Negen maanden op, negen maanden af? HAHAHA!

Hoera! Mijn zoontje is negen maanden. Hoewel dit al een heuglijk feit op zich is, is een nog veel belangrijke mijlpaal aangebroken: ik ben officieel ontzwangerd. Negen maanden op, negen maanden af, luidt deze wijsheid.

Die shitload aan hormonen hebben er negen maanden over gedaan om mijn gestel te veroveren, en doen er dus ook weer negen maanden over om verslagen maar voldaan van het werk dat het ze hebben aange… eh, verricht, af te druipen. Het is voorbij met de zwangerschapsdementie, extra kilo’s, uit het niks opdoemende huilbuien, vochtophopingen in de ledematen en al die andere gratis extra features die je erbij krijgt.

Mezelf

Ik ben weer mezelf. Ik werd vanmorgen wakker, stapte mijn bed uit en ik kon voor het eerst mijn oude spijkerbroek weer dicht krijgen. Ik hoefde voor het eerst geen brok in de keel wegslikken bij een slim op de emoties gespeelde reclame. We halen voor het eerst al een maand lang de solide 1,5 keer per week gemiddeld. Ik kan weer probleem- en pijnloos sporten, waardoor mijn conditie weer op peil is. En toen mijn man voor de zoveelste keer de luiertas had ingepakt met drie broekjes maar geen een rompertje en te weinig melkpoeder, heb ik heel volwassen, begripvol en probleemoplossend gereageerd in plaats van snauwend en belerend.

LEES OOK: Ontzwangeren duurt veel langer dan tot nu toe werd gedacht

Helaas, pindakaas. Was het maar zo’n feest. Back to reality. Maar het klinkt logisch, toch? Negen maanden op, negen maanden af. Toen mensen dat tijdens mijn zwangerschap zeiden, lachte ik beleefd maar dacht : ‘Hell no, dat klusje ga ik dus mooi even sneller klaren.’ Haha. Ik lach je vol in je, ietwat pafferige, gezicht uit, zwangere ik! Niet alleen is de strijd nog lang niet gestreden, de eindstreep is zelfs verre van in zicht.

Ontspannen

Negen maanden ontzwangeren is vast een gemiddelde. Ik vermoed dat de meeste vrouwen binnen een paar maanden alweer de oude zijn, en dat er een klein percentage is dat er tot het begin van de volgende ijstijd over doet. En die halen het gemiddelde omhoog. Ik behoor tot die laatste groep. Paspoort kwijt, pijn bij het sporten, vocht in mijn armen en benen, sleutels in de koelkast, ‘Gewoon lekker tegen elkaar aanliggen is toch ook fijn?’, huilen bij elke Pamper/Zwitsal/Nutrilon/NTI-reclame, (NTI? Jazeker, NTI): check, check, dubbel-check. Nog steeds aan de orde van de dag. En als ik me ontspan en naar beneden kijk, zie ik alleen het puntje van mijn tenen, die onder een soort wit met roze ballon in tijgermotief (voorheen bekend als ‘mijn buik’) uitpiepen.

Ik weiger

Maar ik geef nog niet op. Ik weiger te accepteren dat dit het is. Wij hebben er ruim twee jaar over gedaan om zwanger te worden. Ik tel die tijd er dus gewoon bij. Daar heb ik recht op. Nog een jaar en drie maanden te gaan. Herfst van 2018, here I come!

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag een fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Negen maanden op, negen maanden af? HAHAHA!
Sluiten