Manon over haar borstvoeding trauma: “Ik wil ook die heldin zijn”

Redactie 9 okt 2018 De mama

Toen ik zwanger was en 938 keer de vraag kreeg of ik borst- of flesvoeding ging geven, antwoordde ik altijd heel nuchter: ik ga borstvoeding proberen, en als het niet lukt, dan niet. Omdat mijn vriend een paar keer had aangegeven dat hij het fijn zou vinden als ik borstvoeding zou geven in verband met de gezondheidsvoordelen, besloot ik uiteindelijk om dus voor borstvoeding te gaan.

Zelf ben ik groot geworden met de fles, maar het leek mij ook goed en fijn om borstvoeding te geven. Zo gezegd, zo gedaan. Nou dat ‘zo gezegd, zo gedaan’ liep toch even anders in de kraamweek. Terwijl ik helemaal afgetaaid, nabloedend en met een intens slaapgebrek in bed lag, zat de kraamzorg te kneden en knijpen in m’n tetten om ons kersverse hummeltje van een sloot melk te voorzien.

Adrenaline, slaapgebrek en onzekerheid

Om de paar uur kolven, aanleggen, kolven, aanleggen en ‘s nachts als de kraamzorg weg was maar hopen dat ik die kleine, huilende jongen goed aanlegde en hij wat melk binnenkreeg. Ik stond stijf van een combinatie van hormonen, adrenaline, slaapgebrek en vooral inténse onzekerheid.

Ik snapte er niks van hoe ik mijn kleine man moest aanleggen. Elke keer als ik ‘m aanlegde waar de kraamzorg bij was, was het: ‘Nee iets hoger, iets lager, harder met z’n hoofdje op je tepel duwen, laat ‘m vacuüm zuigen.’

‘TERING, IK SNAP ER GEEN KLOOT VAN!’, had ik het liefst tegen d’r willen schreeuwen. Maar ik zat alleen maar apathisch en onzeker met zijn hoofdje bij m’n borst te frummelen, hopend dat ik het dan toch een keer goed deed. Ondertussen terwijl meneer tussen de voedingen door heerlijk lag te slapen, lag ik ‘s nachts klaarwakker in m’n bed te proberen om alle indrukken een plekje te geven. Wat totáál niet lukte. Ik wist gewoon niet wat me allemaal overkwam. Hoe moeilijk kon het zijn om een baby aan je tiet te laten zuigen?

‘Even wennen’

Toen ik na een paar dagen bij de kraamzorg aangaf dat het voeden toch wel erg veel pijn deed, woof ze het weg met: ‘Het is gewoon even wennen.’ Maar ik wist dat dit gevoel niet ‘gewoon even wennen’ was. Ik had gelezen dat als borstvoeding geven pijn doet, het niet goed gaat. Ik had alleen de puf niet om ertegenin te gaan.

Tot mevrouw schrok: onze baby was toch wel erg veel afgevallen. Alweer. Ze kwam tot de conclusie dat ik ‘m toch niet goed aanlegde en hij niet vacuüm zoog. Daar gingen we weer: oefenen, oefenen, nee omhoog, nee, naar beneden, kinnetje naar de borst en HAP.

Het voelde inderdaad beter: het deed geen pijn meer. Maar zodra ik het midden in de nacht met een klein nachtlampje aan zelf moest doen, deed het weer intens pijn en vroeg ik me af of hij wel wat binnen kreeg. Ik zag gewoon niet wanneer hij wel of niet goed dronk. Ondertussen kolfde ik me ook een slag in de rondte en zag ik dat ik in ieder geval wél genoeg melk had om de kleine man groot te brengen. Maar een dag later bleek hij wéér afgevallen te zijn.

Ik was op

Dit kon niet langer zo doorgaan en de kraamzorg kwam tot de conclusie dat meneer een verborgen tongriempje moest hebben. Ze kwam met het idee om dan maar 935x per dag te kolven en ‘m dat via een flesje te geven. Ik en mijn intense schuldgevoel gingen hierin maar mee en tussen het flesjes geven door kolfde ik me een slag in de rondte.

Ik was kapot, ik was op. Ik wilde genieten van mijn kleine jongen. Genieten van het in bad doen, van zijn kleertjes aantrekken en van de fles geven. Maar nee, ik moest kolven.

Ik was alleen maar functioneel bezig met mijn baby. Ik durfde niet te zeggen dat ik wilde stoppen met kolven. Ik voelde me een loser. De kraamzorg had geen één keer gezegd: ‘Ik zie dat je het niet trekt. Het is oké om flesvoeding te geven. Het is echt oké.’ Ik had dat zó graag een keer willen horen. Al was het maar één keer.

Ik voelde alleen maar druk. Druk vanuit de kraamzorg. Druk vanuit mijn vriend – ook al had hij gezegd dat als ik het niet trok dat ik er gewoon mee moest stoppen. Ik wilde hem niet teleurstellen. Ik wilde de perfecte moeder zijn. Ik wilde me bewijzen.

Jankend uit huis

Ik wilde ook zo’n heldin zijn – net als al die andere borstvoedende moeders die alles voor hun kind over hebben. Die blijkbaar wél op 2 uur slaap kunnen leven. Of die misschien zo relaxed zijn dat ze wél tussen de voedingen door slapen – ik weet het niet. En net toen ik eindelijk min of meer geaccepteerd had dat ik volledig op de fles was overgegaan, kwam de kraamvisite in een overvolle kamer – terwijl iedereen meeluisterde – me even gezellig vragen of ik wel borstvoeding gaf. En waarom ik dat dan niet deed want dat was toch het állerbeste voor je kind? En hoe lang ik het dan wel niet geprobeerd had. Ik wilde jankend m’n huis uit lopen.

En nu, elke keer als ik een voedende moeder op social media zie of in het wild, word ik een beetje verdrietig. Ik had ook zo graag zo’n heldin willen zijn. Die intieme momenten met m’n kind willen beleven. Willen kunnen zeggen dat ik met mijn borsten mijn kinderen heb gevoed. Ik wil ook bij De Club horen.

Wat een heldin

En een volgend kind? Ik weet het oprecht niet. Het idee dat ik weer met twee uur slaap en vol onzekerheid ‘s nachts mijn huilende kind probeer aan te leggen terwijl het niet lukt, niet wetend of hij of zij wel genoeg voeding binnenkrijgt: ik moet er niet aan denken. Maar ik wil zó graag ook een positieve ervaring met borstvoeding hebben. Ik wil zó graag wél dat intieme contact met mijn volgende kind. Ik wil zó graag dat ik mijn volgende kind wel kan voeden en mijn vriend trots naar mij kijkt en zegt: wat een heldin ben je ook.

Om privacyredenen is de naam Manon gefingeerd

Laatste reactie
4 reacties totaal
Johanna

Je hebt geluisterd naar jezelf en dat is prima. Ook de moeders die lang bv geven lopen tegen problemen op. Lactatiekundige kan wel de oplossing zijn. Ik heb zelf door omstandigheden vanaf 3 maanden tot nu toe de borstvoeding de moeten kolven. Mijn jongste is nu 14 maanden en krijgt nog een fles afgekolfde borstvoeding. Mijn man steunt mij in al mijn keuzes en dat is fijn. Ook hij vind en vond de eerste 6 maanden borstvoeding belangrijk. Maar je hebt geluisterd naar jezelf en dat maakt jou een goede moeder. Ga zo door topper🙂

Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Manon over haar borstvoeding trauma: “Ik wil ook die heldin zijn”
Sluiten