Karin: “Mag ik even aandacht voor het verwerken van de bevalling?”

Karin Broeren 16 okt 2018 Column

Ken je die? Van die vrouwen die zeggen dat je de bevalling zo weer vergeten bent? Ik snap ergens wel wat ze bedoelen, maar ik wil dit toch even een beetje nuanceren. Sterker nog: ik pleit ervoor dat er wat meer aandacht komt voor het verwerken van zo’n heftige gebeurtenis. Want als er iets is waar ik me op verkeken heb – naast borstvoeding geven –, is het ‘t verwerken van die intense bevalling. Want wat is me in godessnaam zojuist overkomen? En mag ik dit éven verwerken allemaal alsjeblieft?

Inderdaad, ik kan me die onmenselijke pijn niet meer zo goed voor de geest halen, dat klopt. Alleen al om het feit dat dat je je gewoon niet voor kunt stellen dat iets zóveel pijn doet – behalve als je er dus middenin zit. Net als dat je dus ook niet aan iemand uit kunt leggen hoeveel pijn het nou doet. Het vált simpelweg niet uit te leggen.

Maar de bevalling an sich vergeten? Nou nee. Ja flarden misschien, omdat je in een roes zit. Maar sterker nog, ik pleit ervoor dat verloskundigen van tevoren even duidelijk maken dat je echt de tijd moet nemen om die bevalling psychisch te verwerken. En dat hier ook naderhand wat meer aandacht aan wordt besteed. Een soort Slachtofferhulp Light ofzo. Want dat verwerken is me best tegengevallen. En dan heb ik niet eens een traumatische bevalling gehad.

Geef maar toe: deze 5 gedachten gaan door je heen na de bevalling

Mijn bevalling

Mijn bevalling ging namelijk best soepel. Meneer was er in vier uurtjes. Althans, vanaf de allereerste wee heeft de bevalling 24 uur geduurd, maar medisch gezien duurde mijn bevalling vier uur. Vanaf het moment dat de weeën namelijk echt losbarstten ging het snel. Behalve dat het ontzettend veel pijn deed, ging alles goed. M’n zoon lag er goed voor en na zo’n twintig minuten persen lag hij al in m’n armen. Ik realiseer me dat ik daarom best een geluksvogel ben als ik het vergelijk met bevallingen van andere vrouwen.

Maar dit wil niet zeggen dat de bevalling daarmee een gedane zaak was. Het ging zo snel, het was zó intens en de pijn was zó heftig dat ik nog maandenlang aan die avond heb teruggedacht met een raar gevoel. Ook de nasleep van de bevalling vond ik best heftig: ik kon de eerste dagen amper fatsoenlijk m’n bed uitkomen; alles deed pijn. Plassen deed pijn, poepen vond ik doodeng, ik bloedde nog zes weken na en mijn lieve, kleine jongen zat niet meer warm in mijn buik.

Zwaar auto-ongeluk

Als ik erover nadenk vind ik dan ook dat een bevalling – zowel geestelijk als lichamelijk – te vergelijken is met een ernstig auto-ongeluk. Qua pijn is het waarschijnlijk nog veel intenser, maar de nasleep zal ongeveer hetzelfde zijn. Het verschil is alleen dat wanneer je in het ziekenhuis ligt na een ernstig ongeluk, je dagen of wekenlang op bed ligt om rustig te revalideren en te herstellen. Maar bij een bevalling moet je zodra de baby er is, hop naar huis en 24/7 voor de baby zorgen. Joe, succes hè!

Als je erover nadenkt is dat toch bijna onmenselijk? En waar men het na een ernstig auto-ongeluk niet raar vindt dat je daar wellicht een trauma aan overhoudt en dit moet verwerken, staat men je soms glazig aan te kijken als je zegt dat je de bevalling nog even een plekje moet geven. Hoezo, je kind is er toch?, zie je ze denken. Maar kánonnen hé: wat is er allemaal gebeurd?!

Deze vaders vertellen hoe de bevalling was in hun ogen

Nadat je voor je gevoel overreden bent door een stoet vrachtwagens staat ook nog eens je hele leven (en nachtrust) op z’n kop met een kersverse baby. Herstellen? Rust houden? Haha, dacht het niet! Ik vind het niet gek dat zoveel moeders een postpartum depressie hebben. Dit heeft met veel factoren te maken, maar ik denk dat de bevalling, de verwerking ervan en het gebrek aan hulp ná de bevalling hierin een grote rol spelen.

Tuurlijk, een weekje kraamzorg is superfijn. Ze zal je ook heus vragen hoe je bevalling is gegaan en in de gaten houden hoe je er psychisch aan toe bent. Maar een kraamverzorgster is geen psycholoog en is er vooral voor de praktische zaken: hoe doe je je baby in bad? Hoe leg je ‘m aan? Enzovoort. En na die week? Dan mogen jij en je gammele lichaam het even lekker zelf uitzoeken. Als je geluk hebt is je partner nog een paar weken vrij, maar als het even tegenzit sta je er nu voor een groot deel alleen voor.

Hulp

En dus probeer jij je kind 24 uur per dag zo goed mogelijk in leven te houden, het huishouden te doen, af en toe te slapen en tussendoor ook nog eens even die bevalling een plekje te geven. En dat terwijl je waarschijnlijk vijf dagen in de week alleen thuis bent. Kortom: onmogelijk. En daarom mag er best wat meer aandacht zijn voor geestelijk herstel na de bevalling. Want nee, wij vrouwen zijn niet zielig, wij komen er wel bovenop. Maar iets meer aandacht en hulp zou een goed idee zijn én wellicht ook nog wat postpartum depressies schelen…

Laatste reactie
1 reactie totaal
Johanna

Nou ik ben mijn eerste en de laatste bevalling absoluut niet vergeten hoor. De eerste heb ik er 43 uur overgedaan en de laatste 19 uur.

Kind 1 eerst de vliezen gebroken en na 31 uur begonnen de weeën en twaalf uur later was kind 1 er.

Kind 2 eerst de vliezen gebroken. 1 uur later begonnen de weeën en 18 uur later in het ziekenhuis kwam de gynaecoloog erbij, 2x de vacuüm pomp op het hoofd uiteindelijk is het een spoedkeizersnede geworden. Het kind had 5x de navelstreng om de nek, was 58 cm, hoofd omtrek 40 cm en was 4985 Gr. Absoluut geen bevalling uit het boekje.

Maar ik ben trots op mijn mooie mannen

Het is normaal om de bevalling even een plekje te geven.:cherry_blossom::blossom::sunflower:

Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Karin: “Mag ik even aandacht voor het verwerken van de bevalling?”
Sluiten