Hulde aan alle zwangere mede-mama’s die overtijd zijn!

Henrike van Deel 15 sep 2017 Column

Vandaag vier jaar geleden was ik uitgerekend van mijn oudste dochter. Zij had de memo niet gekregen en kwam pas negen dagen later een keertje om de hoek kijken. Officieel ben je pas twee weken na de uitgerekende datum overtijd, maar in de volksmond rekenen we gewoon vanaf de uitgerekende datum. De datum waar je vanaf de termijnecho naar toe leeft en waarvan je verwacht dat je dan je kindje in je armen kan sluiten, ook al weet je best dat het kind ergens tussen week 37 en 42 geboren kan worden.

En als de datum daar is en er gebeurd niets, dan kom je in wachtstand. Want dan kan het echt elk moment gebeuren. Echt elk moment. Maar vandaag kennelijk niet. Vandaag dan? Ook niet. Nee, ik ga de deur niet uit, want ik kan nu echt moment gaan baren. Oh, toch niet. Mijn stelling is daarom: dagen na de uitgerekende datum tellen dubbel mee. Het waren de negen langste dagen van de zwangerschap.

Bekkenproblemen

Door mijn bekkenproblemen kwam ik nog amper overeind. Ik zat ellendig en dik op de bank naar de lege box te staren en raakte er langzaam van overtuigd dat het niet meer zou gebeuren. Iedereen die opbeurend riep “er is er nog nooit eentje blijven zitten” kon ik wil schieten. Of “Je boft maar, dat zijn extra verlofdagen!” Maar wat mensen zich niet realiseren is dat je die extra verlofdagen duur betaalt.

Ik kon moeilijk zitten, moeilijk liggen, moeilijk lopen en had alles series al gezien (dit was in de pre-Netflix periode). Een klein tripje naar de keuken (toch vijf meter verderop) vergde grote voorbereiding. Het was zaak om zoveel mogelijk te combineren: licht aandoen, drinken inschenken, chocoladereep pakken, bordje in de vaatwasser, telefoon aan de lader en terug naar de bank. Plof. Kussens goed leggen. Nee, toch anders. Als ik nou… Oh, laat ook maar, ik zal nooit meer lekker op de bank kunnen zitten. Kortom: doffe ellende.

LEES OOK: Deze 10 dingen wil je gedaan hebben vóór de bevalling

Na de bevalling gingen mijn hormonen meteen met me aan de haal, want hoewel ik 48 uur voor de bevalling nog depressief op de bank had gezeten, dacht ik na de bevalling meteen: ‘Dit was allemaal prima te doen! Ik wil er nog wel eentje!’ Zo gezegd, zo gedaan. Na zeven maanden was ik zwanger van dochter nummer twee. Ze was uitgerekend rond de feestdagen in december, maar ik hoopte en rekende erop dat ze ook wel wat langer zou blijven zitten. Dat deed ze ook, maar slechts drie dagen. Op 1 januari heb ik de hele dag gedacht ‘niet vandaag, niet vandaag, niet vandaag’ en dat is gelukt. De klok sloeg twaalf uur en de weeën begonnen. Wat was ik blij dat de zwangerschap weer voorbij was.

Overtijd

Na een keer negen dagen overtijd en een keer drie dagen, had ik uitgerekend dat ik bij dochter nummer drie dan dus drie dagen te vroeg zou bevallen. Dat leek me logisch en ook heel prettig. Gerekend vanaf mijn laatste menstruatie zou ik eind maart bevallen. In mijn hoofd maakte ik daar alvast half maart van. De verloskundige kwam echter met begin april op de proppen. Toch voelde ik dat ze eerder zou komen. Ik wist het zeker.

Niets van dat alles. Ze besloot het record van haar zus te verbreken en kwam pas tien dagen na de uitgerekende datum ter wereld. Tien hele lange dagen waarin ik weer met bekkenproblemen op de bank zat, maar nu met twee kleine kinderen om mee heen. Ook overleed mijn oma en prikte dochter nummer twee met haar vinger in mijn oog, waardoor ik drie dagen mijn ogen dicht moest houden in een donkere kamer. En op een van die dagen was ik ook nog jarig. Tien lange droevige depressieve dagen.

Niet eerlijk

Om mij heen bevielen de zwangeren die ik kende bij bosjes. Allemaal later dan ik uitgerekend en allemaal twee tot drie weken voor de uitgerekende datum bevallen. Niet. Eerlijk! Natuurlijk word ik liever niet ingeleid in verband met zwangerschapsvergiftiging of galstenen en natuurlijk ben ik blij dat ik niet te maken heb met een kindje dat nog te zwak ik om goed te drinken en allerlei gezondheidsproblemen heeft.

LEES OOK: Mannen vertellen hoe het écht voor ze was om hun vrouw te steunen tijdens de bevalling

Maar als je zelf he-le-maal klaar bent met je eeuwige zwangerschap en anderen hoeven weken minder zwanger te zijn, dan kan je die gevoelens niet meer onderdrukken. Zo rekende ik bijvoorbeeld uit dat mijn schoonzusje die een tweeling kreeg en ook te vroeg beviel van haar derde kindje, bijna een jaar minder zwanger is geweest dan ik. Een jaar! Ik herhaal: een jaar! Heel kleinzerig en onterecht, maar toen ik dat had uitgerekend vond ik mezelf even heel zielig.

Respect

Gelukkig heb ik inmiddels drie zwangerschappen tot een goed einde gebracht. Drie keer vond ik de laatste periode echt verschrikkelijk zwaar en beloofde ik mezelf dat ik mezelf dit nooit meer zou aandoen. Maar het cliché is waar: het is het allemaal waard. Maar dat wil niet zeggen dat die laatste dagen niet verschrikkelijk kunnen zijn. Dus hierbij een shout-out naar alle zwangeren die overtijd zijn. Respect! Ik voel je pijn. Je bent een held! En onthoud: er is er nog nooit een blijven zitten.

Reageer op artikel:
Hulde aan alle zwangere mede-mama’s die overtijd zijn!
Sluiten