Dat kan ook nog: columnist Laura had een prenatale depressie

Twee blauwe streepjes en een Franstalige bijsluiter. Maar goed dat die streepjes universeel zijn. Ik zie mezelf nog zo staan in dat gammele kleine badkamertje in onze gehuurde sta caravan. De regen kwam met bakken uit de lucht. Leuk hoor, Normandie. Eigenlijk voelde ik me al niet zo goed voor dat we op vakantie gingen. Huilerig, humeurig, misselijk en een extreem kort lontje. Dat ik zwanger bleek te zijn, was dus geen totale verrassing. Het was namelijk al mijn derde zwangerschap.

Na de geboorte van onze tweede zijn we vrij snel voor een derde gegaan. Onze zoon was goed en wel drie maanden oud toen we een poging waagden. Hoewel ik op het moment van de positieve test heel erg blij was (en doodsbang, want kon dit lijf al zo snel nog een zwangerschap aan?!) merkte ik toch dat er iets niet helemaal goed zat. Maar aangezien ik van mezelf een nogal humeurig en prikkelbaar persoon ben (rondom mijn menstruatie helpt alleen het gehele Tony Chocolonely assortiment) dacht ik er niet veel van.

Steeds somberder

De dagen die volgden voelde ik me steeds somberder worden en op een gegeven moment besloten we eerder naar huis te gaan. De jongens waren nog zo klein dat ze niks in de gaten hadden, maar oh man…dat schuldgevoel! Alleen het verlangen naar mijn eigen huis en het idee dat ik me daar vast veel beter zou voelen, hebben me overgehaald om toch in de auto naar Nederland te stappen. Eenmaal thuis ging het helaas alleen maar bergafwaarts.

LEES OOK: Moeder waarschuwt: iedere vrouw ervaart een postnatale depressie anders

Op een gegeven moment zat ik alleen nog maar als een zombie op de bank. Mijn moeder (en tevens heldin) hielp me met simpele dingen als het huishouden en het verzorgen van de kinderen. Als mijn man ‘s avonds thuis kwam dook ik mijn bed in en nam hij de jongens over. Lichtelijk onder dwang heb ik toen een afspraak gemaakt bij de huisarts. Eigenlijk wilde ik niet toegeven dat het zo slecht met me ging. Bovendien kreeg ik van alle kanten te horen ik er om gevraagd had, door zo snel voor een derde te gaan. Dat ik me bij de eerste twee zwangerschappen meer dan goed voelde, lieten ze even buiten beschouwing.

Prenatale depressie

Bij de huisarts kwam al gauw naar voren dat er snel iets moest gebeuren. Op de vraag of ik gedachten aan zelfmoord had, moest ik helaas ja zeggen. Dat was het moment dat ik zelf ook besefte dat dit niet alleen maar te wijten was aan hormonen (gelukkig maar, want die krengen schoppen de boel nog regelmatig in de war). Ik werd doorgestuurd naar een psychiater en kreeg daar de diagnose ‘prenatale depressie’. Medicijnen werden voorgeschreven, afspraken gepland en ook de verloskundige werd op de hoogte gebracht. Over de periode die toen volgde kan ik kort zijn. Ik herinner me er letterlijk niks van. Mijn lichaam was zo druk met de nieuwe medicijnen dat ik me voelde alsof ik aan het afkicken was (niet dat ik weet wat dat is, maar ik kijk weleens een film).

LEES OOK: Onderzoek: postnatale depressie komt ook bij vaders voor

Pas tijdens de laatste drie maanden van de zwangerschap begon ik me weer een beetje mezelf te voelen. Echter wel een vernieuwde versie van mezelf. Want waar ik normaal al begin te janken bij reclames over beren in gevangenschap of ander leed kon ik na de prenatale depressie met droge ogen vertellen dat ik er tot voor kort zeker van was dat ik niet van deze baby zou kunnen houden. En om eerlijk te zijn was die angst er nog tot het moment dat ze op mijn buik gelegd werd. En goddank bleek die angst ongegrond. Het meisje dat mijn hele hormoonhuishouding in de war had geschopt bleek het mooiste meisje te zijn dat ik ooit gezien had.

Reageer op artikel:
Dat kan ook nog: columnist Laura had een prenatale depressie
Sluiten