Normaal een fitgirl, nu onwijs trots op mijn buik!

Ilse Langerak 10 sep 2017 Zwanger

En toen was daar ineens ‘De Buik.’ Minimaal, maar hartstikke echt: een klein rond bolletje. Trots dat ik ben! Ik wil alleen nog maar strakke kleding aan en duw op foto’s mijn buikspieren nog extra uit zodat mijn babybuikje goed zichtbaar is. En dat terwijl ik vanaf het moment dat mijn lichaam vrouwelijke vormen aannam tot de dag dat ik mijn zwangerschap ontdekte, bezig ben geweest om slank, strak en fit te zijn.

Ik was zo iemand die balansdagen had, aan clean eating deed en sportte om een stuk taart te compenseren (en toegegeven: ook taart at omdat ik het toch al had gecompenseerd). Wat lijkt dat nu verschrikkelijk banaal. Ik ben de controle over mijn lichaam volledig kwijt en het is fantastisch. Vanaf week zes heeft mijn lijf op eigen houtje besloten dat niet vitaminen en vezels, maar suikers (snoep!) essentieel zijn en op de groei van mijn romp heb ik geen enkele invloed.

Gemaakt

Ik weet niet hoe groot mijn buik wordt, of ik striae krijg, of ik ‘mooi’ draag, hoeveel vocht ik vasthoud… En het maakt me niets meer uit. Mijn lichaam heeft eindelijk een functie en ik heb mezelf nog nooit zó mooi gevonden. Om er nog een beetje extra gesmolten kaas bij te doen: het voelt alsof mijn lichaam hiervoor gemaakt is. Toegegeven, ik ben zo’n bofkont voor wie de zwangerschap esthetisch gezien best gunstig uitpakt, maar o, wat geniet ik hiervan.

LEES OOK: Is het veilig om op je buik te slapen als je zwanger bent?

Vanaf de eerste positieve test stond ik iedere avond voor de spiegel te kijken of er al wat zichtbaar werd. ‘Vi! Kijk! Je kunt al wat zien! Mooi hè!’ was mijn apetrotse reactie toen ik met 11 weken een minuscuul bultje waarnam. Zelfs De Echtgenoot, met zijn ‘Ik vind zwangere vrouwen niet zo mooi’(easy, ladies), kijkt vol liefde naar mijn groeiende buik. Zolang ik na de bevalling maar weer, quote: ‘hard mijn best doe om in shape te komen.’ Tsja.

Tijd

Tuurlijk, het is een kwestie van tijd voordat ik van mijn roze wolk tuimel en vol op een uitgelubberd frontaal aanhangsel terechtkom, maar daar wil ik nu nog even niet aan denken. Jongens, er groeit léven in me!
 Nog even en dan ga ik dat leventje voelen wiebelen, daarbinnen in mijn buik. Theoretisch gezien (lees: het stond op internet) zou ik al wat kunnen voelen, maar dan zou ik goed moeten weten waar ik op moet letten.

Praktisch gezien zal ik waarschijnlijk nog een week of vier moeten wachten. ‘Je zal eerst twijfelen of het je darmen zijn.’ zei de verloskundige. ‘Het voelt als een veertje of plopjes in je buik.’ aldus het internet. ‘Straks ga je je buik ook zien bewegen!’ mijn eigen mams. En dan, als ik precies 17 weken zwanger ben en net met onze buren zwangerschapsverhalen aan het uitwisselen ben, voel ik in mijn buik een heel klein plopje. Heel voorzichtig en zo weer weg, maar toch zeker weten geen scheetje. Hallo daar, leuk klein mensje in mijn buik!

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Normaal een fitgirl, nu onwijs trots op mijn buik!
Sluiten