Column 25 feb 2018 Malou Sopacua

Malou: ‘Hoe een stap terug carrière-wise een grote stap vooruit bleek’

Een hot shot carrière als senior PR- en communicatieconsultant, inclusief een eigen afdeling, een fijn salaris en een auto van de zaak. Klinkt goed, hè? Dat vond ik ook. Maar… Nu. Even. Niet.

Oh, wat heb ik een strijd gevoerd met mezelf. Ik had het allemaal zo goed bedacht. En toen kregen we een baby. Het allermooiste wat me ooit is overkomen, maar tegelijkertijd ook het meest confronterende ever. Voordat ik moeder werd, wist ik zeker dat mijn leven niet zo heel erg zou veranderen. Ook op werkgebied. Ik zou gewoon lekker 4 of 5 dagen blijven werken. Sterker nog; ik trek die stijgende carrièrelijn lekker even flink door (JA, NAÏEF, IK WEET HET, ALARMBELLEN ALL OVER THE PLACE).

Groeikansen waren oneindig

Vlak na de geboorte van onze dochter kreeg ik die ene baan waar op zo op hoopte en waar de groeikansen oneindig waren. Met een prachtig portfolio aan klanten, schoof ik aan bij menig management om hen te begeleiden bij crisiscommunicatie of juist bij zoveel mogelijk persaandacht. Ik kon het welbekende klokje rond werken en dat deed ik ook. Op papier werkte ik 32 uur, maar door eigen toedoen werden dat er steeds meer. Ondanks de overtuiging dat ik zeker dacht te weten dat ik dit écht wilde, raakte ik vervreemd van mezelf. Waarom ben ik niet gelukkig? Dit is toch wat je wilde, Malou? Wat is er mis met je?

Waarom ben ik niet gelukkig?

Ik wist heel goed wat er mis was. Want in mijn hoofd ging het zo: alle tijd die ik in mijn werk stopte, besteedde ik niet aan mijn kind. En alle tijd die ik in mijn kind stopte, besteedde ik niet aan mijn werk. De realiteit was dat ik werd verscheurd door schuldgevoel. Naar mijn werk, want ik had het gevoel niet meer dezelfde prestaties te kunnen leveren als voor het moederschap. En nog veel meer naar mijn kind. Mijn allerliefste, die ik thuis vaak met een boekje op de bank plantte. “Mama moet nog heel even werken, zullen we daarna samen een boekje lezen?”. Samen een boekje lezen bleef vervolgens vaak uit.

LEES OOK: Marieke: ‘Ik neem een besluit, dat ik eerder niet durfde te nemen’

Elke dag was het alsof ik achter de feiten aanliep en alles leek een beetje aan me voorbij te gaan. Ik was doodmoe. Ik begon me te realiseren dat ik niet én een perfecte moeder én een carrièretijger kon zijn. Een jaar heb ik erover gedaan om te knoop toch door te durven hakken en voor mezelf en mijn gezin te kiezen. Tijd met mijn dochter, nu anderhalf jaar oud, is mij nu zoveel meer waard dan de stress die ik cadeau krijg van het ook na willen streven van een glansrijke, succesvolle loopbaan. Nu werk ik als communicatieadviseur bij een kinderdagverblijf (hoe treffend!) waar ik minder verantwoordelijkheden draag dan dat ik gewend ben en waar collega’s het heel stoer, maar ook logisch vinden dat ik deze keuze heb gemaakt. In plaats van dat ik ’s avonds of in het weekend e-mails beantwoord, lees ik boekjes met mijn dochter en heb ik in alle opzichten tijd voor ons gezin. Als in letterlijk tijd, maar ook tijd en ruimte in mijn hoofd.

Minder stress

Moederschap is voor iedereen anders en iedere moeder kiest hierin haar eigen pad. Daar waar het sommige supermama’s wel lukt om die honderd ballen in de lucht te houden, waarvoor hulde, kies ik er nu voor om er wat minder in de lucht te houden. En die keuze blijkt in persoonlijk opzicht en op dit moment in mijn leven een hele grote stap vooruit. Nu ik dagelijks minder stress ervaar en daardoor lekkerder in mijn vel zit, ben ik ervan overtuigd dat mijn dochter dit ook voelt want ze is de laatste tijd het zonnetje zelve. Dan ga ik nu met mijn kind naar de kinderboerderij. Doei!

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over zwanger zijn, moeder worden en het leven met je baby in je mailbox.

Reageer op artikel:
Malou: ‘Hoe een stap terug carrière-wise een grote stap vooruit bleek’
Sluiten