Karin: “Waarom ik mijn vriend stiekem haat sinds ik moeder ben”

Karin Broeren 3 okt 2018 Column

Mijn vriend is de leukst en de liefste hoor, laat dat duidelijk zijn. Ik zou ‘m voor geen enkele Temptation-verleider met gebruind sixpack in willen ruilen. Hij is een geweldige vader voor ons kind en zodra hij thuis is van zijn werk zorgt hij net zo goed en veel voor onze zoon als ik. Maar sinds ik moeder ben heb ik af en toe een petit peu hekel aan hem.

Had niemand me dit van tevoren even kunnen vertellen? Ik kan ‘m af en toe wel z’n ogen uitkrabben wanneer hij…

… weer eens lekker in zeesterpositie ligt terwijl ik bij het eerste huiltje of gilletje alweer rechtop in bed zit met de Nutrilon in de aanslag.

… na een nachtvoeding gewoon weer als een blok in slaapt valt, terwijl ik de slaap natuurlijk niet meer kan vatten voor de rest van de nacht. Hoe dóet-ie dat?

… besluit om even een lekkere nachtelijke zaagsessie in bed te houden als de kleine dan ein-de-lijk weer slaapt. Are u kidding me?!

… ‘s avonds intens gelukkig ons kind begroet en ik niet meer zo enthousiast kan doen omdat ik de hele dag al poepluiers aan het verschonen ben en urenlange troostsessies aan het houden ben.

… zich geen moment lijkt druk te maken om de eczeem, het afgeplatte hoofdje en het vastzittende nekje van ons kind terwijl ik wekenlang door de krochten van Google speur naar een oplossing voor deze intense babydrama’s.

… twee weken nadat er een kind door m’n vagijn naar buiten is gekomen alweer begint over wanneer-ie er weer wat in mag steken. GA. WEG. Zal ik eens courgette door jouw neusgat douwen anders?

… niet snapt waarom ik in godsnaam toch zo labiel ben sinds de bevalling. Hoe vaak moet ik de woorden ‘hormonaal’, ‘slaapgebrek’ en ‘pijn’ nog uitspreken?

… nog steeds lekker ‘s avonds Veronica Inside zit te kijken met een biertje op de bank, terwijl ik om 9 uur maar eens besluit naar bed te gaan omdat die spruit weer om 5 uur ligt te kraaien in bed. Hoe kan het dat ík geen leven meer lijk te hebben en hij gewoon verdergaat waar-ie gebleven was?

… klaagde over RUGPIJN die hij kreeg van het masseren van mijn onderrug tijdens de bevalling… Ik kan hier nu heel veel over zeggen, maar het is beter dat ik dit niet doe. Gewoon niet.

… niet nog zes weken lag na te bloeden door het baren van een kind, niet drie – overigens verkeerd gezette – hechtingen door zijn geslachtsdeel heeft gekregen, niet urenlang zat te kloten met aanleggen en kolven en zo vanaf dag één van onze kleine man heeft kunnen genieten en ik half labiel en depressief wekenlang geen tijd en ruimte in m’n hoofd had om van het liefste wezentje van de wereld te kunnen genieten.

Maar ja, het zou – heel misschien – ook kunnen dat ik gewoon een beetje jaloers ben. En zuur. En hormonaal.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Karin: “Waarom ik mijn vriend stiekem haat sinds ik moeder ben”
Sluiten