Column: ‘Jij laat mij de mooie dingen van de wereld zien’

Negen maanden lang heb ik je beschermd tegen alles. Geen alcohol, geen rauw vlees of rauwe vis. Alleen gepasteuriseerde kazen en verpakkingen werden gelezen. Niet teveel zout en geen gevaarlijke dingen doen. Je zat veilig in mijn buik. Alles waar ik invloed op kon hebben, dat deed ik voor jou. Zodat je kon groeien en het goed had.

Er werd mij gevraagd wat mij nu het meest spanend leek na de bevalling. Het eerste wat in mij opkwam was: ‘dat ik je moest delen’. Want delen betekende in mijn ogen ook gevaar. En delen betekende loslaten.

Zo trots

Natuurlijk wilde ik je laten zien aan de wereld toen je geboren was. Zo trots! Ik knapte bijna uit elkaar. Maar dan wel in mijn armen, of die van mijn man. Als een leeuwin hield ik je in de gaten. Dingen waar ik nooit weet van had, zoals hoe gevaarlijk een koortslip voor een baby is. Daar kon ik wel panisch van worden. Want als ik dat niet wist, dan wisten vast heel veel andere mensen dit ook niet. Iedereen die binnenkwam, die bekeek ik. Of niet iemand een koortslip had. Als iemand je vast had, dan kon ik je wel uit die armen kijken. Je hoorde bij mij.

LEES OOK: Column: Baby’s hebben geen slaapprobleem, wij hebben een babyprobleem

Ik zag dan ook ineens overal gevaar in. En niks was meer gewoon. Vond dat iedereen in de straat te hard reed, dat honden aan de lijn moesten, dat mensen die verkouden waren uit de buurt moesten blijven. Vakanties moesten in de buurt, want stel dat…. Als ik het mezelf had toegestaan, dan had ik mezelf gek kunnen denken.

Mooie dingen van de wereld

Maar ik wist ook, dat ik niet alles kon controleren. En dat als ik dat wel zou willen proberen, ik het wel heel moeilijk zou krijgen. Het is logisch dat auto’s rijden, en honden kunnen ook echt wel zonder lijn lopen. Als je die verkoudheid niet van die ene mensen zou krijgen, dan kreeg je dat wel ergens anders. En als we elke vakantie op de plaatselijke camping zouden zitten, dan zouden we geen nieuwe plekken meer ontdekken.

Loslaten en het delen van jou met de wereld. Die wereld die zo vol zit met gemene dingen, met verdriet en geweld. Ik vind het zo moeilijk. Maar ik kan je niet altijd bij me hebben en houden. Al zou ik dat het liefste doen. Gelukkig laat je mij de mooie dingen van de wereld zien. De verbazing om iets wat voor mij normaal is. De blijdschap om iets kleins. De wereld door jou ogen zien. Want jij ziet nog geen gevaar.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: ‘Jij laat mij de mooie dingen van de wereld zien’
Sluiten