Zwanger 8 mei 2019 Sterre Touw

Sandra had het HELLP-syndroom: ‘Het voelde alsof zwanger zijn niet aan mij besteed was’

Sandra (41) was dolgelukkig toen haar zwangerschapstest twaalf jaar geleden positief was. Haar eerste kindje was meer dan welkom en de zwangerschap verliep goed. Totdat ze met 29 weken uit het niets weeën kreeg en een rollercoaster van onderzoeken onderging. Het was nog maar de vraag of haar kindje het zou halen. Niet alleen haar eerste zwangerschap was spannend, ook de tweede keer ging het – op zijn zachtst gezegd – niet geheel vlekkeloos. Zo kreeg ze uiteindelijk last van het HELPP-syndroom. 

Sandra: ‘Toen ik voor het eerst zwanger was, genoot ik volop van de zwangerschap. Ik was wat misselijk en had een enorm grote buik. Mensen dachten bij zes maanden dat ik al aan het einde van mijn zwangerschap was, terwijl ik toen nog drie maanden moest. Toch leek alles prima te gaan, maar in week 29 kwamen ineens de weeën opzetten. Ik schrok me een hoedje, want dit had ik natuurlijk nooit zien aankomen.’

Geen maagje

‘Ik werd meteen doorgestuurd naar het ziekenhuis. Op de echo die ze daar maakten, konden ze geen maagje vinden. Dat hoefde in ieder geval nog niet definitief te zijn, maar bij de tweede poging konden ze hem opnieuw niet vinden. Het werd zorgwekkend en er bleek echt iets aan de hand te zijn met mijn kindje. Ik werd doorgestuurd naar een ander ziekenhuis om mij te laten onderzoeken. De angsten en onzekerheden speelden op, want ik had geen flauw idee wat er aan de hand kon zijn. Volgens de artsen kon het van alles zijn. Dat stelde me niet bepaald gerust. De scenario’s varieerden van enkel een lichamelijk afwijking tot een zwaar gehandicapt kindje. Daar schrok ik enorm van en het bracht me in voortdurende onzekerheid.’

Angst

‘Ik moest vrij snel aan de weeënremmers, zodat mijn kindje nog niet geboren zou worden. Drie weken lang lag ik in het ziekenhuis met de angst dat ik zou bevallen van een kindje waar van alles mis mee zou zijn. Ze onderzochten alles. Mijn kindje zou volgens de artsen gehandicapt kunnen zijn en misschien maar een of twee dagen leven. Toen ik dat hoorde was het lastig om nog rustig te blijven, want ‘s nachts bleven de gedachten door mijn hoofd razen. Ik verloor het vertrouwen in mijn lichaam. Na drie weken kreeg ik eindelijk de uitslag van een test, waaruit bleek dat mijn kindje niet gehandicapt zou zijn. Er was wel een afwijking te zien, maar er was nog niet duidelijk wat. Wat een opluchting. Ik mocht naar huis en daar was ik heel blij mee.’

Geen roze wolk

‘Uiteindelijk begonnen thuis de weeën al snel opnieuw. Ik had stiekem niks laten weten aan het ziekenhuis, want ik had geen zin in een nieuw langslepend traject. Ik voelde dat ze nu gewoon geboren moest worden. Met 33 weken beviel ik van mijn dochter. De afwijking werd toen al snel bekend. Haar slokdarm zat aan de luchtpijp vastgegroeid en daarom kon ze niet slikken. Dezelfde dag nog werd ze geopereerd en ook de tijd erna moest ze veel gecontroleerd worden. In het half jaar dat volgde, kreeg mijn dochter nog twee operaties en werd ze diverse keren opgenomen. Het was een hele heftige periode waarin ik niet van de roze wolk kon genieten. Ik durfde pas weer te genieten toen ze na zes maanden eindelijk stabiel was.’

Tweede keer

‘Toen het beter met haar ging, kreeg ik ook het vertrouwen in mijn lichaam weer terug. We hebben even de tijd genomen om bij te komen, maar uiteindelijk was een tweede kindje zeker welkom. Vol goede moed gingen we ervoor, maar de tweede zwangerschap werd een drama. Ik was doodziek. Ik had last van extreme zwangerschapsmisselijkheid en ik moest constant overgeven. Tot drie keer toe werd ik het ziekenhuis opgenomen, vanwege uitdroging. Daar kreeg ik sondevoeding, zodat mijn tweede kindje genoeg kon groeien. Zelf at ik helemaal niks. Van de zevende tot de elfde week was het een rollercoaster aan ziekenhuisopnames. Ik durfde geen hap meer te eten, want ik zou alles er toch wel weer uitspugen.’

HELLP-syndroom

‘Door al het spugen was ik letterlijk leeg en ik viel ontzettend veel af. Vanaf week 11 ging het gelukkig iets beter, maar ik bleef me nog altijd misselijk en zwak voelen. Ik kon geen moment genieten van het zwanger zijn. Door mijn eerste zwangerschap had ik voortdurend de angst dat de weeën ineens begonnen of dat er toch nog iets mis zou zijn. De misselijkheid bleef doorzetten en met 38 weken kwam daar als klap op de vuurpijl ook nog een zwangerschapsvergiftiging bij; het HELLP-syndroom. Ik kreeg ineens een heel hoge bloeddruk en voelde me misselijk en wazig. Ik vertrok meteen naar het ziekenhuis en kon alleen nog maar sterretjes zien. De dag erna moest mijn kindje met spoed gehaald worden.’

Dankbaar

‘Het was allemaal heel heftig, maar omdat ik zo ziek was en onder de medicatie zat was ik er niet helemaal bij. Ik ben daardoor een aantal stukken in mijn herinnering kwijt. Het duurde een tijdje om van de zwangerschapsvergiftiging te herstellen, maar gelukkig was mijn zoontje gezond. Het is voor mij gewoon niet weggelegd om zwanger te worden, dacht ik. De zwangerschappen hebben een behoorlijke impact gehad op mij, maar ik ben dankbaar dat de kinderen het nu goed doen. Ze zijn gezond en dat is waar het uiteindelijk allemaal om draait.’

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over zwanger zijn, moeder worden en het leven met je baby in je mailbox.

Reageer op artikel:
Sandra had het HELLP-syndroom: ‘Het voelde alsof zwanger zijn niet aan mij besteed was’
Sluiten