Interview: Kelly (29) beviel twee keer van een prematuur kindje

Soraya Vogelaar 20 sep 2017 De mama

Als je baby voor de 37e week geboren wordt, is dit een vroeggeboorte. Moeder Kelly maakte twee keer een vroeggeboorte mee. Haar prematuur geboren dochtertje Sara kwam zeventien weken te vroeg op 17 oktober 2015. Zij overleed tijdens de bevalling. Kelly’s zoontje Jesse werd op 9 januari 2017 tien weken te vroeg geboren. Hij is nu acht maanden oud. Aan Famme Baby vertelt Kelly haar verhaal.

Kelly: ‘Toen ik zwanger was van Sara was dit spannend, omdat ik daarvoor een miskraam heb gehad. Vanaf de twintig weken echo leek alles goed te gaan en konden mijn man en ik ons echt gaan verheugen op de zwangerschap. We maakten de babykamer af en waren druk bezig met de baby uitzet. Maar toen ik 23 weken zwanger was ging het mis. Ik verloor veel bloed en in het ziekenhuis kwamen ze tot de conclusie dat de bevalling was ingezet. De krampen die ik al enkele dagen voelde, bleken weeën te zijn en daarbij had ik ontsluiting. Gedurende de twaalf uur durende bevalling hebben we continu gehoopt en gebeden dat de weeën zouden stoppen, maar helaas.’

23 weken

‘De dokters hadden allemaal verwacht dat Sara na de bevalling nog even zou blijven leven. Maar omdat de bevalling zo lang duurde, is ze net voordat ze geboren werd overleden. Het heet dan officieel een stilgeboorte maar zo noem ik het liever niet. Omdat ik momenten daarvoor nog voelde dat ze schopte. Tijdens de bevalling zagen ze op de echo dat Sara vrij groot was voor 23 weken zwangerschap, maar toch veranderde dat niets aan de situatie dat ze waarschijnlijk 23 weken oud was, hierdoor konden de artsen niets voor haar doen. Volgens de regels kan een kindje in Nederland pas vanaf 24 weken behandeld worden. Ik vraag me nog altijd af: ‘Wat als we een weekje verder waren geweest?’ Dan hadden we zoveel meer kansen gehad. Dat gevoel blijft wel steken.’

Opnieuw zwanger

‘Uiteindelijk was het jaar daarna, 2016, een jaar vol rouw en verwerken. We moesten leren leven met ons verlies en leren omgaan met een omgeving die niet altijd snapt waar je doorheen gaat. Een lastig jaar. Toch wilden mijn man en ik wel dat Sara uiteindelijk een grote zus zou worden. Mijn man heeft met zijn hart die beslissing kunnen nemen. Ik moest die beslissing met mijn verstand nemen. Ik was namelijk erg bang dat het weer mis zou gaan. In juni 2016 bleek ik zwanger. Ik voelde weer spanning. In het begin was ik bang voor nog een miskraam. En vanaf de 15 weken was ik heel bang dat ik ook dit kindje zou verliezen als ik opnieuw te vroeg zou bevallen. Ik was bang om ook dit kindje vroeg of laat te moeten laten gaan.’

‘Ik hield in mijn hoofd vast aan de gedachte: ‘ik moet die 24 weken voorbij zijn want dan kunnen ze ons in ieder geval helpen.’

Kwetsbare zwangerschap

‘We kregen veel begeleiding van het ziekenhuis en dat was fijn, maar ook wel heel confronterend omdat het liet zien hoe kwetsbaar zo’n zwangerschap is. Vanaf 16 weken ging ik door een hele medische molen: ik kreeg wekelijks controles en injecties. De twintig weken echo ging goed, maar dat was voor mij geen opluchting, de twintig weken echo was bij Sara immers ook helemaal in orde. Ik hield in mijn hoofd vast aan de gedachte: ‘ik moet die 24 weken voorbij zijn want dan kunnen ze ons in ieder geval helpen.’

‘Toen ik 24,5 week zwanger was, bleek dat mijn baarmoederhals verkort was. Ik moest direct naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis en ik kreeg weeënremmers en longrijping voor de baby. Het was de verwachting dat ik die week zou bevallen. We kregen alvast veel uitgelegd rondom de gang van zaken bij vroeggeboorten en we kregen al een rondleiding op de NICU (Neonatale Intensive Care Unit). Het voelde heel gek. Aan de ene kant zat de baby nog veilig in mijn buik en aan de andere kant deden de artsen en verpleging alsof de bevalling elk moment in kon zetten. Maar uiteindelijk kwam de bevalling niet op gang en mocht ik naar huis. Vanaf dat moment ben ik gestopt met werken en heb ik zoveel mogelijk rust genomen.’

De bevalling

‘Ik was 28 weken zwanger toen ze bij de controle zagen dat er niks meer van mijn baarmoederhalslengte over was en dat ik ontsluiting had. Ik werd opnieuw opgenomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. We zaten inmiddels al in 2017 en voor ons was het al een wonder dat we de feestdagen en het nieuwe jaar hadden gehaald.’

