Henrike: Hoe foto’s helpen bij de verwerking van je bevalling

Na de geboorte van mijn eerste dochter wist ik niet waar ik gelukkiger mee was: met mijn dochter of met het feit dat de bevalling voorbij was. Nee, dat is niet waar. Mijn dochter was fantastisch, mooi, lief, gezond en prachtig. Maar die eerste dag kon ik alleen maar denken: “De bevalling is voorbij! Het is gelukt. Ik hoef niet meer!” Want die bevalling is me toch niet in de koude kleren gaan zitten.

Na een vrij lange ontsluitingsfase, was de uiteindelijke bevalling, zeker voor een eerste kindje, best vlot verlopen. Maar ik kon me opeens een stuk beter voorstellen dat mensen echt een trauma over houden aan de bevalling. Je wordt overrompeld door golven van steeds erger wordende pijn, gevolgd door een mensje dat zich door een klein gaatje naar buiten worstelt. Ik weet nog dat ik tijdens de geboorte dacht dat het echt helemaal mis ging, want zoveel pijn kon toch niet de bedoeling zijn? Wel dus. Een minuut later was ik moeder en was het allemaal voorbij. Maar in mijn hoofd heb ik de bevalling nog wel een paar keer afgespeeld. En dat had ik echt nodig. Ik merkte dat ik het ook heel prettig vond om met anderen over de bevalling te praten. Dat hielp bij de verwerking.

Verwerking

Maar wat mij als een van de meeste dingen heeft geholpen bij de verwerking van al het geboortegeweld, warende foto’s van de bevalling. We hadden het geluk dat we een herintredende kraamverzorgster erbij hadden die bevallingsuren moest maken. Daarnaast was ook de dienstdoende kraamverzorgster aanwezig. Dus terwijl zij de verloskundige assisteerde, kon de herintreder naar hartenlust plaatjes schieten en dat heeft ze dus ook gedaan.

LEES OOK: 15x de mooiste zwart-wit geboortefoto’s waar ons hart sneller van gaat kloppen

Fotoboek

Dat waren geen plaatjes die ooit in een fotoboek komen. Het zijn foto’s van mij puffend in bad, opgerold op bed of zielig in de camera kijkend. En ook wat explicietere foto’s van ik die met een zeer rood en gespannen hoofd aan het persen ben, het hoofdje dat langzaam naar buiten komt, de kraamverzorgster die subtiel wat ontlasting weghaalt en mijn man die aan onze dochter trekt om haar eruit te halen. Hierna volgen dan foto’s van mijn dochter helemaal smerig bij mij op de borst, foto’s van de nageboorte en foto’s van de -gelukkig beperkte- schade down under. Niemand behalve ik en mijn man zullen die foto’s ooit zien, maar ik heb ze zeer regelmatig bekeken in de dagen na de bevalling. Het hielp me om gevoelens te plaatsen, om het even her te beleven en om vervolgens te kunnen concluderen: zo’n bevallig is best heftig, maar ik heb het wel geflikt.

Ik raad het aan

Ik raad dus iedereen aan om foto’s te maken van de bevalling. En dan niet alleen de mooie gestileerde plaatjes die geboortefotografen maken. Maar juist van je perskop, je doffe-ellende-blik en het rampgebied. En als je je bevalling dan eenmaal met behulp van de foto’s een plek hebt gegeven, dan kun je daarna altijd nog gebruiken als anticonceptiemiddel.

Reageer op artikel:
Henrike: Hoe foto’s helpen bij de verwerking van je bevalling
Sluiten