Malou: ‘Die dreumes die daar op de grond ligt te krijsen? Die is van mij, ja’

Malou Sopacua 3 apr 2018 Column

Opvoeden leek zo eenvoudig van tevoren, maar postpartum blijkt dat toch een ander verhaal te zijn. Om alle moeders een hart onder de riem te steken: we doen allemaal ons stikkende best om er leuke kinderen van te maken. Maar soms liggen ze – in openbare ruimtes – gewoon even op de grond te krijsen.

Slechte opvoeding?

Ik was er altijd van overtuigd dat jengelende peuters het resultaat zijn van een slechte opvoeding. God, wat had ik daar een mening over. ‘Kijk dat kind liggen op de grond, schreeuwend om een rietje. Lekkere opvoeding…’, mompelde ik naar mijn vriend. Rollend met mijn ogen passeerde ik de moeder. Die, naar ik nu weet, waarschijnlijk badend in het zweet bedacht hoe ze zo snel mogelijk uit het café kon komen met de dreumes in haar kielzog varend.

‘Nog één keer en dan…’

Toen mijn dochter ter wereld kwam, heb ik haar in haar oor gefluisterd dat ik er alles aan doe om haar te beschermen, maar ook dat ik haar liefde, bescheidenheid en vreugde zal bijbrengen. Ik zou een consequente, strenge, rechtvaardige moeder worden die niet 500 keer zegt: ‘Nog één keer en dan…’ Nee, één keer is één keer. Dat dit soort technieken niet werken bij eenjarigen had ik me even niet beseft. Ten eerste; omdat ze geen idee hebben wat je zegt, ten tweede; het actie-reactie concept is ze ook nog niet helemaal duidelijk. Wat leidt tot ingewikkelde situaties waarbij mijn kind vaak moet huilen en ik dan toch kamp met een soort van schuldgevoel gemixt met frustratie, aangevuld met een scheutje stress.

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: Malou (32)

Plakje worst

Eén van de vele voorbeelden: Elke maandag (mijn mamadag) doe ik mijn vaste rondje boodschappen in de winkelstraat achter mijn huis. Vers brood bij de bakker, groente bij de groenteboer en vlees bij de slager. Als ik mijn spullen heb afgerekend, vraagt de slager steevast: ‘Plakje worst voor de kleine dame?’ Vanachter de kinderwagen zie ik dan al een klein handje, uitreikend naar het plakje. Je raadt het al: laatst werd het niet gevraagd en liep ik nietsvermoedend de winkel uit. Hysterisch gehuil en het overstrekken van haar lichaam volgden. Ik had geen idee wat er aan de hand was en snoerde haar los uit de wagen. Misschien wilde ze even lopen. Nou en toen ging ze dus liggen. Midden op straat. ‘Bella diiieeeeeee!!!!’, en ze wees naar de slager. De vriendelijk man kwam naar buiten gesneld en vroeg of ze alsnog een plakje worst wilde. Tja, en dan sta je ineens voor de keuze. JA of NEE. Ik heb hem vriendelijk bedankt en gezegd dat ze geen worst wil. Ik wil haar niet dit gedrag ‘aanleren’ zodat ze haar zin kan krijgen. Dus heb ik haar naar huis gedragen. Zij krijsend, ik zwetend. Van de stress en omdat ze al best wel zwaar wordt om met één arm te tillen. En ik had spijt. Want dat plakje worst had de weg naar huis ongetwijfeld een stuk makkelijker gemaakt.

Routine

Omdat ik veel samenwerk met pedagogen, heb ik één van hen de situatie uitgelegd en gevraagd wat ik nou goed of fout deed als het gaat om opvoeden. Het juiste antwoord kon ze me niet geven, want elk kind heeft baat bij een andere aanpak die je zelf als moeder moet ontdekken. Maar ze gaf me wel inzicht in de denkwijze van een dreumes. Bij hen is routine namelijk ongelofelijk belangrijk. Het geeft ze zekerheid in een wereld van onzekerheid, want ze moeten alles nog moeten ontdekken en leren begrijpen. Dus is het voor hen heel fijn dat als ze wakker worden ze een fles melk of iets anders te eten krijgen. Dat wanneer ze naar de crèche gaan ze weer dezelfde gezichten zien en een bakje yoghurt krijgen. En ga zo maar door. En als de slager, waar ze áltijd een plakje wordt krijgt, het een keer vergeet te vragen, dan wijk je dus af van haar routine waar ze momenteel zo gehecht aan is. Hoe je daar ook als moeder naar handelt (geef ik alsnog wel of geen plakje worst?); mijn collega heeft me geleerd dat er geen goed of fout is. Zolang we maar een beetje weten wat er in dat hoofdje omgaat en het proberen te begrijpen. Dan komt later alles vást heus wel goed met onze kinderen.

Reageer op artikel:
Malou: ‘Die dreumes die daar op de grond ligt te krijsen? Die is van mij, ja’
Sluiten