Column: 7 lessen die ik geleerd heb over voortplanten in een klein dorp

Ilse Langerak 10 nov 2017 Zwanger

Het is inmiddels een ruime 5 jaar geleden dat ik de drukke Randstad achterliet en inruilde voor een pittoresk Limburgs dorpje. Waar mijn ‘Beest’ al gauw kon aarden in this poor provincial town, voelde ik me meer een ‘Belle’ voor wie de dorpse gemeenschap toch iets te beklemmend was.

Inmiddels voel ik me hier gelukkig prima thuis en ben ik gehecht geraakt aan dit kneuterige dorp en haar eigenaardige bewoners. Maar, hoezeer ik ondertussen ook gewend mag zijn aan de hoge mate van sociale betrokkenheid, ik moet toch zeggen dat mijn zwangerschap de ‘dorpservaring’ wel weer naar een heel nieuw level heeft getild… Hieronder 7 lessen die ik geleerd heb over ‘voortplanten in een klein dorp’:

1. Opmerkingen over gezinsuitbreiding zijn net zo normaal als praatjes over het weer

In ons dorpje is de gemiddelde leeftijd minstens 65+ en dat men met smart wacht op vers bloed, wordt bepaald niet onder stoelen of banken gestoken. Eén buurman maakte het zelfs zo bont dat hij met regelmaat ‘En! Al zwanger?’ vanuit zijn tuin over straat riep. Goed, meneer heeft een ‘zekere reputatie’, maar ook de minder vrijpostige buren lieten regelmatig hints vallen. Toen we ons appartement inruilden voor een eengezinswoning, was één van de eerste dingen die onze nieuwe buurvrouw zei: ‘Wat leuk! Jonge mensen! Dan komen er straks ook kleintjes!’ Ahum. Ook aangenaam kennis te maken.

2. Als je je zwangerschap geheim wilt houden, heb je een dubbelganger nodig die voor jou de straat op gaat

Zeven weken zwanger was ik, toen ontdekten de eerste buren het al. Ik was pas voor het eerst bij de verloskundige geweest en had het mijn bloedeigen moeder nog niet eens verteld. Hoe ze het wisten? De roddeltante van hierboven kwam ik tegen toen ik nét heel erg mijn best stond te doen de stank van vers brood in de supermarkt te negeren. ‘Je ziet wat pips. Ben je zwanger?’ Voor een slechte leugenaar is het dan al te laat…

3. Nieuws gaat snel…

O, wat had ik graag mijn lieve oude buren persoonlijk verteld dat we een kindje kregen. Maar helaas, de tamtam bracht het nieuws letterlijk sneller dan dat ik kon lopen het dorp rond.

4. …Heel snel

Het eerste kaartje met ‘Gefeliciteerd met jullie kindje!’ lag van de week al op de mat, terwijl ik nog niet eens bevallen ben. Eén van de glurende buren had een slinger met foto’s aangezien voor een kaartenlint. Ik ben als een speer naar de betreffende buur gevlogen om te melden dat ik de kaart heel lief vond maar dat de baby er toch echt nog niet was, maar kon niet voorkomen dat ik op straat wat verbaasde reacties kreeg op mijn toch nog wel heel aanwezige buik. Ik begrijp eindelijk waarom rolluiken hier tot het cultureel erfgoed behoren en houd de gordijnen tot de bevalling maar even dicht.

LEES OOK: Onderzoek: zelfs een slok alcohol tijdens de zwangerschap heeft effect op de baby

5. In verwachting ben je niet alleen…

Dat is dan weer het voordeel van een kleine gemeenschap. Iedereen weet het en iedereen leeft mee. De marktkooplui, de postbode, de caissières… Waar je bij je collega’s en je stadse vriendinnen jezelf af en toe probeert in te houden omdat je anders echt over niets anders praat, kan je in een dorp eindeloos over je zwangerschap kwebbelen zonder dat het iemand verveeld.

6. …maar je privacy ben je kwijt

Zeker als de bevalling nadert, hangen je buren als paparazzi om jou en je huis heen. Er wordt ongegeneerd naar binnen gekeken en aangezien onze schutting recentelijk is ingestort, wordt er zelfs als ik in de bijkeuken de was ophang vanuit de aangrenzende tuin geseind of de baby er al is. Je buik is overigens publiek eigendom en wordt net zo regelmatig aangehaald als het nieuwe pupje van je achterburen.
Ik mag mijn buren graag, heus, en de betrokkenheid is hartverwarmend, maar de kraamzorg is bij voorbaat al geïnstrueerd de voordeur de eerste week hermetisch af te sluiten.

7. Je kindje komt terecht in een warm bad

Ik mag dan graag een beetje klagen over de symbiotische leefstijl en krijg momenteel dankzij piekende zwangerschapshormonen spontaan begrip voor de heks uit Tangled, maar als ik even rationeel ben, ben ik heel blij dat mijn kindje straks in een betrokken omgeving op mag opgroeien. Het is een fijn gevoel dat mijn kindje groot wordt in een dorp waar ze gezien en gekend wordt en waar zeker vijf bonustantes klaar staan met een pleister en een zuurtje als ze van haar fietsje valt. Ach, en de plaatselijke roddelpers komt me vast nog wel van pas als madame haar eerste vriendje krijgt…

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: 7 lessen die ik geleerd heb over voortplanten in een klein dorp
Sluiten