Opzien tegen je tweede bevalling: ‘ik had het gevoel dat niemand wilde luisteren’

‘Een bevalling is een blind date waarvan je zeker weet dat je de liefde van je leven ontmoet’. Deze quote heb ik zó vaak op Facebook voorbij zien komen, en wat is het waar. Op het moment dat jij je kindje voor het eerst in je armen hebt, dan voel je liefde. Nog meer liefde dan dat je voelde, toen je nog zwanger was.

Soms komt dit niet direct na de bevalling, maar het komt. Een alles overheersende, onvoorwaardelijke liefde. En zoals ook de meeste clichés waar zijn, op het moment dat jij je kindje in je armen hebt, ben je de bevalling vergeten. En dit was bij mij ook zo. Onze dochter was geboren, en alle pijn was weg.

Maar wat nu, als die ervaring eigenlijk niet zo mooi was. Wat dan, en hoe ga je daar dan mee om.

Geluk

Na een bevalling van 6,5 uur, waarvan 2 uur persen, zonder persweeën, was daar onze dochter, ons eerste kindje en wat is ze mooi! Alles erop en eraan, goede scores. Dus alles prima in orde. Even een nachtje in het ziekenhuis blijven i.v.m. vacuümpomp bevalling, en de volgende dag naar huis.

LEES OOK: Mannen vertellen hoe het écht voor ze was om hun vrouw te steunen tijdens de bevalling

Wij hebben het geluk dat ik nog een keer zwanger mocht worden en dus nog een keer een bevalling mee mocht maken. En toen kwam het binnen. Zo halverwege de 2e zwangerschap. Dat ik toch eigenlijk helemaal niet met een fijn gevoel terugkeek op mijn bevalling, en dat ik het eigenlijk allemaal heel spannend en eng heb gevonden. En dat ik eigenlijk na de bevalling mijn verstand had laten spreken, in plaats van mijn gevoel. Ik sprak erover, zoals de omgeving reageerde ‘ach, joh, dat is geweest, alles is toch goed’.

Niet besproken

Tot 37 weken zwangerschap heb ik dit niet besproken, behalve met mijn partner (die me gelukkig begreep). Omdat ik het gevoel had, dat er toch niet naar geluisterd werd. ‘Je weet toch dat het zeer doet?!’ Ja, dat klopt, dat doet het ook, maar dat vond ik niet erg. ‘Tja, zonder een bevalling, geen kind. Jij wilde dit toch graag’. JAHAA.

LEES OOK: Deze 10 dingen wil je gedaan hebben vóór de bevalling

Dit maakte dat ik blokkeerde, en met een knoop in mijn maag de laatste paar weekjes in ging. Tijdens het bespreken van het geboorteplan, waarin ik aan durfde te geven, dat ik opzag tegen de persweeën, werd mij de vraag gesteld, hoe ik eigenlijk terugkeek op mijn eerste bevalling. En deze vraag, maakte dat ik mijn angsten en ook mijn verdriet onder woorden kon en mocht brengen. Hulde aan de lieve verloskundigen.

Geboorteplan

Dit alles is meegenomen in het geboorteplan, en tijdens de bevalling en met name de persweeën (die er nu wel waren) stond de verloskundige aan mijn zijde, en heeft me een fantastische tweede bevalling gegeven.

Dus als je bevallig naar was, en je hebt er een verdrietig gevoel over, praat erover! Erg heerst nog altijd een soort taboe over praten wat het met je deed, zo’n bevalling. We horen allemaal de verhalen over wat er niet goed ging, maar nooit wat het met iemand heeft gedaan, of hoe iemand daarna is geworden. En daar moet meer openheid in komen. Dus als mama’s, of papa’s willen praten, over wat het met ze deed, laat ze dan praten, luister en biedt troost. Het lucht zo enorm op!

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Opzien tegen je tweede bevalling: ‘ik had het gevoel dat niemand wilde luisteren’
Sluiten