Column: ‘Ik sluit haar nog even op, nu het nog kan’

Victoria en ik zitten in de metro. We gaan haar eerste schoentjes kopen. Ik heb haar uit de draagzak gehaald en ze ligt lui onderuitgezakt om zich heen te kijken. Ze sjanst wat met een man voor haar, lacht naar een vrouw naast ons, en schreeuwt af en toe iets door de metro als een of andere dronkenlap. Ze heeft een schattig klemmetje in het haar met een blauw roosje. Het blauwe roosje past weer bij haar blauwe broekje. We zijn een perfect normaal moeder-dochter stel.

De metro stopt bij een halte. De deuren gaan dicht en de waarschuwingspiep klinkt. Net op tijd rennen vier meiden de metro binnen. Ze zijn een jaar of 15, hebben half opgeschoren haren, dragen veel piercings en gaan bijna net zo onderuitgezakt als Victoria zitten. De coupé vult zich langzaam met een wietgeur.

Stil

Uit de muziekboxjes die ze bij zich hebben klinkt luide reggaetonmuziek. Ze rappen mee met de teksten over seks, drugs en alcohol. Victoria begrijpt er gelukkig nog niets van en kijkt verwonderd naar de meiden voor haar. Hoe lief en leuk Victoria net aan het flirten was met heel de coupé, zo stil is ze nu. De rest van de coupé is ook stil geworden. Iedereen kijkt stug voor zich uit om aanvaringen te voorkomen.

LEES OOK: Onderzoek: de leeftijd van de vader bepaalt mogelijk hoe sociaal een kind later is

Één van de meisjes zet een ander nummer op. Daar is de ander het niet mee eens. Ze slaan elkaar op het hoofd. Halfgrappig, maar wel écht heel hard. Ik schrik een beetje, maar Victoria geeft geen kik. Misschien is ze stoned van de wietgeur die nog steeds indringend in de coupé hangt. Ik fluister in Victoria’s oor dat ik hoop dat ze zich nooit zo zal gedragen.

Jij nooit

Twee weken eerder zag ik een meisje op straat lopen. Ze droeg een kort afgeknipt spijkerbroekje waar haar billen half uithingen. En terwijl Victoria snoezig naar wat vogeltjes roept, zeg ik haar dat ze zo nooit de deur uit mag gaan.

En nu, zo in de metro, vraag ik mij af: Hoelang zal Victoria zo onschuldig blijven? En in hoeverre heb ik dat in de hand? Misschien komt ze ooit wel thuis met een stoere motormuis, een straatschoffie of een spijbelaar. Misschien zal ze zich op de hoek van de straat omkleden als ik haar een te kort spijkerbroekje verbied. Zal ze stiekem gaan blowen? Nu ben ik nog een cool mom en herken ik de geur van wiet. Misschien is dat over 15 jaar anders en zal Victoria met een vreetkick knetterstoned aan het avondeten zitten schransen. Naderhand zal ik naïef opscheppen over haar gezonde eetlust.

Ik kan het me nog niet voorstellen

Alle ouders brengen hun kind op de wereld, hopend op een engeltje. Scheldwoorden komen nooit bij ons vandaan, altijd bij de ander. Stoute dingen doen is nooit het idee van ons kind, altijd van die ander. Maar wat nu als Victoria het straatschoffie wordt, degene met de grootste mond, de rebellenleider? Als Victoria de coupé met een wietgeur zal vullen? Ik kan het mij nog niet inbeelden. Maar dan zal ik zeker met weemoed terugdenken aan deze onschuldige momenten met mijn nu nog lieve popje. We zijn inmiddels aangekomen bij onze halte. Ik stop haar weer in de draagzak en snoer haar wat strakker tegen mij aan. Ik sluit haar nog even op, nu het nog kan.

Door dít te doen als je borstvoeding geeft, wordt je kind later een makkelijkere eter