Marieke: ‘Onzeker zoek ik goedkeuring in haar ogen’

Marieke Gouka 2 nov 2017 Column

Marieke Gouka is columnist en oprichtster van Maison M. Ze is getrouwd met Alexander en is moeder van Caat en Timo. Haar zoontje Timo heeft een eetprobleem. In haar columns op Famme Baby beschrijft ze de impact van het hebben van een zorgenkind.

Daar staat ze, gebogen boven het bed van mijn kleine jongetje. Anna, 21 jaar en verpleegkundige in opleiding. Ze loopt haar eindstage op de kinderafdeling en de afgelopen dagen is ze de vaste verpleegkundige van Timo. Onderuit haar uniformbroek piepen All Stars. De combinatie van haar bruine haar en lichte ogen maken dat ze opvalt. Als Anna aan Timo’s bed verschijnt lacht hij steevast de kuiltjes in zijn wangen bloot. Of eigenlijk, één kuiltje. De andere zit verstopt achter de pleister waarmee de neussonde op zijn plek wordt gehouden.

Ziel en zaligheid

Niet alleen Timo ziet Anna graag, ik ook. Terwijl ze zich liefdevol ontfermt over mijn zoon, bekijk ik haar en stel ik me voor hoe ze aan het eind van de dag thuiskomt, neerploft op de bank, haar gympjes uittrapt en bedenkt dat ze eigenlijk nog boodschappen voor het eten moet doen. Maar eerst moet ze bijkomen van haar werk. Werk waarin ze niet alleen met ziel en zaligheid voor kinderen zorgt, maar ook voor de ouders van die kinderen.

LEES OOK: Marieke: ‘Naast me zie ik een plastic bakje met daarin een heel klein baby’tje’

Ouders die bijna altijd bang zijn. Of verdrietig. Vaak een combinatie van beide. Ouders die door deze emoties lang niet altijd redelijk zijn. Ouders die zelf diagnosticeren, klagen, eisen of zelfs ronduit agressief worden. Ik heb ze de laatste maanden gehoord en gezien. Regelmatig heb ik me verwonderd over hun houding naar de verpleegkundigen die letterlijk dag en nacht klaar staan voor hún kind. Verbijsterd heb ik geluisterd naar de ongenuanceerde meningen over de door de artsen gestelde diagnoses.

We houden van Anna

Maar Anna ondergaat het en gaat –wanneer het echt de spuigaten uitloopt- op haar strepen staan. Want ze houdt van haar werk en van de kinderen die ze verzorgt. En Timo en ik houden inmiddels allebei een beetje van Anna. Ze leert hem vertrouwen te hebben in de witte jassen die aan zijn bed verschijnen. Zijn lach naar haar is het bewijs dat het gelukt is. Ze leert mij vertrouwen te hebben in mezelf als ik de medische handelingen moet verrichten die horen bij een neussonde.

LEES OOK: Column: ‘Het is juíst belangrijk dat ik mijn kind meeneem in mijn social media gebruik’

Mijn hart klopt in mijn keel als ik ter controle met een spuit maagsappen door de sonde moet optrekken en vervolgens met een stethoscoop moet luisteren of het geluid dat ik hoor het geluid is van een sonde in de maag. En niet van een sonde die per ongeluk in de longen terecht is gekomen. Onzeker kijk ik op en zoek ik goedkeuring in haar ogen. Ze knikt en glimlacht. En elke keer doet ze een stapje verder naar achter, net zolang tot ik het zelf durf en steeds zekerder de handeling verricht.

Kleur

De Anna’s van deze wereld verdienen een lintje en alle ouders die zich niet realiseren wat Anna en haar collega’s voor hun zieke kind betekenen zouden zich eens achter hun oren moeten krabben. Want dankzij haar durf ik het aan om Timo met neussonde mee naar huis te nemen. Bepakt met spuiten, slangetjes, pleisters, zalf en zakken sondevoeding gaan we naar huis. In de Maxi-Cosi ligt mijn jongetje mét een slangetje in zijn neus. Voor het eerst sinds tijden heeft hij wat kleur op zijn wangen. Stiekem, heel stiekem hoop ik dat vanaf nu alles beter gaat worden.

Elke donderdag lees je hier hoe het verhaal van Marieke verdergaat. Meer weten van Marieke? Kijk op maison-m.nl. Voor meer informatie over lastige eters: nee-eten.nl

Reageer op artikel:
Marieke: ‘Onzeker zoek ik goedkeuring in haar ogen’
Sluiten