Verloskundige schrijft emotionele brief aan alle zwangere vrouwen in haar praktijk

'Het spijt me dat ik soms je naam niet kan onthouden'

Een Britse verloskundige die anoniem wil blijven, heeft een brief geschreven aan alle aanstaande moeders in haar praktijk. Daarmee wil ze de noodklok luiden.

In Groot-Brittanië staat het beroep van verloskundige flink onder druk. Er zijn steeds minder vrouwen die het vak uitoefenen en ondertussen wordt er flink in de subsidies gehakt. Dat maakt het werk voor de verloskundigen die overblijven enorm zwaar. In een emotionele brief legt deze verloskundige uit waarom ze de vrouwen in haar praktijk niet altijd kan helpen zoals ze zou willen.

LEES OOK: Ode aan de verloskundigen! 10 x waarom wij echt niet zonder ze kunnen

‘Het spijt me’

‘Lieve aanstaande moeders,

Het spijt me.

Het spijt me dat mijn kliniek overloopt omdat we niet genoeg personeel hebben en dat je in een warme, overbevolkte wachtruimte moet wachten. Het spijt me dat je me nog nooit hebt ontmoet en dat je iedere afspraak een andere verloskundige voor je hebt. Ik wil graag continuïteit aanbieden, maar zo zit het systeem niet in elkaar. Ik vind het ook niet leuk.

Het spijt me dat toen je kwam om ingeleid te worden, je niet goed wordt voorgelicht over de bijbehorende procedures en protocollen, over hoe lang het duurt, hoe zwaar het is en wat het doet met je mentale welzijn en geduld.

Het spijt me dat mijn baan soms betekent dat ik je aan machines moet aansluiten. Dat ik monitoren om je buik moet binden, naalden in je arm moet zetten en vingers op de meest intieme plekken komen. Geboorte zou niet zo moeten zijn.

Het spijt me dat ik tijdens mijn dienst zoveel verschillende vrouwen zie, dat ik soms de namen niet kan onthouden en naar je refereer als een bednummer. Ik zweer je dat ik toen ik nog een student waseen vrouw nooit zou hebben gereduceerd tot een nummer.

Het spijt me dat ik bijna nooit tijd heb om met je te zitten en te laten zien hoe borstvoeding werkt. In plaats daarvan bied ik advies in sessies van twee minuten of stuur ik een assistent langs.

Het spijt me dat je altijd moet wachten. Wachten op de vroedvrouw, wachten op de arts, wachten op de baby, wachten op de anesthesist,  wachten op een schoon bed, wachten op het papierwerk… Het spijt me dat ik soms de kleine dingen waar je om vraagt vergeet. Een extra kussen, een kop thee, wat warm water om je baby te verschonen… soms heb ik zoveel te doen dat dit soort dingen op de ‘als ik tijd heb’-hoop belanden.

Het spijt me dat ik niet mijn glimlachende zelf was toen je veel hulp nodig had en veel vragen wilde stellen. Soms ben ik zo moe dat ik mijn vermoeidheid amper kan verbergen, heb ik zoveel honger dat ik me niet kan concentreren of zo verdrietig omdat ik mijn eigen kinderen mis.

Het spijt me dat ik doordat de overheid tekort schiet niet het beste van mezelf kan geven. Het spijt me dat ik soms wil opgeven omdat deze baan het zwaarste is wat ik ooit heb gedaan. Het spijt me dat je het niet beter hebt, dat ik het niet beter heb, want geloof me: je verdiént beter.

Maar wat alsjeblieft dit:

Ik vind het belangrijk.

Ik vind het belangrijk dat je je verloskundige kent. Ik wil jou ook kennen.

Ik vind je keuzes, je wensen en jouw toestemming belangrijk. Ik wil dat je autonoom bent. Ik vind je geboorte-ervaring belangrijk. Ik wil dat het positief en krachtig is.

Ik vind je baby belangrijk. Ik wil dat jullie aan elkaar hechten.

Ik vind het belangrijk je te helpen met borstvoeding. Ik wil dat het je lukt.

Ik vind jou belangrijk, ook al lukt het me niet altijd dat te laten zien.

We zouden niet tegenover elkaar moeten staan. We willen dezelfde dingen. Het systeem heeft een muur tussen ons gebouwd, waardoor we elkaars leven, plezier en strubbelingen niet leren kennen.

‘Midwife’ (vroedvrouw, red.) betekent ‘met vrouw’ en tenzij we iets doen om weer tot die essentie te komen, het gevoel van verstandhouding, vertrouwen en respect wat de basis is van ons eeuwenoude partnerschap, ben ik bang dat die historische band voor altijd verpest wordt.

We moeten veranderingen eisen. We moeten onze rechten opeisen. We moeten beter eisen.

Ik stop niet met erover praten, ervoor te vechten en wil het systeem me niet kapot laten maken, hoe ver het me ook tot het randje duwt.

En dat spijt me niet.’

Amen.

Gelukkig valt er ook nog genoeg te lachen. Deze hilarische Q&A-lijst zou in iedere verloskundigenpraktijk moeten hangen.

Nooit meer iets missen? Like ons op Facebook!

 

Mama Mia