Ilse: ‘Terug van verlof. En dat gaat dus ongeveer zo’

Ilse Langerak 5 mrt 2018 De mama

Weer aan het werk na je verlof. Of je er nou naar uit gekeken hebt of juist niet: het maakt hoe dan ook een flinke impact. Columnist Ilse beschrijft hoe dat nou eigenlijk in zijn werk gaat. Die eerste weken na je verlof. 

Maandag

06.15

Ergens, heel ver weg, hoor ik een geluid dat me vaag bekend voorkomt. Niet belangrijk genoeg om voor te ontwaken. Dan trapt De Echtgenoot me in mijn rug. ‘Ils, dat is jouw wekker.’ O gut, ja. Mijn verlof zit er op…

07.45

Veel te laat stap ik in de auto. Note to self: ochtendritueel met baby neemt ietsje pietsje meer tijd in beslag.

08.30

Pfff…ik mis haar nu al.

11:00

Kolftijd! En natuurlijk ben ik een vrij essentieel onderdeel vergeten. Goddank heb ik de gave van voorzienigheid, lees: zelfkennis, en heb ik ook een handkolf meegenomen.

14:00

Ai. Ik was heel even vergeten dat mijn werk als danstherapeut impliceert dat ik veel bewegingen maak. Bewegingen zoals springen. Morgen maar wat inlegkruisjes mee…

18:00

Thuis. Ik geef de Echtgenoot een kus en de autosleutels, dan moet hij zelf alweer aan het werk. Met Dochter op de arm plof ik uitgeteld neer de bank. Tegen de tijd dat De Echtgenoot thuiskomt, ben ik al ruimschoots vertrokken.

Dinsdag

07.15

Kak. Ov-kaart vergeten. De Echtgenoot neemt uiteraard zijn telefoon niet op er zit niets anders op dan me zo snel als dat mijn bekkenbodem toe laat terug naar huis te haasten.

07.30

Ov-kaart ligt niet op tafel. Ov-kaart zat toch in mijn tas. Ik ben in topvorm. Ik kijk De Echtgenoot lief paniekerig aan. Met een zucht besluit hij de afspraak op het consultatiebureau te verplaatsen om mijn chaotische persoontje de auto mee te geven. Ik voel me ellendig. Als mijn kind nu een enge ziekte oploopt omdat ze haar prikje heeft gemist, is het mijn schuld.

08.30

‘Ik ben wat later!’ appt collega 1. ‘Ik sta in de file.’ collega 2. ‘Het is erg druk, ik kom later!’  collega 3. Ik google nog maar even hoe vaak hepatitis B voorkomt bij ongevaccineerde babies.

11.00

Potdorie. Waarom bevat een kolfset zoveel losse onderdelen? DIE IK KAN VERGETEN?

15.00

Koffie. Of maak er maar espresso van.

Woensdag

18.00

‘Ils, jij had voor morgen en vrijdag oppas geregeld, toch?’ Huh, watteh? ‘Nee, alleen voor morgen. Jij zou je les verzetten!’ ‘Nee, jij zou oppas regelen.’ ‘Niet! Waarom moet ik alles alleen regelen?’ Boos stamp ik weg en stuur de oppas een appje. ‘Kan jij vrijdag ook oppassen?’ ‘Hey Ilse, tuurlijk! Maareh… dat hadden we toch al besproken?’

Donderdag

11.00

Yes! Kolfset compleet! I’m on fire!

11.05

Van buitenaf wordt er driftig aan het slot gerammeld. Haastig berg ik mijn borsten weer op en mors nog een sloot melk over mijn zwarte broek heen. ‘Ach, sorry, we hebben de kamer nodig voor een intake.’

15.00

‘Kan je touwtje springen?’ hoopvol kijkt mijn cliëntje me aan. ‘Meedoen is zó belangrijk bij deze kinderen!’ houd ik mezelf vol. Met aangespannen billen doe ik de meest kansloze poging tot touwtje springen ooit. De ogen van het jongetje vullen zich met verbijstering. Dit komt nooit meer goed.

