressie net gesteld werd, toch voelde ik mij nog niet optimaal. Het medicijngebruik verliep prima, maar ik had nog wel meer rust nodig dan ik van mijzelf gewend was. Ook ging het in de maanden daarna echt met ups en downs. Ik had ontzettend goede dagen waarop ik bijna vergat dat ik herstellende was van een postnatale depressie, maar ook wel eens een heel slechte dag waarop ik mij weer emotioneel en onzeker voelde.”

Moederschap

Het duurde ongeveer tot de eerste verjaardag van mijn kindje voor ik mij weer mezelf voelde. Eigenlijk heeft deze periode mij blijvend veranderd en kan ik niet zeggen dat ik helemaal ‘de oude’ ben geworden. Voor mijn gevoel ben ik er namelijk sterker en wijzer uitgekomen. Ik heb nu meer vertrouwen in mijzelf als moeder en als ik naar mijn dochter kijk voel ik mij supertrots en verliefd. Ik kan het moederschap aan en geniet er nu met volle teugen van.”

* De naam Fabienne is om persoonlijke redenen gefingeerd.

Dit artikel is gemaakt in opdracht van de Rijksoverheid. Voor meer informatie en tips ga naar HeyHelpt.nl.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum

In samenwerking met het Ministerie van Volksgezondheid

Reageer op artikel:
Wat doe je als de kraamtijd niet zo’n roze wolk blijkt te zijn?
Sluiten