Column: Je laat je baby nooit alleen, toch?

Als we de legendarische woorden van Willy en Willeke Alberti moeten geloven, laat niemand zijn kind alleen. Dit wordt ons zo ingeprent. Als nieuwbakken ouders wijk je dan ook geen seconde van de zijde van je baby. Je babyfoon gaat mee naar bed, ook al slaapt ukkepuk in de kamer ernaast en staan alle deuren open. Stel je voor dat je een kuchje, zuchtje of kreuntje mist.

En zo wordt dat ook van ons verwacht. Ik weet nog dat ik zoonlief van destijds een paar weken oud even neerlegde om in een aangrenzende kamer een doekje te pakken, en mijn broer De Overbezorgde Oom verschrikt vroeg of dat wel kon en of hij er dan niet maar even bij moest blijven. Het kind lag in zijn wandelwagen, niet op een rijdende trein.

Briefje

Maar rond die tijd hoorde ik ook van een moeder van een vriendin dat zij haar kind destijds makkelijk even alleen liet slapen als ze de rest van haar kroost van school moest halen of even een boodschap moest doen. De baby sliep toch wel. Wel deed ze dan een briefje in haar bh met de tekst ‘Er ligt op Kerkstraat 16 een baby te slapen!’ voor het geval ze een ongeluk ofzo zou krijgen. Het duurde dan ook niet lang voordat die vriendin haar eigen slapende baby ook alleen thuis liet terwijl zij even snel naar de supermarkt ging. Ik vond het niet kunnen. Onverantwoord. Wat als er nou wat zou gebeuren? Ik zou dat noooooit doen. Echt nooit. Dat doe je niet. Je laat toch je kind niet alleen in huis?

LEES OOK: 16x de leukste Halloween kostuums voor baby’s

Zeker wel!  Nu, tien maanden later, zijn wij daar heeeeeel makkelijk in geworden. Dat sloop er heel langzaam in. Het begon met de babyfoon. Zoonlief sliep zo vast en zo consequent door, dat we al snel geen babyfoon meer mee naar bed namen. ‘Als hij echt huilt, horen we het toch wel’, was de reden. En omdat we zo’n ding met beeld hebben (cadeautje van De Overbezorgde Oom) werd bij elk zuchtje en kreuntje onze slaapkamer verlicht. De features van de babyfoon werden ook steeds minder benut.

Beeld babyfoon

Eerst stond hij full option aan: beeld en geluid bij een beweging of geluid uit de babykamer. Later werd dat alleen beeld en steeds vaker nam ik ‘m niet eens meer mee naar beneden tijdens zijn slaapjes overdag. Als hij echt wakker was, hoorde ik dat wel. Even kletsen met de buurvrouw in de voortuin, vlak onder het babyslaapkamerraam, werd even een theetje doen bij haar thuis. Hij zou toch nog zeker een uur slapen.

De hond uitlaten was in het begin nog een one man job. De ander moest immers thuis blijven voor de kleine. En overdag moest de woofer maar even billenknijpen tot de ander thuis was. Maar toen ik een keer in tijdnood kwam en zag dat het arme beest hoge nood had, liep ik toch even met hem naar het veldje op de hoek van de straat. De baby slaapt toch wel. Ik rende terug naar huis en snelde me naar boven voor een check. Hij was er nog. En hij deed het nog. Pfieuw! Ukkepuk lag nog heerlijk te ronken. Hij had niet eens gemerkt dat ik tweeënhalve minuut weg was geweest. Wat een knap, zelfstandig kind hebben wij toch! Dat veldje op de hoek werd de volgende dag een blokje om. En daarna twee blokjes.

Rondje om

Manlief zei op een avond, toen het tijd was voor het laatste loopje: ‘Zullen we samen gaan?’ “Kan dat, denk je?” vroeg ik voorzichtig. ‘De baby slaapt toch wel’, was zijn antwoord. Het was 22:00 uur en ons slaap-aapje sliep al wekenlang van zeven tot zeven. En daarvoor al wekenlang van 23:00 uur tot 7:00 uur. We durfden het aan. Een piepklein blokje en halverwege omgedraaid en snelwandelend terug. Wat spannend! Het voelde echt een beetje als spijbelen.

LEES OOK: Onderzoek: zo lang duurt het om te wennen aan een baby

Uiteraard werd dat blok ‘s avonds ook steeds groter en nu laten we altijd samen de hond uit ‘s avonds. Op een gegeven moment was het zo ver, dat we aan de praat raakten met een andere hondeneigenaar en we even vergeten waren dat ons mannetje thuis lag te slapen. We moesten elkaar eraan herinneren en zijn na 20 minuten kletsen toch maar terug gegaan.

Ik zou die avondwandelingetjes samen niet meer willen missen. De hond lijkt het heerlijk te vinden om even onze onverdeelde aandacht te hebben. En wij hebben even een bijkletsmomentje.

Filmpje?

Het gaat zo goed, dat manlief zelfs al grapte dat we wel een keer een filmpje konden pakken. De bios is maar 5 minuten fietsen. De laatste paar keer dat we ‘s avonds even weg moesten en we de babyfoon bij een van de buren hadden gedropt, was het de hele avond muisstil gebleven. De baby slaapt toch wel…

Mwah, dan toch maar even de babyfoon bij de buren. Sommigen trekken de grens bij de deur van de slaapkamer. Ik trek ‘m nu bij maximaal twintig minuten de hond uitlaten terwijl hij slaapt. Maar dit is blijkbaar een constant veranderend proces. Het grote loslaten begint nu al. Wie weet sta ik volgende zomer op Lowlands met een babyfoon in mijn handen. Heeft iemand er een te leen met een bereik van 200 kilometer?

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer leuke artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Reageer op artikel:
Column: Je laat je baby nooit alleen, toch?
Sluiten