Ilse: “Onze pageboren dochter leek sprekend op een oud miniatuur mannetje… in een jurk”

Ilse Langerak 20 jun 2018 Column

Even een kleine leeswaarschuwing vooraf: dit is een heel erg stereotyperend stuk. Dus als je hartkloppingen krijgt van de kleuren roze en blauw en vreest voor gendergefrustreerde kindertjes als je ze te vaak aanspreekt met ‘hij’ of ‘zij’, ben ik bang dat ik je een paar stressvolle minuten ga bezorgen met mijn column. Sorry ‘bout that…

Een meisje-meisje

Ik wilde als klein kind ontzettend graag een zusje. Ik was nogal een meisje-meisje en verheugde me zó op een klein zusje dat samen met mij verkleed als prinses en bewapend met een lading roze barbies de wereld zou veroveren. Ik had zelfs al een naam voor mijn toekomstige zusje verzonnen.

LEES OOK:16x de liefste bloemennamen voor je kleine meisje

Maar helaas, dat gewenste zusje bleek tot drie keer toe geboren te worden met een pielemuis tussen de benen. Teleurgesteld dat ik was! De eerste kon ik nog hebben, maar bij broertje nummer twee heb ik als klein, klein kleutertje letterlijk staan huilen op het schoolplein (sorry pap!) en bij nummer drie durfde ik de verloskundige al niet meer te vragen wat ‘het’ was geworden…

Een dochter?!

Toen ik zelf zwanger raakte zag ik mezelf dan ook direct voor me met een klein mannetje. Niet dat ik een voorgevoel had of een sterke voorkeur, nee, ik kon me gewoon niet voorstellen dat baby’s ook meisjes konden zijn. Dus toen ik hoorde dat ik toch echt een dochter kreeg, moest ik eerst even goed rondneuzen op Pinterest om een beeld te krijgen van hoe dat er dan ongeveer uit kon zien.

Hoewel ik er aanvankelijk van overtuigd was dat ik niet het type moeder was voor tutu’s en glitters en mijn eerste aankoop een donkerblauwe tuinbroek was, ging ik nadat ik me een middagje had ondergedompeld in de digitale wereld van professioneel gestylede babies, helemaal los. Roze jurkjes, kanten rokjes, haarbandjes en jumpsuitjes werden aangeschaft en al gauw had ik een fantastische baby-garderobe aangelegd vol items die ik in maxiformaat gerust zelf zou kunnen dragen.

Doe. Het. Niet.

Als jij die aanstaande meisjesmoeder bent die nu heel driftig vol herkenning zit te knikken en naast mijn column een tabblad van één of andere webwinkel open heeft staan en het winkelmandje gevuld heeft met strikjes en pastelkleurige kleertjes, ik geef je één advies: Doe. Het. Niet! En wel om de volgende redenen.

Ik kwam er ten eerste namelijk al heel snel achter dat al die lieflijke jurkjes er bij kleine mensjes toch minder ‘ahhhh’ uitzien dan verwacht. Of iets specifieker: met haar monnikenkrans en rode gerimpelde huid leek onze pageboren dochter sprekend op een oud mannetje van miniatuurformaat. In een jurk. Niet schattig. Wel, euhm, apart. De Echtgenoot en ik besloten dan ook al gauw dat we een simpel boxpakje of een joggingbroekje veel leuker vonden voor ons kleine gnoompje dan een oudroze bloemetjesjurk.

Veel belangrijker dan de looks is natuurlijk het gebruiksgemak. Bij zo’n kek jumpsuitje is dat nagenoeg nihil. Ik had ooit bij een grote Spaanse modeketen een waanzinnig leuk pakje gekocht, met bretels en gepofte pijpjes, echt heel zoet, maar het geval had geen knoopjes bij de kont. Oftewel: iedere ellendige verschoonbeurt liep ik te hannesen met die pijpjes en die bandjes en aan het einde van de dag lag Dochter toch maar in haar maillot en een vestje in de box.

LEES OOK:Een kinderkamer voor jongens én meisjes: een paar styling-ideeën

Glinsterend spoor

Glitters, nog zoiets duivels in de kleding van je kind. Of je nou 0 bent of 89, als je iets aantrekt met glitters laat je hoe dan ook als een soort flamboyante Hans zonder Grietje een glinsterend spoor achter. Maar als je nul bent en nogal graag op je kleding sabbelt, dan vermengt die glitter zich ook nog eens met kwijl en restjes melk en ziet je hoofd er binnen no time uit als een discobol met oogjes. Dan kan je moeder nog zo fanatiek poetsen en peuteren, glitter is hardnekkig spul en siert je mooie babybolletje nog tot ver nadat je dat glitterjurkje bent ontgroeid.

Nog minder praktisch dan glitters, zijn lichte kleuren. Wit, crème, pastel…Ik weet het, die feeërieke witte jurkjes en zachtroze rompertjes zien eruit als het beste dat ooit voor baby’s gemaakt is, maar reken maar dat je heel snel van mening verandert zodra je de poep- of tomatensaus vlekken uit die ooit zo smetteloze kleertjes probeert te wassen….

Oraal onderzoek

Dan tenslotte accessoires. Het ziet er o zo oxytocine-opwekkend uit, die foto’s van baby’s met strikjes om hun koppie, maar ik kan u melden dat die strik nog geen twee seconden na het nemen van de foto door een nieuwsgierig handje van dat hoofdje is getrokken en vervolgens aan een oraal onderzoek is onderworpen. En als ik even bedenk hoeveel brute kracht het handgemaakte speenkoord alleen al te verduren krijgt, laat ik het wel uit mijn hoofd om mijn kind op te tuigen met kettinkjes of armbandjes…

U leest het, aanstaande meisjesmoeders, hoe leuk al die snoezige jurkjes, broekjes, en strikjes ook zijn, u gaat er spijt van krijgen. Investeer liever in praktische boxpakjes en donkergekleurde…ach, wie hou ik voor de gek. Onpraktisch of niet, wie mijn profielfoto op Facebook even bekijkt ziet een stralende moeder met een witte kanten jurk en een baby in een matchend wit japonnetje. Met glitters. En strik. Hoewel die laatste de foto enkel en alleen gehaald heeft omdat ik Dochter’s grijpgrage handje even vast hield…

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Ilse: “Onze pageboren dochter leek sprekend op een oud miniatuur mannetje… in een jurk”
Sluiten