Ilse: “Lieve mama’s zonder kind, vandaag is ook voor jullie”

Ilse Langerak 13 mei 2018 Column

Zondag 13 mei. Het is moederdag en ik ben precies honderdvijfennegentig dagen moeder.

Van die honderdvijfennegentig dagen ben ik er slechts acht begonnen na een nacht met zeven uur onafgebroken slaap en heb ik er twee mogen uitslapen. Ik heb er nul doorgebracht zonder kwijl of melk op mijn kleding en ben één keer op mijn werk gearriveerd met poep op mijn blouse. Ik geef al honderdvijfennegentig dagen borstvoeding en heb precies nul keer overwogen daar al mee te stoppen.

Ik ben slechts twee spenen verloren en heb onderweg drie keer met een spuitluier moeten dealen. Het aantal keer dat ik het even niet meer zag zitten is op één hand te tellen maar het aantal keer dat ik heb gedacht ‘Laat me slapen!’ ligt hoger dan het aantal dagen dat Dochter leeft. Ik heb al zeker een miljoen kusjes gegeven en ontelbaar veel foto’s van dat mooie koppie gemaakt.

De honderdzesennegentigste dag, de eerste Moederdag

Honderdvijfennegentig avonden ben ik vertederd gaan slapen en honderdvijfennegentig ochtenden ben ik verwonderd opgestaan, me nauwelijks realiserend dat dat leuke baby’tje in het bedje naast me bij mij hoort. Honderdvijfennegentig bijzondere, dankbare, wonderlijk mooie dagen. En vandaag, de honderdzesennegentigste dag, mijn allereerste moederdag.

Vermoedelijk zal hij niet heel anders verlopen dan de andere zesentwintig zondagen die mijn moederse leven inmiddels rijk is. Dochter zal zich rond half zeven kraaiend melden, in het gunstigste geval zónder goed gevulde poepluier die ik op nuchtere maag mag verschonen. De Echtgenoot zal waarschijnlijk geen flauw benul hebben van het feit dat het moederdag is. Vermoedelijk vindt hij zelfs dat het zijn uitslaapdag is en zal hij mij met een zucht verzoeken Dochter mee te nemen naar beneden.

Voorrecht

Maar hoewel we thuis weinig aan moederdag zullen doen (lees: hoewel het ontbijt op bed aan mijn neus voorbij zal gaan en ik gewoon verzocht zal worden mee te helpen afdrogen), besef ik me meer dan ooit wat voor voorrecht het is om moederdag überhaupt als moeder te mogen vieren. Ik heb zelf dan wel geen enkele moeite gehad om zwanger te raken, in het jaar dat ik in verwachting was hoorde ik van zes vriendinnen om me heen dat het bij hun verre van vanzelf is gegaan. Niets romantische vrijpartij in bed (of op tafel, whatever you like), maar oneindige ziekenhuis bezoekjes, hormoonbehandelingen en terugplaatsingen. Jaren, in plaats van weken wachten op die twee streepjes op de zwangerschapstest.

En dan zijn er natuurlijk ook nog de vriendinnen bij wie het tot nu toe nog niet gelukt is en die er ik weet niet wat voor over zouden hebben om vandaag, net als ik, veel te vroeg wakker te worden in de lucht van een volgescheten luier. Waar je als moeder vandaag traditioneel gezien wordt bedankt voor al je geduld, je harde werk, liefde en onbaatzuchtigheid, is deze dag voor hun weer een pijnlijke confrontatie met het feit dat hun kinderwens onvervuld is gebleven.

Ook voor jullie

Maar, lieve mama’s zonder kind, vandaag is ook voor jullie. Ik kan jullie niet allemaal persoonlijk een ontbijtje op bed komen brengen, vergezeld door een oerlelijke kralenketting en een uit het hoofd geleerd versje, maar wil jullie wel even in het zonnetje zetten met mijn zelfgeschreven column.

Want als we het even over geduld, hard werk, liefde en onbaatzuchtigheid hebben: jullie kunnen er ook wat van. Ik ben er vrij zeker van dat jullie, na jaren wachten op een kind, mij nog wel een lesje geduld kunnen leren. En dat harde werken? Ik zie heus wel dat jullie worstelen, teleurgesteld en verdrietig zijn, alles een plekje proberen te geven. En ondertussen staan jullie ook gewoon klaar voor je naasten en verdienen jullie dat croissantje op bed dus net zo hard als ik.

Liefde delen jullie net als ieder ander in overvloed uit en wat betreft onbaatzuchtigheid: ik vind het bewonderenswaardig hoe jullie oprecht blij kunnen zijn als de zoveelste vriendin haar zwangerschap aankondigt, hoe intens jullie, ondanks je eigen verdriet, meegenieten. Bedankt voor jullie vriendschap.

Ik hoop dan ook dat jullie vandaag verrast worden door een zorgzame partner die een eitje kookt en een verse jus voor jullie perst. Ik hoop dat jullie het leven mogen vieren en het verdriet om een kindje slechts een bescheiden kameraad mag zijn. En stiekem wens ik vandaag een beetje extra met jullie mee dat ook jullie volgend jaar veel te vroeg gewekt mogen worden door een kraaiende baby met een vers geperste spuitluier op bed!

Reageer op artikel:
Ilse: “Lieve mama’s zonder kind, vandaag is ook voor jullie”
Sluiten