Vragen naar de kinderwens: het gaat erom hoé je het doet

Twee weken geleden werd Bridget Maasland in een interview door Katja Herbers in niet mis te verstane bewoordingen gezegd dat ze het niet vond kunnen dan een vrouw een andere vrouw naar haar kinderwens vraagt. Want je weet nooit wat voor verhaal er achter zit en het wordt ook niet gevraagd aan mannen. Vervolgens werd er door heel moederminnend Nederland instemmend gereageerd op social media. Die Katja had het toch maar mooi gezegd! Want vragen of iemand kinderen wil, dat kan echt niet.

Ik vind dat nogal wat. Stellen dat je dus nooit aan een vrouw zou mogen vragen of ze kinderen wil. Het hele onderwerp ‘kinderwens’ kan je dan dus nooit bespreken en dat lijkt me niet de bedoeling. Het is wat mij betreft dan ook niet zozeer de vraag OF je de vraag mag stellen, maar WANNEER en HOE je de vraag mag stellen. Het gaat om de context.

Kinderwens: gevoelig onderwerp

Katja’s eerste argument, dat je nooit weet wat er achter zit, vind ik niet heel sterk. Dat is immers met wel meer zaken het geval. Ogenschijnlijk simpele vragen kunnen altijd gevoelige onderwerpen zijn. Achter een verhuizing (“Wat leuk, ik zie dat je verhuisd bent!”), kan een scheiding zitten. Achter een nieuwe fiets (“Wow, dat is een handige fiets, is die nieuw?“), het inleveren van de auto wegens geldproblemen. Achter een verjaardagsfeest (“Was je hele familie er?”), kan een familiedrama schuilgaan.

LEES OOK: 10-jarig jongetje brengt zijn broertje ter wereld wanneer moeder plots moet bevallen

In de praktijk kun je hier gewoon niet op anticiperen en je kan ook niet van je omgeving verwachten dat ze continue gevoelig zijn voor jouw eventuele tegenslagen. Er zullen dus vragen of opmerkingen komen over het gevoelige onderwerp en dan zal je antwoord moeten geven. Als je er verder niets over kwijt wilt, kun je dat ook aangeven. Als vragensteller moet je dan wel zo gevoelig zijn om het onderwerp vervolgens te laten rusten.

Aan wie en hoe

Het maakt daarbij ook uit aan wie je het vraagt en hoe. Aan goede vrienden moet je volgens mij gewoon kunnen vragen naar de kinderwens. Als nieuwsgierige kennis is het wat minder gepast om er direct naar te vragen. Maar als je in een kast van huis bent gaan wonen waar ruimte is voor (veel) kinderen, is het ook niet vreemd dat de buurvrouw ernaar vraagt. Daarbij is er nog wel weer een verschil tussen een gekscherend “Dus, wanneer kom ze?” en een oprechte “Zouden jullie op termijn kinderen willen?” En het zou wat mij betreft dan vervolgens ook heel normaal moeten zijn om te zeggen: “We willen het graag, maar het is nog niet gelukt.”

Alleen aan vrouwen

Het tweede argument van Katja, dat het alleen aan vrouwen wordt gevraagd in interviews, is natuurlijk helemaal waar. Ook hier gaat het weer om de context. In interviews aan vrouwen die niet specifiek gaan over hun gezinsleven, is het stereotyperend om naar de kinderwens te vragen. Feit is dat mannen deze vraag minder vaak krijgen. Zo werd Hillary Clinton gevraagd hoe ze het presidentschap zou combineren met haar kleinkinderen, maar was niemand benieuwd hoe Donald Trump dit zou aanpakken met zijn thuiswonende minderjarige zoon.

Maar stel nu dat er geen sprake was van ongelijkheid, en de vraag aan zowel mannen als vrouwen zou worden gesteld, dan vind ik het wel weer kunnen. Kinderen willen en krijgen is immers zo’n wezenlijk onderdeel van het leven, dat het gek zou zijn als we dit met zijn allen dood zouden zwijgen. En dat moeten we volgens mij dus ook niet doen.

Juist wel

Wat mij betreft praten we er juist over. Dan weten mensen die kampen met een onvervulde kinderwens dat ze niet alleen zijn en dat het niet iets is om je voor te schamen. En het kan er ook weer voor zorgen dat je op andere vlakken rekening hiermee houdt. Bijvoorbeeld door voor een grote zwangerschapsaankondiging in de vriendengroep/op kantoor/in de sportclub eerst even die ene vriendin vooraf in te lichten. Of je collega wat werk uit handen nemen als je weet dat ze midden in het zwaarste deel van een IVF-traject zit.

LEES OOK: 6 dingen die je niet per se hoeft op te geven als je zwanger bent

Uiteindelijk draait het om medemenselijkheid en respect. Het is een onderwerp dat heel dichtbij mensen komt, dus zo moet je ook behandelen. Maar het kan ook privé zijn en dat moet je dat respecteren. Want hoewel ik vind dat je de vraag dus moeten kunnen stellen, vind ik niet dat je verplicht bent om naar waarheid te antwoorden. En dat deed Katja in mijn ogen dan weer minder sterk, want hoewel ze heel duidelijk maakte dat ze het niet vond kunnen dat de vraag gesteld werd, gaf ze er en passant wel antwoord op.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Vragen naar de kinderwens: het gaat erom hoé je het doet
Sluiten