OMG, ik heb net een kind gebaard (en dat gaat dus ongeveer zo)

Er glibbert er iets met een vaart naar buiten. Warm, zacht, nat.  Het duurt even voordat je beseft wat er gebeurt. Een paar minuten geleden nog kwam je in de buurt van ‘doodsangst’. Er zat iets daarbeneden met de bedoeling dwars door jouw onderkant te beuken. Jij leek wel de enige die besefte dat dat onmogelijk was. Maar voordat je dat kon vertellen, trok een golf van pijn je verstand weg uit je hoofd en dwong je met geweld naar beneden.

Iets in jou probeerde je nog te behoeden, maar je kon niets anders dan mee duwen met deze oerkracht. Langzaam voel je je onderkant gaan branden en openscheuren.  Je weet het niet meer. Dat is nieuw. Hoe erg de situatie ook was, je bent nog nooit op het punt gekomen dat je echt niet meer wist wat je moest doen. Er was altijd nog wel ergens een restje ‘grip’ te vinden in jezelf.

Maanden had je jezelf voorbereid op deze gebeurtenis samen met jouw partner. Persen met je mond open en niet knijpen met je ogen. Dat opent de boel als vanzelf beneden. Makkie. Vertrouw op je adem, verzet jezelf er niet tegen, ga mee met de wee. Dat kun je. Masseer je partner als ze het moeilijk heeft. Dat leek je een heerlijk en intiem vooruitzicht.

Verstandig

De keuze voor een ziekenhuisbevalling was zo gemaakt. Een verstandige keuze mocht er onverhoopt iets gebeuren. Het gaf je het gevoel invloed te hebben op wat er zou komen. Dat de rit naar het ziekenhuis met persweeën in de auto zo stressvol zou zijn, had je niet kunnen bedenken. Dat de kleur van de kraamkamer, de fleurige gordijnen en de audio-installatie totaal langs je heen zouden gaan, had je ook niet kunnen bedenken.  Net als dat je de vrolijke, aanmoedigende kraamverpleegkundige wilde toesnauwen dat ze haar bek moest houden en dat de aanwezigheid van je partner grotendeels langs je heen ging. Jij, lieve, zachte, vriendelijke vrouw en toegewijde echtgenoot. Dat daar was jij niet. Maar je was het wel.

LEES OOK: Kun je een bevalling opwekken door te dansen?

Het geglibber langs je onderkant verdooft voor even de branderigheid van je kapotgescheurde onderkant. Er volgt een seconde een soort zucht door je lichaam en daarna begin je te trillen. Je moet huilen, heel hard. Of moet je lachen? Iemand legt het ‘glibberige iets’ op je buik. Bah. Er loopt vocht langs de zijkant van je buik naar beneden. Mensen praten tegen je, maar hun stemmen klinken vervormd en ver weg. Ergens weet je dat je nu een kind op je buik hebt liggen. Vertwijfeld vraag je jezelf af waar dat vandaan is gekomen. Je voelt een soort kabel vanuit je onderkant richting je buik lopen. Het pakketje op je buik krijst. Dan volgt er weer een golf vanuit je onderbuik naar buiten. Zonder dat je er iets over te zeggen hebt, grom en duw je.  Een soort dikke, blubberige zak baant zich een weg naar buiten. Iemand houdt het omhoog en bekijkt het aandachtig. Je kijkt mee.

Het doet wél pijn

Je hebt een kind gebaard. Je ziet jezelf liggen met je benen wijd. De verloskundige is bezig met naald en draad. Je probeert er niet naar te kijken en te focussen op dat wat er op je buik ligt. Maar je bent bang. En het doet wél pijn. Je wil weg van hier. Dan kruipt het glibberige iets omhoog. Je omgeving komt in actie en dan ineens hapt het in je tepel. Alle energie lijkt weg te trekken uit je hoofd en concentreert zich in je borst. Je tepel wordt met ongelofelijke kracht naar binnen gezogen en lijkt daarbinnen te worden vermalen. Je kunt niets anders dan volgen.

LEES OOK: Mjam! Dit wil je eten direct na je bevalling (want: lekker én voedzaam)

Een mengeling van pijn, verbijstering en trots komen vrij. Met iedere zuigbeweging lijk je meer in je moederrol te worden getrokken. Je ontwaakt. Met rood doorlopen ogen van het persen aanschouw je een klein koppie met een mutsje op. Je voelt een warm, zacht lijfje tegen je aan. Er drinkt een kind uit een borst. Een kind drinkt uit jouw borst. Jouw kind. Voorzichtig laat je tot je doordringen wat er is gebeurd. Een nieuwe ‘jij’ en je kind zijn vandaag geboren. En je gelooft dat er nooit iets meer wezenlijk zal zijn in je leven dan dit moment.

De wereld ging door

Een paar uur later zit je in een rolstoel te wachten bij de uitgang van het ziekenhuis. Op je schoot een bak met jouw kind erin, verscholen tussen dekentjes. Mensen lopen voorbij, op weg naar auto’s of artsen. Het voelt alsof ze dwars door je heen gaan. De wereld is gewoon doorgegaan. Onwerkelijk. Een enkeling werpt een blik op jou en dat wat je in je handen hebt. Maar niemand lijkt te beseffen wat jij net hebt meegemaakt. Dan komt je man je halen. Voorzichtig rijdt hij jou en jullie kind de wereld in.

Weer zo’n herkenbare column! Je leest hier vanaf nu elke dag zo’n fijn verhaal van een van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.