‘Wanneer komt ‘ie?’ ‘Euh, vier maanden geleden, hoezo?!’

Henrike van Deel 30 aug 2017 Column

Zo, wanneer komt ‘ie?’, vraagt de vrouw van de bloemenwinkel. Alles in mij wil haar met de bos bloemen die ik zojuist heb gekocht -bij haar nota bene- om de oren slaan, terwijl ik keihard roep: “IK. BEN. NIET. ZWANGER!!! Ik ben allang bevallen en heb gewoon nog een buik terwijl ik me het ongans sport!” Maar dat doe ik niet. Dat zou ongepast zijn. Dus ik lach terwijl ik zeg: “Wat? Dit? Oh, nee hoor. Ik ben net bevallen.” Waarbij ik er niet bij vertel dat ‘net’ een heeeeel breed begrip is. 

Want niet alleen ben ik gezegend met een laagje extra, deze zegening concentreert zich ongelukkigerwijs ook nog eens nadrukkelijk op mijn buik. Dit leverde mij in mijn studententijd (en helaas dus ook ver daarna) de bijnaam ‘buikje’ op. En ja, deze mensen zijn nog steeds mijn vrienden, al kan ik nu niet zo goed bedenken waarom ook al weer.

‘Lief’

De keren dat ik ben gefeliciteerd met mijn zwangerschap kan ik al niet meer op twee handen tellen. En elke keer lach ik lief of, als ik het echt zat ben en de mensen toch nooit meer zal zien, neem ik gewoon blij de felicitaties in ontvangst.

LEES OOK: De zwangerschapskilo’s eraf sporten: wat een hel

Maar hoewel ik het redelijk goed van me af kan laten glijden, toch doet het iedere keer wel een beetje pijn. Want ik ben er wel mee bezig. Niet bloedfanatiek, maar ik heb tijdens mijn laatste twee zwangerschappen gesport en ben er zo’n drie maanden na de bevallingen weer mee begonnen.

Op dit moment sta ik één keer per week in een park te Mom-in-Balance-en met mede-zwangeren/-moeders terwijl ik en passant ook meteen de laatste borstvoedingstips uitwissel (overigens echt een aanrader) en ga ik daarnaast nog één keer per week naar de sportschool om een klasje te doen of mijn circuit af te werken. En ik fiets vier dagen in de week naar m’n werk. De overtollige kilo’s gaan er zeer zeer langzaam af (we hebben het over grammen per week, dus tel uit je winst) en ik hou vast aan de gedachte dat het als ik zo meteen stop met de borstvoeding ‘vast heel snel zal gaan’. Al weet ik eigenlijk wel dat dat in mijn geval wishful thinking is.

Bijnaam

Ik vrees dat ik mij bijnaam altijd wel een beetje eer aan zal blijven doen, maar ik hoop echt dat het zwanger-effect er over een paar maanden wel af zal zijn. En anders zit er maar één ding op: de feitelijke situatie in overeenstemming brengen met de schijn en opnieuw zwanger worden. Hmmm. Ik denk er nog even over. Nu eerst een reep chocola.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
‘Wanneer komt ‘ie?’ ‘Euh, vier maanden geleden, hoezo?!’
Sluiten