Ilse: “Ik ben één van jullie, een geitenwollen poppenmoeder”

Ilse Langerak 1 jul 2018 Column

De eerste keer dat ik iets las over ‘natuurlijk ouderschap’, of ‘attachment parenting’ in het Engels, kreeg ik er een beetje de kriebels van. De principes op zich spraken me wel aan, maar hé, ‘invoelend reageren’ en ‘consistent en liefdevol verzorgen’ zijn zaken die je het moeilijk niet aan kunnen spreken.

De praktiserende ouders echter, daar kreeg ik het Spaans benauwd van, en dan met name de ouders die het ‘bed sharing’ verheerlijkten. Dat samen
slapen zal ontzettend knus zijn, maareh, ik slaap ‘s nachts toch liever plat op mijn buik met mijn ledematen royaal over het bed uitgespreid, dan in de verantwoorde materne houding met een kwetsbaar wriemelend kind naast me. En dan dat gesnotter als het kind het samen slapen zat was en het eigen bedje verkoos boven dat van de ouders…ehm, hallo!

Lang leve zelfstandigheid

Je kind is geen pop hè. Hij slaapt één deur verder. Lang leve zelfstandigheid! Begrijp me niet verkeerd, ik ben pro ‘lekker je eigen hart volgen’, maar deze invulling van het ouderschap leek me toch niet helemaal ons ding. ‘Daar ben ik te West-Fries voor.’ dacht ik, voordat ik het ouderschapsavontuur aanging. Wij zouden nuchtere ouders worden, die het totaal niet moeilijk zouden vinden hun kind los te laten. Die best snappen dat een kind het op de opvang ook heel leuk kan hebben, met een gerust hart een dagje zonder kind op stap gaan en hun lieveling met een maand of 6 naar haar eigen kamertje zouden verkassen. In haar eigen bed dus. Ha.

Moet u eens raden wie er tegenwoordig in ‘materne houding’ op een smal strookje bed ligt te slapen. Wij hebben namelijk zo’n kindje dat met acht maanden nog steeds niet doorslaapt en nog eerdere malen per nacht om de borst vraagt. Die ik haar vervolgens ook slaperig aanbied. En daar vindt ‘men’ wat van.

Even laten huilen

‘O, maar dat heeft ze eigenlijk niet meer nodig.’ aldus het consultatiebureau, dat me vervolgens dan weer niet kon uitleggen hoe ik de nachtvoedingen af kan bouwen. Ook vanuit de omgeving kwamen een hoop reacties. ‘Krijgt ze overdag wel genoeg melk?’ ‘Hè, wat vervelend! Hopelijk slaapt ze snel door!’ ‘Kan je haar niet gewoon een speen geven?’ ‘Pas wel op dat het geen gewenning wordt, hè.’ ‘Zorg je wel goed voor jezelf?’ ‘Misschien moet je haar gewoon even laten huilen.’ ‘Je kunt haar ook kunstvoeding geven ‘s avonds, dat verteerd langzamer.’

Hoewel het allemaal goedbedoelde adviezen zijn, kreeg ik steeds meer het idee dat ik iets verkeerd deed. Doorslapen was immers de norm. Diep van binnen voelde ik echter heel goed aan dat het voeden helemaal niet zo onnatuurlijk was. Ik heb namelijk een ontzettend gezond, blij kind dat zich keurig ontwikkelt en los van de voedingen ‘s nachts heerlijk vredig slaapt. Vriend Google bevestigde mijn vermoeden. Nachtvoedingen zijn zo vreemd nog niet. Niet alleen zijn er hordes moeders wier kindje zich ‘s nachts nog meld, als ik het alwetend internet mag geloven schijnt het biologisch gezien ook nog eens heel normaal en zelfs gezond te zijn. Aha!

Slaaptekort

Iets minder gezond vond ik echter het slaaptekort, dat ik op zich wel begon te voelen. Met het laten varen van de hoop op een baby die snel doorslaapt, vonden De Echtgenoot en ik het tijd voor een plan B, met de ‘B’ van groter Bed. We verschoven Dochter’s bedje naar haar eigen kamertje en schaften zelf een lekker groot
nieuw bed aan, met genoeg oppervlak voor twee brede slapers en een woelende baby.

Zodra Dochter zich ‘s nachts voor de eerste keer meldt, leg ik haar bij me. Dan hoef ik de rest van de nacht alleen nog zo nu en dan mijn nachthemd op te tillen en het buffet is geopend. Dochter vult haar maagje met moedermelk terwijl ik lekker door doezel. Win-win situatie. We slapen alledrie een stuk beter en ach, die kleine armpjes om mijn nek zijn toch ook wel heel erg knus.

Slapen als een os

Bij deze moet ik dus even mijn excuses maken aan al die moeders die dit allang begrepen hadden: sorry, sorry, sorry dat ik jullie een stel geitenwollen poppenmoeders vond. Ik ben nu één van jullie! Nu wilde ik deze column afsluiten met de mededeling dat het een kwestie van tijd is voor hier een besnotterde column verschijnt over de dag dat Dochter definitief voor haar eigen bedje kiest, maar het universum vond het wel geinig als de jongedame uitgerekend vannacht zou slapen als een os.

En mag u nog eens raden welke geitenwollen poppenmoeder er om drie uur ‘s nachts haar kind lag te missen. Klaarwakker. In materne houding.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Ilse: “Ik ben één van jullie, een geitenwollen poppenmoeder”
Sluiten