‘Is mama vergeten je sokjes aan te trekken?’ – Eh, waar bemoei je je mee!

Als je – ik dus – drie kinderen hebt, ben je niet meer zo snel uit het veld te slaan als mensen opmerkingen maken over jou of je kind, maar als kersverse moeder kun je er behoorlijk onzeker en kriegelig van worden.

Voordat mijn oudste zoon geboren werd, kon ik überhaupt niet vermoeden dat je als moeder zoveel commentaar krijgt. En nota bene ook nog eens ‘via’ je kind. Hoe dat werkt? Stel je bent na acht uur ‘s avonds in de supermarkt met je baby vrolijk kirrend in de kinderwagen. ‘Moet jij nog niet op bed liggen?’, vragen ze dan aan je baby. Ja echt, AAN je baby! Ik praat zelf ook weleens tegen mijn baby hoor, begrijp me niet verkeerd, maar dit verstaat ie echt niet. Maar ik dus wel, en dat is precies de bedoeling.

Slapen

Er zijn weinig jonge baby’s die om acht uur ’s avonds al slapen hoor, wilde ik dan eigenlijk terugbijten. Maar ik glimlachte en knikte bijna verontschuldigend naar de dame in kwestie. Want feit is dat dit soort opmerkingen altijd kwamen van vrouwen van een zekere leeftijd. En dat terwijl ik het juist heerlijk vond om ’s avonds nog even een stukje te wandelen en naar de supermarkt te gaan. In de kinderwagen was mijn baby tenminste rustig. Hulde aan de supermarkten die tot tien uur open zijn!

LEES OOK: 10 typische ruzies die je een keer met je eigen moeder hebt

Een ander voorbeeld: ‘Is mama vergeten je schoenen aan te trekken?’ Ik heb deze in verschillende varianten gehoord, zoals ook: ‘Waar zijn je schoenen gebleven?’, en ‘Ben je je schoenen verloren?’ Ik op mijn beurt dacht: hoezo moet ie schoenen aan? Prima hoor, moeders die de schattigste of stoerste schoentjes kopen, maar ik deed hem liever gewoon alleen sokjes aan. Hij was misschien een half jaar oud, kon nog niet eens kruipen of zitten, laat staan lopen. Daar komt bij dat ik het zelf heerlijk vind om geen schoenen te dragen. Als het even kan, schop ik ze uit en in de zomer loop ik als het even kan op slippers of blote voeten. Ok, babyschoentjes zijn soepel en zacht, dat weet ik ook wel, maar toch…

Bemoeien

Wat ik eigenlijk bedoel is: waar bemoeien al die mensen zich mee? Ze kennen mij niet, ze kunnen mijn baby niet. En laten we dat vooral zo houden. Niets van aan trekken, zou je zeggen. Toch konden die opmerkingen me af en toe behoorlijk dwarszitten. Niet in de zin van dat ik dacht dat ik het helemaal verkeerd aanpakte als nieuwbakken moeder, of dat ik ’s avonds alleen nog maar in mijn eentje naar de supermarkt durfde. Nee, ik vroeg me oprecht af waarom mensen dit soort commentaar leveren.

LEES OOK: Verantwoord zwanger zijn? Niet mijn ding!

Zoek ik er misschien te veel achter en is het gewoon de aantrekkingskracht die baby’s op vrouwen hebben? Ik weet het niet. Het grappige is wel dat ze na drie kinderen niet meer hoor, die opmerkingen. Zou dat zijn omdat mensen geen commentaar meer leveren (lijkt me sterk…) of omdat ik het gewoonweg letterlijk niet meer hoor? Ik denk het laatste, ik luister er gewoon niet meer naar, ben er immuun voor geworden. En dat is volgens mij ook de beste manier om er korte metten mee te maken.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag een fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.