Onvoorwaardelijke liefde, ode aan (mijn) dochters

Suze Visser 3 sep 2017 Column

Ze zijn ooit begonnen als een droom, voortvloeiend uit mijn verlangen. Een droom over een leven als mama van een lief, klein meisje. Een meisje die mij de mogelijkheid zou geven om alle mooie herinneringen uit mijn jeugd te laten herleven. Om gezelligheid te hebben aan de eettafel ’s morgens bij het ontbijt. Om niet helemaal alleen te zijn aan het einde van de rit.

Het lot heeft mij niet één, maar twee mooie meisjes gegund. En ik heb de aard van mijn verlangen onderschat. Ze zijn zoveel meer dan mijn hunkering naar nostalgie en de, ogenschijnlijk egoïstische, redenen die ten grondslag lagen aan hun komst. Ze zijn mijn toekomst en geven de mogelijkheid om nieuwe herinneringen te scheppen die nog waardevoller zijn dan alle oude bij elkaar.

Onvoorwaardelijk

Ik claimde ooit te weten wat onvoorwaardelijke liefde was. En zonder die liefde tekort te doen, kan ik met terugwerkende kracht zeggen naïef te zijn geweest. Want aan de liefde tussen man en vrouw worden voorwaarden gesteld, hoe afwezig ze ook lijken te zijn. Aan die vorm van liefde moet je doorlopend werken en de kunst is dit te doen met plezier en een zekere mate van gemak. Ik ervoer de ultieme vorm van liefde, althans, dat is wat ik dacht.

Totdat zij kwamen.

LEES OOK: Echte zusterliefde: vrouw wordt draagmoeder voor haar zuse

Pas als je een kind hebt, ken je het verschil. Dan voelt iedere dag als een verjaardag waar je reikhalzend naar uitkijkt. En iedere dag geeft het leven mij twee cadeautjes. Een iene-miene-mutte spel over welke deur ik ’s morgens als eerste zal openen. Welk cadeautje mag ik vandaag als eerste ontvangen? Het maakt niet uit, want achter elke deur schuilt een glimlach die mijn dag op voorhand goed maakt.

Kleur

Zij geven mijn dagen extra kleur, zelfs wanneer ze even grijs zijn. Ik krijg nooit lang de mogelijkheid te kniezen of in mineur te zijn. Een blik is voldoende. Een blik van hen doet al het onbelangrijke vergeten. Ik cijfer mezelf met liefde weg, geef hen alles wat ik heb en vraag er niets voor terug. Ik hoef er ook niets voor terug; hun aanwezigheid is alles wat ik nodig heb. Ik gloei van trots als ik met hen samen ben en kijk uit naar alle mooie jaren die voor ons liggen.

Mijn meisjes, voor jullie niets dan onvoorwaardelijke liefde.

Liefs, mama

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Onvoorwaardelijke liefde, ode aan (mijn) dochters
Sluiten