Column: 8 redenen om flink te huilen als je pas bevallen bent

Henrike van Deel 18 nov 2017 Column

Als René Descartes een zwangere of reeds bevallen vrouw was geweest, was het beroemde adagium ‘ik denk dus ik ben’ ongetwijfeld heel anders uitgevallen. Dan had heel de wereld namelijk het filosofische beginsel ‘Clamo Ergo Sum’ geleerd: ik huil dus ik ben.

Want als je eenmaal zwanger bent of bent bevallen, dan is er opeens heel veel om over te huilen. Waar ik vroeger een enorm koele kikker was, waar slechts met heel veel moeite een traan uit te krijgen was, sta ik nu regelmatig mijn tranen weg te slikken. De redenen hiervan zijn niet altijd even ernstig, maar genoeg om de sluizen op de te zetten. Bijvoorbeeld:

1. Gewoon, daarom

Met stip op één. Geen idee. Ik voel het nu gewoon even zo. Je partner kijkt je weer vragend aan, niet wetend wat er is gebeurd, zich afvragend wat hij nu weer fout heeft gedaan en jij kan alleen maar snikken. Just another day.

2. Borstvoeding – part I

Opstartende borstvoeding kan heel pijnlijk zijn. Zeker in combinatie met naweeën, verkeerd aanhappen, stuwing en beginnende tepelkloven. Au = huilen.

3. Borstvoeding – the sequal

Wat is het toch bijzonder om je kind zelf te kunnen voeden. Dat het groeit van wat jij hem geeft! En kijk dat lieve gezichtje nu naar de je opkijken. Het is toch werkelijk de mooiste baby van de wereld. Je zou echt je hand afhakken voor de kleine wurm. Wat, snif, is het toch, snif, moohooohoooi, snif.

LEES OOK: Column: 7 lessen die ik geleerd heb over voortplanten in een klein dorp

4. Borstvoeding – returns

Hoezo loopt de borstvoeding nou terug? Kolf ik niet genoeg? Waarom lukt het nou niet meer? Mijn lijf faalt: ik ben slechte moeder. Reden om een flink potje over te janken, ook al weet je best dat dit niet iets is waar je zelf invloed op hebt. Zo mogelijk nog erger: de laatste keer voeden. Staat garant voor een flinke huilbui. ‘Nu heeft ‘ie me niet meer nohodihihig’.

5. De kraamhulp gaat weg

Zijn die acht dagen nu al voorbij? Wil je zeggen dat je nu de deur uit loopt en morgen niet meer terug komt? En ik dan? Wat moet ik dan? Please stay! Ik kan niet zonder je! Maar je hoort jezelf zeggen: ‘Nou, he, super bedankt voor alle goede zorgen! Misschien komen we je nog wel eens ergens tegen. Fijne dag nog!’ En zodra ze het tuinpad af is, stort je jezelf huilend op bed.

6. Kind slaapt voor het eerst op eigen kamer

Co-sleeping. Rooming in. Heel verantwoord en gezellig. Maar er komt een moment (tenminste bij de meesten van ons) dat het kind toch verhuist naar zijn eigen kamertje. Mijn eerste twee verhuisden toen ze te groot en te bewegelijk werden voor de wieg, maar de derde lag nog heel relaxed in haar wiegje naast mijn bed. Maar ze werd zo vaak wakker om niets, en wij dus ook, dat we na de zoveelste slapeloze nacht haar maar als probeersel op haar eigen kamer hebben gelegd. We hebben heerlijk geslapen, maar niet voordat ik mezelf in slaap had gehuild. ‘Ik heb m’n dochter weggedaahaahaan en nu is ze helemaal alleeheeheen’.

LEES OOK: Column: ‘Ik ben niet de superwoman ben die ik dacht dat ik zou zijn’

7. Alles wat met zieke of overleden kinderen te maken heeft

Films, documentaires, nieuws berichten, persoonlijke verhalen: als het te maken heeft met zieke of overleden kinderen, dan tune ik uit. Ik hoef het niet te horen, want ik moet dan meteen aan de ouders van die kinderen denken en hoe verschrikkelijk het zou zijn om mijn eigen kinderen te verliezen. Het komt zo dichtbij, ik kan dat niet handelen.

8. De oudste die opeens alleen maar papa wil

De natuur heeft het zo geregeld dat de moeder helemaal op de baby gericht is. Van elk zuchtje van de  baby werd ik wakker, maar door het keiharde gekrijs van de peuter sliep ik zonder problemen heen. En als je borstvoeding geeft, kan alleen jij de baby voeden. Logisch dus dat er iets minder tijd over blijft voor de oudere kinderen en dat die oudere kinderen dan toch iets meer naar papa toe trekken. Maar als je midden in de nacht door je peuterdochter keihard de deur wordt gewezen (‘NEE! NIET JIJ! GA WEG! IK. WIL. PAPA!’), dan lijkt een huilbui me prima op zijn plaats. En zo geschiedde.

Je leest hier elke dag een verhaal van onze mama-columnisten. Nog veel meer artikelen lezen? Like ons op Facebook, dan houden we je op de hoogte.

Niets meer missen? Like ons op Facebook.

Reageer op artikel:
Column: 8 redenen om flink te huilen als je pas bevallen bent
Sluiten