De baby 8 apr 2019 Ilse Langerak

Ilse: “Lief nachtbrakertje, als je me nog een beetje nodig hebt ‘s nachts, dan is dat oké”

Twee wriemelende handjes maken me wakker. ‘Tietje!’ brabbel je. Dorst. Hoe moe ik ook ben, ik moet toch om je grinniken. Langzaam worden we samen wakker en als je klaar bent met drinken sla je je armpjes om mijn nek en wrijf je giebelend je neusje tegen de mijne.

Je bent vlotter weer bij kennis dan ik en begint te kwebbelen. Één en al vrolijkheid, maar je schorre stemmetje verraad dat het vannacht weer drama was. Wat was je boos. Boos omdat je wakker werd, boos omdat je niet in je eigen bed wilde slapen, boos omdat het slapen naast ons niet wilde lukken en boos omdat je niet de hele nacht aan mijn borst mocht lurken.

Hallo peuterpuberteit!

Je bent altijd een nachtbrakertje geweest. Dat geeft niet, het past bij je levendige en enthousiaste karaktertje. Als je me nog een beetje nodig hebt ‘s nachts, dan is dat oké, het went. Maar de laatste weken waren de nachten één grote uitputtingsslag, voor ons alle drie. Hallo, peuterpuberteit.

Jij kan er ook niets aan doen. Je kan al zoveel en tegelijkertijd is er nog zoveel dat je niet begrijpt. Voor jou bestaat alleen het hier en nu en als dat hier en nu knelt, dan is er maar één manier om alle stress die dat met zich meebrengt te reguleren. En daar heb je een papa of mama bij nodig.

Meer weten over wanneer je baby eindelijk doorslaapt? Dat lees je hier. 

Gebrul

We helpen je met liefde de wereld binnen en buiten je te begrijpen. Maar op sommige momenten breekt dat ons ook op. Vannacht was zo’n moment. Wat voelde ik me boos, toen je me voor de zoveelste keer schreeuwend van drift wakker maakte. We hadden in de uren ervoor al zoveel geprobeerd, maar we kwamen er maar niet achter wat je nodig had.

Melk? Je eigen bed? Veilig tussen papa en mama in? Je troosten, of grenzen stellen en je even laten uitrazen? Had je misschien ergens pijn? We wisten het niet en wilden zo graag helpen maar ook  zo graag slapen. Ik voelde me verschrikkelijk machteloos. In mijn wanhoop overwoog ik even om je maar in een campingbedje in de woonkamer te leggen, waar we je gebrul misschien niet meer zouden horen.

Arm klein ding

Mijn boosheid verdween direct toen ik je kamertje in liep en je daar zag staan. Je verkrampte, betraande gezicht, je armpjes die zich smekend naar me uitstrekten. Ik tilde je op en je klemde je stevig om me heen, je hoofdje tegen mijn schouder. Met iets dat tussen een snik en een zucht in zat liet je me weten dat het goed was zo. Arm klein ding.

Ik houd mijn hart vast voor de komende nachten. Vergeef me als ik niet altijd de geduldige, sensitieve moeder kan zijn die ik zo graag voor je zou willen zijn, als ik mijn eigen behoefte aan slaap even belangrijker vind. Maar we blijven het proberen. Er komt een dag dat je door gaat slapen. En tot die dag prijs ik mezelf gelukkig dat er na elke moeizame nacht gewoon weer een nieuwe dag aanbreekt waarop je me begroet met de allerliefste glimlach die er bestaat.

Laatste reactie
1 reactie totaal
Lo

Zo herkenbaar! Mooi geschreven :blush:

Praat mee op het forum

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox!

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over zwanger zijn, moeder worden en het leven met je baby in je mailbox.

Reageer op artikel:
Ilse: “Lief nachtbrakertje, als je me nog een beetje nodig hebt ‘s nachts, dan is dat oké”
Sluiten