Sherita: “Moederland is een wild westen en discussies zijn lit”

Sherita Jager 4 jun 2018 Column

Laten inenten of niet, kunstvoeding of borstvoeding geven en laten huilen of niet, het zijn allemaal bekende discussies uit het wilde westen van moederland. In deel één besprak ik deze discussies, en nu is het tijd voor een folluw up. Want waar we de tijd van halen weet ik niet, maar moeders kunnen zo naar het gerechtshof om met de hoogste rechters ethische kwesties te bediscussiëren, want het is een never ending story.

Moederland is een wild westen en discussies zijn lit. Maar dat is ook niet zo gek, want kinderen krijgen en ze opvoeden is misschien wel de belangrijkste rol die je ooit kunt vervullen. En zoveel verschillende meningen zorgen nog wel eens voor wat wrijving. Lees deel 2 van de pittigste discussiepunten uit moederland!

LEES OOK: Sherita: “Het voelt in moederland alsof ik een soort kindermoordenaar ben”

Je kind laten aanraken door onbekenden

Ik vind het zelf niet fijn als ik ongevraagd aangeraakt wordt, maar bij kinderen lijkt het toch de normaalste zaak van de wereld. Het is een discussie over aardig zijn, de ruimte van een kind respecteren, over de samenleving en over hygiëne. Een newborn raak je niet zomaar aan, dat is duidelijk, maar wat als je kind 6 maanden is, of 1 jaar, of 2? Mag het kind dan wél zomaar aangeraakt worden? En wat is too much? Een aai over de bol, een kus? Mijn advies? Geloof in de goedheid van de wereld, maar als jij een aardige manier weet om te zeggen BLIJF MET JE HANDEN EN MOND VAN MIJN KIND AF, hoor ik het graag.

Ergonomisch dragen of niet

Dat dragende moeders zich als groep profileren zegt al genoeg over de stelling. Moeders die dragen zijn volledig overtuigd van de voordelen van het dragen, hebben diepgaande kennis van verschillende weeftechnieken, en gaan helemaal los als een drager niet ergonomisch is. Wat nou precies de definitie van ergonomisch is, weet niemand, gok ik, maar dat de bekende Babybjörn draagzak de oorzaak is van al het dood en verderf in de wereld, werd mij al snel duidelijk toen ik de wereld van het dragen betrad. Mijn tip? Doe wat goed voelt en gezond is.

Oorbellen of niet

Laatst ging een video waarin een baby oorbellen kreeg, viraal. De Engelse moeder kreeg nog net geen inspectie van de Kinderbescherming over de vloer en loopt nog steeds bij de psychiater, geloof ik. Het bleek een oude video te zijn maar de comments waren niet mals. Voorstanders zeggen dat baby’s geen pijn hebben bij het gaatjes prikken, en dat er wel meer dingen zijn die aan kinderen worden opgelegd – geloof, politiek -. Tegenstanders hebben één allesomvattend woord ter verdediging: kindermishandeling.

Ruggenprik of natuurlijke bevalling

Ik herinner mij de tekening in het geschiedenisboek van havo-3 nog goed. Het was een tekening van een middeleeuws dorpsplein. Midden op het plein stond een stoel met een man er in. Over hem heen gebogen stond een tandarts met een tang in zijn handen, klaar om de rotte kies van de man te trekken. Elke keer als ik in de tandartsstoel zit voor een behandeling, ben ik intens dankbaar voor de irritante verdovingsprik. En hoewel een bevalling natuurlijk een wondertje van moeder natuur is, koos ik een paar uur na het slaken van mijn eerste natuurlijke oerkreten, zonder twijfel voor de ruggenprik. Ben ik minder cool of sta ik niet in contact met mijn innerlijke ik? Mwah, denk het niet.

LEES OOK: Sherita: “Ouders zijn ineens je beste matties, maar sommigen zijn zo irritant”

Werkende mama of thuisblijfmoeder

‘Ik wil mezelf graag blijven ontwikkelen dus ik blijf werken’, zeggen werkende moeders. Andere moeders zitten in een minder luxe positie en moeten wel werken om rond te komen. Thuisblijfmoeders hebben weer hun redenen om juist niet te werken: ik heb kinderen gekregen om bij ze te zijn, om ze te zien opgroeien en ik wil er dan ook van genieten. Beide partijen voelen zich door de ander aangevallen, maar volgens mij is dat nooit de bedoeling. Laten we naar de overeenkomsten kijken en niet naar de verschillen. Beide ‘soort’ moeders zijn geweldig, bestendig, soms moe, soms geïrriteerd, zitten soms onder de snottebellen, en beide type moeders hebben het beste met hun kroost voor. Daar gaat het om, toch?

Nieuwe merkkleding of kringloop

Ik wil alleen het beste voor mijn kind, versus, ze dragen het zo kort dus ik vind het zonde van mijn geld en het milieu. Met de uitspraak ‘ik wil alleen het beste voor mijn kind’ zeg je indirect dat tweedehands of goedkoop niet goed genoeg is. Dat moeders die wel tweedehands kopen, niet het beste voor hebben met hun kind. Met de uitspraak ‘zonde van het milieu’ beschuldig je de merkmoeders ervan milieuvervuilers te zijn. Niemand wil van een van de twee beschuldigd worden, dus doe wat je portemonnee toelaat en denk ook aan het milieu.

Het is zo jammer om onze tijd te verdoen met het overhalen van andere personen of het verdedigen van onze keuzes. Ik denk dat we deze tijd allemaal veel beter kunnen besteden. Aan een extra kusje hier, een extra lachje daar, of aan wat dan ook. Het is soms zo moeilijk om onszelf te veranderen, dus waarom denken we dan dat we anderen wel kunnen veranderen? En bovendien, is een eenheidsworst nou echt wat we willen?

Reageer op artikel:
Sherita: “Moederland is een wild westen en discussies zijn lit”
Sluiten