‘Toen ik 30,5 week zwanger was, zette de bevalling in. Het duurde net als bij Sara erg lang en er waren veel complicaties bij de natuurlijke bevalling. Hierdoor moest ik een spoedkeizersnede ondergaan. Dit ging ook moeilijk doordat de baby al zover was ingedaald tijdens het persen. Nadat Jesse geboren was, werd hij direct mee genomen door het medisch team die gespecialiseerd is in prematuur geboren kindjes. Na hun eerste check lieten ze hem nog even zien aan mij en daarna vertrok Jesse met team en met mijn man richting de NICU. Omdat ik nog te zwak was door de operatie, mocht ik pas na zeven uur naar de NICU om mijn zoon te bewonderen.’

Hij doet het goed

‘Ik kon nog niet helemaal genieten van het moment. Ik had veel pijn en zat onder de morfine. Ik voelde me schuldig omdat ik wist dat hij nog in mijn buik hoorde terwijl hij nu lag te knokken in een couveuse. Maar eigenlijk ging het heel goed met Jesse en was ook het medisch team erg positief. Normaal gesproken mag een kindje vanaf 32 weken naar de medium care of naar een couveuseafdeling van een regioziekenhuis, Jesse mocht al na zes dagen de NICU verlaten. Zo kwam hij nog voordat hij een week oud was al op de couveuseafdeling van het ziekenhuis in onze woonplaats. Het voelde erg fijn hem dichterbij ons te hebben en zo konden we veel meer bij hem zijn.’

Lange weken in het ziekenhuis

‘De tijd dat Jesse in het ziekenhuis lag kroop voorbij. De dagen duurden lang en de situatie van Jesse ging maar langzaam vooruit. Elke wijziging van medicatie of stopzetten van apparatuur, gaf het ons de angst dat we Jesse alsnog konden verliezen. Tijdens zijn vele weken in het ziekenhuis is Jesse één keer goed ziek geweest door een virus. De apparatuur om te helpen met ademen was afgebouwd, maar vervolgens door het virus weer flink terug gezet. Het was een grote stap achteruit, alsof we weer van vooraf aan moesten beginnen. We zijn heel bang geweest om hem te verliezen omdat je van dingen uitgaat die je gewend bent. We wisten alleen hoe het is om een kindje te verliezen, we wisten niet hoe het was om je kindje te mogen houden. Maar gelukkig sterkte hij weer aan.’

‘Alles wat we mee maken met Jesse is heel mooi en tegelijkertijd doet het ook zeer omdat we dit niet mee hebben mogen maken met Sara’

Eindelijk naar huis

‘Begin maart mocht Jesse naar huis. Dit was heel spannend want dan moet je het opeens echt zelf doen. Je leert al die tijd onbewust dat ze in het ziekenhuis heel goed voor je kind kunnen zorgen; zij hebben alle kennis. Dat maakte mij onzeker. Maar eigenlijk is het sindsdien zoals het bij alle andere ouders denk ik ook gaat: je leert je baby kennen. Hoe is Jesse en hoe gaat het ‘s nachts? Alles wat we mee maken met Jesse is heel mooi en tegelijkertijd doet het ook zeer omdat we dit niet mee hebben mogen maken met Sara. Toch zijn we ontzettend dankbaar voor elke dag met hem, zelfs voor de slapeloze nachten.’

Sara hoort erbij

‘Het gemis van Sara zal altijd blijven. We hebben in huis verschillende plekjes waar we haar eren. Met bijvoorbeeld foto’s en de geboortekaartjes van zowel Sara als van Jesse. Ze zijn echt broer en zus. We komen elke week met z’n drietjes bij haar plekje waar ze begraven is. We zullen haar altijd bij ons gezin blijven betrekken. Ik heb een boek waarin ik aan Sara schrijf, dit helpt mij bij het verwerken. En ik heb ook een boek voor Jesse, waarin ik over hem schrijf en over Sara. Ze mag in elk gesprek aanwezig zijn, ik noem haar ook altijd als iemand bijvoorbeeld vraagt of Jesse ons eerste kind is. Ik zal nooit haar bestaan ontkennen.’

Lichtpuntjes

‘We hebben nu een goed vooruitzicht. Het gaat goed met Jesse en ik durf eindelijk te geloven dat hij bij ons mag blijven. Ik kijk erg uit naar de feestdagen met ons gezin. Het is zijn eerste Kerst en daarna komt zijn eerste verjaardag. Dat zijn wel echt lichtpuntjes. Ik geniet van elk klein stapje in de grote ontwikkeling die Jesse door maakt, het is zo bijzonder om Jesse te zien groeien in alles. Ik ben ongelofelijk trots op hoe hij zich door alles heen heeft gevochten. En uiteraard ben ik ook trots op ons gezin, op het stukje gezin in de hemel en het stukje gezin op aarde. Stap voor stap komen we met elkaar en door elkaar vooruit.’

vroeggeboorte
Kelly en Jesse nu.

Ben jij ook bevallen van een prematuur kindje? Deel je verhaal bij ons op Facebook!

Reageer op artikel:
Interview: Kelly (29) beviel twee keer van een prematuur kindje
Sluiten