Karin: ‘Ik werd er al voor gewaarschuwd door menig vriendin: je bent nooit meer zorgeloos’

Karin Broeren 24 sep 2018 Column

Toen ik zwanger was heb ik me uiteraard echt wel ingelezen over het moederschap. Ik las de magazines uit alle gratis babydozen inclusief roze-wolk-verhalen, maar ik las ook de realistische stukken over bijvoorbeeld postnatale depressies. Ik dacht dat ik hierdoor een vrij goed beeld had van hoe het moederschap zou zijn. Maar toch zijn er een aantal dingen waar ik me flink op verkeken heb.

Waar ik me mentaal dus niet echt op had ingesteld was…

All by myyyyself

Ik had weleens gelezen dat het moederschap eenzaam kon zijn. Maar ik dacht altijd dat dat voor mij niet zou gelden: ik heb namelijk een flink leger aan vriendinnen en de meesten daarvan zijn ook moeder. En toch heb ook ik me afgelopen maanden af en toe ontzettend eenzaam gevoeld. Als mijn vriend naar werk was, het buiten dertig graden was en ik met een huilende baby binnen zat. Nee, ik had geen tijd en zin om naar vriendinnen te gaan die ook met verlof waren als ik drie uur slaap achter m’n kiezen had. Bovendien vond ik het in het begin vooral stressvol om met mijn baby op pad te gaan: dat gesjouw met spullen en de kans op huilaanvallen in de auto vond ik spannend. Daarnaast moest ik vaak na een halfuur alweer naar huis als m’n baby niet meer overal zomaar in m’n armen sliep. ‘Joe, was gezellig!’

De hormoonfactor

Hormonen? Ach, wat zou ik daar nou van merken? Ik ben toch een volwassen, evenwichtige en nuchtere vrouw? Huilen omdat de kraamzorg weg is? Hou toch op. Schuldig voelen omdat ik met borstvoeding wil stoppen? Doe normaal. Nou ik kan je vertellen: ik heb nog nooit zoveel gejankt, m’n vriend uitgescholden en me schuldig gevoeld als in de kraamperiode. Wát een rollercoaster aan emoties. Gelukkig kan ik de schuld altijd in de schoenen schuiven van de hormonen.

De eindeloze zorgen

Ik werd er al voor gewaarschuwd door menig vriendin: je bent nooit meer zorgeloos. Ik wist niet wat ik me hier bij voor moest stellen want ik had het gevoel dat ik sowieso al nooit zorgeloos was. Er was altijd wel iets waar ik me druk om maakte: werk, m’n zwangerschapskilo’s, waar ik naartoe zou gaan op vakantie, wanneer het volgende seizoen van Temptation Island zou beginnen: kortom, de belangrijke zaken des levens. Maar met de komst van de kleine is Google geen minuut veilig meer. ‘Komt afgeplat hoofdje nog goed’, ‘gele poep baby’, ‘babyeczeem’, ‘baby huilt elke avond’ is zomaar een greep uit mijn zoekgeschiedenis. Van één dag.

Verveling

Ik dacht altijd dat als je een baby had, je de hele dag in de weer was en je totaal geen tijd voor jezelf zou hebben. Dit was ook zo de eerste weken – laat dat duidelijk zijn. Hij en ik hadden helemaal geen ritme, hij sliep alleen in m’n armen en huilde (‘s avonds) veel. Maar na een aantal weken hoefde hij nog maar om de vier uur te eten en sliep hij overdag urenlang in zijn eigen bed. Maar omdat ik niet weg kon van huis en ik hem niet wakker wilde maken met m’n gestofzuig, ging ik maar weer op de bank zitten en door m’n Facebook-timeline scrollen. En door Instagram. Kijken naar mensen die wél op pad gingen. Gaaaaap!

Aan de tiet

Ik wist dat borstvoeding niet altijd bij iedere vrouw lukte. Door een gebrek aan melk bijvoorbeeld. Maar dat borstvoeding ook zo heftig zou zijn had ik geen idee van. Het aanleggen wat totaal niet lukte, het om de drie uur voeden (wat in de praktijk om de twee uur is, aangezien je ongeveer een uur ermee bezig bent in het begin), de tepelkloven, de pijn, het slaapgebrek: het was één grote ramp. Hoe moeilijk kon het zijn om je baby aan je tepel te laten zuigen? Het zou fijn geweest zijn als men een iets realistischer beeld zou scheppen in al die informatiefolders zodat kersverse moeders niet voor zulke ‘verrassingen’ komen te staan. Joe, bedankt!

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Karin: ‘Ik werd er al voor gewaarschuwd door menig vriendin: je bent nooit meer zorgeloos’
Sluiten