Sherita: ‘Ik ben een langvoedster en dat vind ik een beetje gek’

Sherita Jager 19 mrt 2018 Column

Een hoger geitenwollensokken gehalte kan een woord bijna niet hebben: Langvoedster. Wat een verschrikkelijk woord. Om het langvoeden naar mezelf toe te kunnen verwoorden zal ik het een ander woord moeten geven. Misschien kan ik mijn imago daar nog een beetje mee redden. Want ik moet er denk ik wel aan geloven. Nu mijn dochter 1 jaar is, vroeg ik mij namelijk laatst af hoelang ik nog publiek ga voeden, want die langvoedsters zijn maar gekke types, toch? En daar wil ik niet mee geassocieerd worden, toch?

Zo kijkend naar deze grote kleine baby aan mijn borst, denk ik aan alle redenen die ik ken om niet meer in het openbaar te voeden. Eigenlijk zijn het allemaal drogredenen, en blijft één reden overeind: Het staat gewoon gek. Maar moet ik omdat het gek staat, dan maar stoppen met openbaar borstvoeding geven? Gek is het omdat je het niet veel ziet, maar we noemen mensen met 6 tenen toch ook niet gek? En die mensen mogen toch ook gewoon slippers dragen?

Vreemd

Vroeger vond ik het maar vreemde vrouwen, moeders die een kind van bijna 1 meter lang, in het openbaar de borst gaven. Zonder schaamte zaten ze daar met een jong volwassene aan hun borst. Bij borstvoeden dacht ik namelijk vooral ik aan net bevallen vrouwen die hun ieniemienie, gewikkeld in een dekentje, half verscholen de borst gaven. Niet aan mijzelf die op een terras tussen andere hippe mensen haar dreumes de borst geeft. En nu hoor ik bij deze types die ik vroeger zo gek vond! Of ik echt zo over ze dacht weet ik niet, want zo vaak zag ik ze niet. Misschien is dat juist wel het probleem.

Het is iets intiems

De ‘het is intiem’, is de meest gehoorde smoes. Deze komt vooral van mensen die bang zijn voor borsten en zelf nooit een bijtende, krabbende, poepende, kwijlende en snotterende baby aan de borst hebben gehad. Intiem is een diner bij kaarslicht, een liefdesbrief en een zonsondergang hand in hand. Niet een melk-obsessed dreumes.

Het is iets privé

Privé is wat ik op mijn bankrekening heb, wat er in mijn slaapkamer gebeurt, en hoe vaak ik poep. Mijn dochter eten en troost geven vind ik geen privéaangelegenheid. Alsof het een geheim is dat mijn dochter melk drinkt. Of moet ik haar nu vertellen over preutse mensen met extreem conservatieve denkbeelden, die hun ideologie aan mij willen overbrengen? Die willen dat ik mijn manier van leven verander omdat zij vinden dat die van hun de juiste is? En moet mijn dochter daar dan het slachtoffer van zijn? Ik denk dat hun overtuigingen een privéaangelegenheid moeten zijn, en niet mijn melkfabriek met bijbehorend hongerig monstertje.

Anders gaan andere mensen naar mama’s borsten kijken

Nou en, ze zijn toch zo lekker zacht en warm, ik kijk er ook graag naar, zal mijn dochter denken. En groot gelijk heeft ze. Moet ik haar nu al vertellen over viezerikken? Daar komt ze via K3’s dubbelzinnige teksten wel achter.

Maar ze is toch geen baby meer?

Ik las laatst een comment van een vrouw. Borstvoeden moesten we puur doen tot de baby ‘gewone’ melk kon drinken. Met gewone melk bedoelde ze dan melk van een koe, gemaakt voor kalfjes. Er is zoveel fout met die opmerking en gedachtegang. Een baby mag wel drinken van die gekke mensenmelk, maar mijn dochter moet bewerkte kalfjesmelk van een uitgebuite massa-industrie koe drinken? Juist.

Taboedoorbrekend

Ik ben erachter waarom vrouwen langvoeden. Het is iets waar je in groeit. Het is niet dat je van de een op de andere dag een kind in je armen hebt. Het gaat geleidelijk. Ja het is misschien gek, maar enkel omdat je het weinig ziet, want echt gek is het niet. En bovendien, ik ga mijn dochter de borst niet ontzeggen omdat het ‘gek’ is? Zolang ik mij er comfortabel genoeg bij voel, hoop ik sterk genoeg te zijn om alle drogredenen achter mij te laten en mijn dochter gewoon de borst te blijven geven zolang zij dat wil, waar zij dat wil. En hopelijk durft er door mij dan weer een nieuwe moeder openbaar de borst te geven. Dat zou toch fantastisch zijn. Dan ben ik in ieder geval niet de enige gekke moeder meer.

Reageer op artikel:
Sherita: ‘Ik ben een langvoedster en dat vind ik een beetje gek’
Sluiten