Ilse: “Dat ongegeneerde gegluur naar mijn decolleté met baby vind ik persoonlijk vrij ongepast”

Ilse Langerak 4 aug 2018 Column

Negen maanden geleden legde ik mijn dochter voor het eerst aan de borst. Een klein, rood frummeltje dat precies wist wat ze moest doen. Ik had geen idee wat ik moest doen en deed maar wat, maar het werkte. Drie dagen later liep ik rond met een formaatje Baywatch en voelden mijn tepels aan alsof iemand er zoutzuur overheen had gegooid.

Serene glimlach?

Met de hevige pijnen van de bevalling nog vers in mijn geheugen beet ik me hier dapper doorheen, maar die eerste dagen borstvoeding geven leken in de verste verte niet op het idyllische plaatje dat ik voor ogen had. Met zo’n baby’tje dat vredig aan de borst ligt en zo’n moeder die met haar meest serene glimlach naar haar sabbelende zuigeling kijkt, terwijl op de achtergrond de lieflijke klanken van een speeldoos een slaapliedje spelen.

Ja, dochter lag vredig te drinken, maar de bijbehorende moeder zat er alles behalve sereen bij, met haar opeengeklemde kaken en trappelende voeten, en het enige geluid dat hoorbaar was klonk meer als ‘Au! Aaahhh! Crisis! Au!’ dan als de melodie van ‘slaap maar zacht’.

Gelukkig trok die pijn snel weg. Ik ben één van de gelukkigen bij wie het voeden vrijwel vanzelf en probleemloos verliep en negen maanden verder kan ik trots en tevreden zeggen dat ik Dochter nog steeds zelf mag voeden. Afgezien van het vele kolven, vind ik het nog steeds fantastisch.

LEES OOK: Ilse: “‘Kolven sucks, en dan niet alleen in letterlijke zin”

Zonder gêne

Minder fantastisch vind ik het voeden in het openbaar. Ik snap nooit zo goed hoe andere voedende vrouwen dat doen, zo zonder gêne hun borst tevoorschijn toveren in een café, winkel of op een verjaardag, want ik voel me daar rete-ongemakkelijk bij. Ik bedoel, mijn kind mag die borst dan wel als een grote uier beschouwen, ik ben me er in het openbaar behoorlijk van bewust dat die borst in de verste verte niet op een uier lijkt en het dezelfde borst is die ik normaal gesproken heel goed ingepakt probeer te houden. Omdat het privé is. Vanwege het bijbehorende sexappeal, enzo…

Het helpt ook niet echt mee dat die enkele keer dát ik het probeer, alle mannen in mijn omgeving expliciet een andere kant op kijken. Het is hartstikke respectvol bedoeld en nog altijd beter dan de persoontjes die expliciet níet een andere kant op kijken, maar het bevestigt alleen maar mijn eigen gevoel dat ik iets doe wat vrij persoonlijk is.

Nog veel ongemakkelijker zijn de oudere vrouwen die zo’n kind aan de tiet machtig mooi vinden en er alles aan doen om er zoveel mogelijk van mee te krijgen. Als ware voedertijd in Artis. Ja, het ziet ontzettend lief uit en ja, het roept vast allerlei nostalgische herinneringen op, maareh…doe maar niet. Dat leuke kind mag je bekijken als ik klaar ben en voor die trip down memory lane heb je een fotoboek van je eigen kroost. Dat ongegeneerde gegluur naar mijn decolleté met baby vind ik persoonlijk vrij ongepast.

LEES OOK: Ilse: “Ik ben één van jullie, een geitenwollen poppenmoeder”

Thanks babe

Dochter helpt tegenwoordig ook niet echt mee om van het openbaar voeden een privé aangelegenheid te maken. Het aanleggen zelf is vaak al een heel theater, alle hydrofiele doeken en voedingskettingen ten spijt, en als het me na veel gehannes eindelijk is gelukt, is ze afgeleid door de eerste beste mug die voorbij vliegt. Met weinig respect voor de tepelzone trekt ze dan enthousiast haar hoofdje opzij, om die ontblote borst vervolgens breed lachend tentoon te stellen aan iedereen in de omgeving. Meestal op het moment dat nét dat toeschietreflex plaatsvindt en ik na een prachtige melkejaculatie met een paar goede natte plekken op mijn kleding zit. Thanks, babe.

Nee, openbaar voeden is niet aan mij besteed. Als het even kan plan ik mijn activiteiten om de voedertijden van mijn dochter heen en krijgt ze, als ze trek krijgt onderweg, een tuitbeker en een stukje brood. Want hoewel ik het absoluut respectabel vind als andere moeders in een restaurant hun kroost laten meetafelen, voel ik me er persoonlijk verre van prettig bij.

Ik wacht liever tot ik thuis ben, waar ik sans gene die afschuwelijke voedingsbh in een hoek kan gooien en zonder geklungel Dochter kan voeden. Of nou ja, zonder geklungel. Met een negen maanden oud nieuwsgierig Aagje is vredig voeden allang verleden tijd en bestaat het hele ritueel tegenwoordig ook uit trommelen op de borst, tepelknijpen, aan mama’s haren trekken en halverwege met veel drukkracht en gekreun een keuteltje naar buiten werken. Maar ach, zolang we daar geen pottenkijkers bij hebben, is het voor mij idyllisch en sereen genoeg.

Reageer op artikel:
Ilse: “Dat ongegeneerde gegluur naar mijn decolleté met baby vind ik persoonlijk vrij ongepast”
Sluiten