Sherita: “Gillend als een speenvarken rent ze weg als ik haar luier verwissel”

Mijn dochter is één, en er gaat een wereld voor mij open. Ze kan dingen, ze begrijpt dingen, en ze wíl vooral dingen. Heel veel dingen. En eerlijk? Ik ben oprecht blij dat ze geen baby meer is.

Ik vind haar nu zoveel leuker dan toen ze nog een kleine hulpeloze worm was, maar op sommige momenten denk ik met weemoed terug aan alle dingen die nu verleden tijd zijn.

Stiekem snoepjes eten

Vóór mijn zwangerschap was ik bijna een #fitgirl. Ik sportte en at gezond. Net toen ik de motivatie een beetje begon te verliezen, werd ik zwanger. Een geweldige timing, want hoewel sporten tijdens je zwangerschap juist wordt aangemoedigd, koos ik eieren voor mijn geld en gingen mijn sportschoenen regelrecht de kast in. Excuus: zwangerschapskwaaltjes. Werkelijke reden? Ik vind Netflixen leuker dan sporten. En Netflixen met chocola en popcorn is gewoon al helemaal paradijselijk.

Mijn eetgewoontes veranderden radicaal en zijn nog steeds dramatisch. Ik eet waar ik zin in heb, en eigenlijk ben ik niet van plan dat te veranderen. Vooral tijdens die vele, vele uren borstvoeding heb ik altijd een schaaltje snoepjes bij de hand. Jammer alleen dat dochterlief mijn mond nu half opentrekt en boos wordt als ze iets spannends ziet verdwijnen in mijn immer kauwende mond.

Baby even weg leggen

Ik verlangde zo naar het moment dat ik Victoria soms even weg kon zetten. Haar even snel op de grond zetten terwijl ik mijn tanden poetste, uien sneed of mijn schoenen aandeed. Maar dat blijven zitten was van korte duur. Nu zet ik haar neer en ze rent weg. Hoe heerlijk was het dat ik haar even op het speelkleed kon leggen zonder dat ze binnen no time uit de plantenbak eet.

Haar in slaap laten vallen waar je ook bent

Een heerlijke zwoele zomeravond op een hippe rooftopbar? Check! Dochterlief lag uren te tutten aan de borst terwijl ik de zonsondergang bekeek. Een Netflix-marathon? Check! Dochter sliep door zolang ze maar op me lag. Een gezellig diner? Geen probleem, Victoria was doof zodra ze eenmaal in de draagzak sliep. Al deze gezellige avonden zijn verleden tijd. Haar even rustig wegleggen zit er nog niet in en ondertussen slaapt ze niet meer in de draagzak als er herrie is. Jammer.

Rustig de luier verschonen

Die kleine billetjes, die ieniemieniebeentjes, en vooral dat heerlijk stille lijfje. Minuten tutten bij het luierverwisselen was geen probleem, even het naveltje bekijken, haartjes kammen, of even spelen: Het kon allemaal. Nu is er een wereld te ontdekken, zijn er dingen te doen, en heeft dochter besloten dat liggen voor baby’s is. Gillend als een speenvarken rent ze weg zodra ik haar luier probeer te verwisselen. Ze heeft nog nét niet de leeftijd dat ze doorheeft dat stilliggen efficiënter is, of dat poepbillen vies zijn.

Doen alsof je nog niet gewend bent aan je moederrol

Ja, dit mis ik nog het meest. Grapjes maken die eigenlijk gewoon de waarheid zijn. Nu dochterlief groot is kun je niet meer aankomen met de ik-moet-nog-wennen-aan-mijn-moederrol-grapjes. Maak je nu zo een grapje? Dan denk je toch meteen ‘meid, get your life together’? Gelukkig ben ik er inmiddels een beetje meer aan gewend en ben ik ook wat minder grappig. Die foute serieuze grapjes zijn dus ook verleden tijd.

Schoon blijven

Als nieuwe moeder zat ik natuurlijk continu onder het kwijl en spuug, maar toen kon ik een spuugdoek bij de hand houden en was er geen probleem. Nu is het anders. Dochterlief rent nu soms ineens op mij af met vieze handen, of ze duwt haar altijd vieze loopneus in mijn schone broek. Ik ben zelfs zover dat ik me pas vlak voordat we de deur uitgaan aankleed. Hoe vaak ik wel niet met gekke vlekjes op mijn kleding op werk ben aangekomen is niet meer op twee handen te tellen.

Maar hey, ze loopt, brabbelt en is geen baby meer. We hebben het eerste jaar overleefd en hoe vies ik ook ben en hoe weinig snoepjes ik ook kan eten, ik heb duizendmaal liever deze dreumes dan een baby.