Vrijdag

06.00

Wat. Een. Pijn. De rotminister die vindt dat 3 maanden verlof genoeg is, mag van mij onder het mom van veldonderzoek even een meloen uitpoepen en dan een rondje over het binnenhof huppelen.

16.00

‘Jij kan niet zo goed springen, hè.’ merkt het meisje op nadat ik met gekruiste benen een konijn na heb proberen te doen. ‘Dat komt doordat je al een beetje oud bent.’

Dinsdag

11.00

Gruwelijke #%=”&. De complete kolfset ligt thuis.

11.05

Met alle agressie die ik in me heb probeer ik handmatig wat melk uit mijn borsten te knijpen. De transformatie tot melkkoe is bijna compleet.

11.45

60 cc. Nouja, de ergste druk is in elk geval van de ketel.

14.30

Met grote haast en brandende borsten begeef ik me naar huis. Om achter een lesauto te belanden die het ‘rustig rijden’ tot een kunst heeft verheven. WHY???!!!!!

15.00

Ahhh…..

Vrijdag

17.00

Op naar opa en oma, 350 kilometer verderop. Dochter ligt vredig te slapen en ik kruip met een grote kop koffie op achter het stuur. Bloednerveus, want De Echtgenoot blijft thuis. Ik hoop zó dat ze geen honger krijgt onderweg!

19.00

Ingeklemd tussen een grote tas kleding en de maxicosi en vol in de schijnwerpers van een vrachtwagen zit ik op de achterbank van mijn Toyota Aygootje op een parkeerplaats langs de A2 Dochter te voeden. Alles onder controle. Ik voel me op en top powervrouw.

Zaterdag

18.00

Mijn moeder schept het eten op. Spinazie. ‘Oei, ik bedenk me nu pas dat dat spuitluiers oplevert. Sorry!’ De geamuseerde glimlach rond haar lippen verraad dat ze dat iets minder spijtig vindt dan ze beweert. Laten we hopen op het beste als we morgen weer naar huis gaan…

Zondag

11.00

Daar zitten we weer, op een parkeerplaats langs de A2. Ik word hier steeds beter in. Dan stopt Dochter plotseling met drinken. O nee… Dat koppie ken ik. ‘Pfffrrrrt!’ Klinkt het vanuit haar billen. De schade? Spinaziepoep tot haar oksels.

11.45

Met een babysok armer (die ligt nog ergens op die kloteparkeerplaats) maar een ervaring rijker zijn we weer op weg. Dochter heeft haar maag gevuld en is alweer ruimschoots vertrokken. Laten we hopen dat we het laatste stuk zonder spuitpoep kunnen afleggen.

19.00

Met zijn drietjes liggen we op bed. De Echtgenoot, Dochter en ik. Dochter ligt tussen ons in en kijkt ons stralend aan, trappelend met haar beentjes. Wat een rijkdom. Dit heb ik gemist. Het was heerlijk om weer aan het werk te zijn, maar ik had dat even stevig onderschat. Ik mis mijn kind, zie mijn wederhelft zo’n 45 minuten per dag en ben fysiek zo gammel als mijn oude studentenfiets. Ik weet niet waarom, maar ergens had ik het idee opgevat dat ik weer zo fit als een hoentje en dartelend als een jong hert paraat zou staan. Tot nu toe was alleen mijn verstrooidheid in volle glorie aanwezig. Maar we vinden onze balans wel weer, daar ben ik van overtuigd. We zijn in drie maanden sterren geworden in aanpassen en ritmes creëren en ik ben niet de eerste moeder die werk en gezin moet combineren. Met een beetje extra tijd in de ochtend en een gezamenlijke agenda komen we vast al een heel eind. O, en mocht iemand nog een overbodige kolfset thuis hebben staan: ik ken ‘iemand’ die wel een reserve-exemplaar kan gebruiken!

Reageer op artikel:
Ilse: ‘Terug van verlof. En dat gaat dus ongeveer zo’
Sluiten