Column: Moederschap is een sport en wel hierom

Suze Visser 12 nov 2017 Column

‘Mama, wat ga je doen?’ ‘Sporten liefje.’ ‘Wat is dat?’ ‘Dat weet ik niet meer schat, maar ik denk dat het pijn gaat doen.’

Na mijn fysieke toestand een jaar lang te hebben doodgezwegen, lijkt de spirit in mij te zijn herrezen. Nu is het de vraag of mijn trip naar de yin-yang-yoga onder de noemer sport valt, maar zo lang ik straks in onmogelijke posities word gemanoeuvreerd en ik drie dagen schreeuwende spierpijn heb, schaar ik mezelf onder de atleten van deze wereld. Intimi zouden dijenkletsend bij de ingang hebben gestaan, dus ben ik zo slim geweest dit in het geniep te organiseren.

Luid protest

Onder luid protest van de meisjes uiteraard, want gottegot, je zal als mama eens geruisloos het pand kunnen verlaten zonder dat je het gevoel wordt meegegeven voor altijd afscheid te moeten nemen van je kroost en je Anita Witzier 35 jaar later schuldbewust in ‘Memories’ onder ogen moet komen.

LEES OOK: De zwangerschapskilo’s eraf sporten: wat een hel  

Op naar de yogaschool! Ik heb mezelf kundig in een strak, zwart sporttenuetje met nonchalante ‘kijk mij eens allround yogaster zijn’-sweater gehesen. Tot zover kan ik de façade van fitmom (bij gebrek aan een beter woord) nog ophouden. X-rays zouden een versuikerde, slappe spiermassa met een te hoog alcoholpromillage blootleggen.

Doodvermoeiend

Omdat ik te laat ben vertrokken en daardoor ver boven de maximaal toegestane snelheid op de fiets door het dorp flits, vind ik de tocht naar de yogaschool toe alleen al doodvermoeiend. Ik parkeer m’n fiets gehaast tegen de gevel van het oude pand en blijf bij binnenkomst (hoe kan het ook anders) nog even met m’n mouw achter de deurklink haken, waardoor m’n relaxte entree naar de jan is, omdat ik bij binnenkomst als een soort elastiek terug geslingerd word richting de deur. ‘Oh god, sjezus, ja sorry hoor. Haast haast. Tuut tuut. Daarom ben ik hier, hè! Haha!’ hoor ik mezelf lichtelijk manisch de ruimte in toeteren.

Gênant

‘Welkommmmmm…..’, fluistert de man in het wit terug.  Aha. Iedereen zit al in meditatiehouding. Gênant. Geruisloos probeer ik een mat, deken, twee blokken en een zitkussen mee te tillen en installeer me zo dicht mogelijk bij de docent, omdat ik vrees dat ik de poses anders achterstevoren uitvoer. Waar mede-yogadeelnemers de grootst mogelijke moeite lijken te hebben om zich de juiste posities eigen te maken, blijkt het mij warempel redelijk makkelijk af te gaan. ‘Psssst’, sist de vrouw naast me, ‘Je bent zeker ervaren?’. ‘Nee joh, allesbehalve’, fluister ik terug, ‘Ik heb gek genoeg alleen het gevoel dat ik dit al dagelijks doe. Ben je ook moeder? Ja? Moet je opletten.’

LEES OOK: Sporten tijdens de zwangerschap: wat is oké (en wat kun je beter laten)?

De mannelijke yogadocent kreunt de term ‘Downward-Facing Doggggg….’ Huh? Ik gluur door mijn wimpers richting linkerbuurvrouw. Ah, oké. De houding waarin ik een kwart van m’n vrije dagen doorbreng wanneer m’n peuter van mij een levende glijbaan maakt. Makkie.

Bijscholen

‘Garland Poseeee….’ zingt na een minuut zachtjes door de ruimte. Weer spiek ik even. De beste man zit in hurkstand met de tenen naar buiten gedraaid met het bekken zo laag mogelijk bij de grond. Nou vriend, ik kan jou in dit geval nog bijscholen. Zo zat ik er zo’n beetje de halve bevalling bij.

‘En even alles los in de Childposeeee…’. Liggend in een soort foetushouding komen al mijn spieren tot rust. Dat is toch potdomme een prachtig metafoor, hè? Want terwijl die koters van ons de wondere wereld zorgeloos en ontspannen ontdekken in hun childpose, trachten wij hun wereld intussen op volle kracht te beschermen door in Warriorpose met onze rechtervoet de meridianen in ons linkeroor te flossen.

I rest my case

De docent doorbreekt de stilte met: ’En dan nu een Forward Bend…’ ‘Kijk buuf, gewoon bukken, zoals je een half uur lang speelgoed loopt op te ruimen nadat de kinderen op één oor liggen. Ha!’. We eindigen de les met de Corps Pose. Ik noem het de ‘mama aan het einde van de dag’. I rest my case.

Met een brede glimlach fiets ik de weg terug naar huis met maar één conclusie: moederschap is een sport. Ben ik toch nog een atlete.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: Moederschap is een sport en wel hierom
Sluiten