‘Zwanger, jij?!’ Ja, er schuilt heus wel een kindervriend in me (ergens)

Een kindervriendin: je bent het, of je bent het niet. Zonder enige twijfel kan ik zeggen dat ik tot de groep behoor die, zacht uitgedrukt, niet zo’n fan is van al het gespuis in de leeftijd van nul tot tien jaar. De reden is dat ik geen warme gevoelens bij ze krijg (wat ik wel krijg bij bijvoorbeeld een baby konijntje of parkietje) en ik niet weet wat ik met ze aan moet.

Als ik op kraamvisite ben bij vriendinnen, breekt het angstzweet me uit wanneer ik het jonkie vast ‘mag’ houden of de fles ‘mag’ geven. En als er in het park een lief meisje van vijf jaar naast me komt zitten en enthousiast vertelt over de laatste roddels op de peuterspeelzaal, weet ik geen zinnig woord terug te zeggen.

Baby’s

Binnen onze vriendengroep wordt er regelmatig gewed op belangrijke vraagstukken, zoals wie er het eerst gaat trouwen, miljonair wordt of baby’s krijgt. Ondanks dat ik al ruim vier jaar zeer gelukkig ben met mijn vriend Stefan, eindig ik bij de babylijstjes steevast onderaan. En stiekem heb ik dat altijd een groot compliment gevonden – in mijn ogen werd ik dan in ieder geval niet gezien als één of andere verslonsde, burgerlijke moeke die het alleen nog maar kan hebben over kinderen, slaapjes en allerlei bijbehorende doekjes.

LEES OOK: Van dikke tranen tot geluksmomenten: 8 vrouwen over hun kinderwens

Groot was het ongeloof dan ook toen Steef en ik zo’n twee maanden geleden bij familie en vrienden aankondigden dat er bij ons een kleine spruit aan zit te komen. Ik citeer mijn bloedeigen moeder: “Zwanger? JIJ?!”. Jazeker, ook voor onszelf was het een grote verrassing.

Ivoorkust

Het bijzondere aan dit verhaal is dat Steef en ik plannen hadden om eind dit jaar naar het Franstalige Ivoorkust te vertrekken en daar voor drie tot vijf jaar te gaan wonen. Dit in verband met Steefs werk.
We zagen het helemaal zitten en waren dolblij, maar na deze onverwachte wending leek alles even totaal in duigen te vallen.

Toen het besef eenmaal was ‘ingedaald’, en we van de schrik bekomen waren, begonnen we het hele gebeuren eigenlijk best leuk te vinden. We zagen het al helemaal voor ons: ons tweetalig opgevoede kind rondspringend op de Ivoriaanse grasvlaktes. Hilarisch! De oorspronkelijke plannen zijn inmiddels iets aangepast, maar het Ivoorkust-avontuur gaat sowieso plaatsvinden. We vertrekken zelfs al eerder dan gepland, zodat we alvast in de nieuwe omgeving kunnen gaan nestelen.

Terugwerkende kracht

In de tussentijd ben ik als een malle met terugwerkende kracht informatie aan het inwinnen bij vriendinnen, aangezien ik nooit goed heb opgelet tijdens babyshowers en kraambezoeken.
En jawel, met resultaat! Vandaag heb ik een newborn vastgehouden, zonder dat de paniek toesloeg (oké: lichtelijk. Maar lang niet zo heftig als normaal.) en heb ik inmiddels geleerd hoe borstvoeding werkt en hoe een luier eruitziet. Dat gaat dus helemaal goedkomen daar in Ivoorkust.
En ook al ben ik nog niet de kindervriendin die ik nog steeds hoop te worden, ergens diep in me schuilt het moedermens heus wel!

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
‘Zwanger, jij?!’ Ja, er schuilt heus wel een kindervriend in me (ergens)
Sluiten