Column: ‘Huilend sta ik naast haar bed, me afvragend wat ik verkeerd doe’

Ilse Langerak 5 dec 2017 De baby

Zoveel moeders, zoveel meningen. En zeker over co-slapen zijn deze flink verdeeld. Columnist Ilse besloot haar jarenlange overtuiging dat ‘co-slapen niets voor haar zou zijn’ overboord te gooien en nu eens echt te doen wat goed voelt. Een daar schreef ze een prachtig artikel over. 

Lang geleden, toen ik zelf nog een kleine Ilse was, lazen mijn ouders mijn broer en mij altijd een bijbelverhaaltje voor het slapen gaan voor. Eén van die verhalen vertelde de tragische geschiedenis van twee moeders die met één dode en één levende baby bij de wijze koning Salomo kwamen.

Geplet

Beiden beweerden de moeder van de levende baby te zijn en beschuldigden de ander er van in de slaap het andere kind per ongeluk te hebben geplet. Het geschil werd opgelost toen de koning voorstelde het levende kind dan maar in tweeën te hakken en eerlijk te verdelen onder de moeders. ‘Geef haar het kind dan maar aan haar!’ riep de werkelijke moeder verschrikt uit. ‘Dibs op het hoofdje!’ riep het loeder dat één dood kind op een dag nog niet genoeg vond. De baby werd gezond en wel aan mama numero één meegegeven.

Schrik

De moraal van deze kindvriendelijke legende was uiteraard niet ‘slaap nooit naast je baby’, maar het schrikbeeld van een geplette zuigeling heeft mij er, ondersteund door de adviezen van de Nederlandse artsen, wel van overtuigd dat het bloedlink is je kind bij je in bed te nemen. Tuurlijk, co-sleeping klinkt reuze romantisch en vanuit het oogpunt van gezonde hechting valt er zeker iets voor te zeggen, maar ik was er van overtuigd dat het dan veiliger zou zijn de wieg tegen het bed aan te schuiven.

Daarnaast had ik bedacht dat ik mijn kind liever niet iets wilde aanleren wat ik later weer met veel drama zou moeten afleren en als we het toch over romantiek hebben: ik was niet van plan om van het aanrecht onze vaste ‘werkplek’ te maken. Dus co-sleeping zouden wij niet aan gaan beginnen.

LEES OOK: Moeder doet alle vooroordelen over co-slapen de das om met dit relaas

Dan nu de realiteit. Ik ben inmiddels ruim drie weken moeder en ik moet zeggen: mijn kind staat ingesteld op easy-mode. Ze drinkt goed, groeit als kool, heeft weinig krampjes en is meestal met een knuffel van ons direct getroost. Ook slapen doet ze als een roos. Onder de voorwaarde dat ze met haar hoofd op mijn borstkas ligt.

Kroelen

En dat is dus best een dingetje. Overdag is het een beetje lastig dat ze niet in haar bedje wil slapen, maar is het probleem nog te overzien. Ik bedoel: hoe erg is het nou echt om een middag met je kind te kroelen? Bovendien heb ik inmiddels een draagdoek aangeschaft waardoor ik tegenwoordig even de was kan vouwen terwijl Dochter tevreden slaapt. Win-win situatie. Maar voor de nacht is dat vanzelfsprekend een minder geschikte oplossing.

Even googlen levert me tal van vergelijkbare verhalen op. Ik leer wat ‘huidhonger’ is en het consultatiebureau vertelt me dat ik Dochter in deze fase nog niet hoef te leren in slaap te vallen in haar eigen bedje, maar gerust even met haar mag knuffelen als ze huilt.

Nachtvoedingen

Met de tips van internet en het consultatiebureau lukt het ons om Dochter ‘s avonds in haar eigen bedje te laten slapen. We leggen haar op onze borst, kijken zelf nog een filmpje en tegen de tijd dat we haar verplaatsen slaapt ze zo vast, dat ze dat niet eens meer merkt. Maar na de nachtvoedingen kan ik uiteraard niet meer het geduld en de energie opbrengen nog een uur met haar te knuffelen en breng ik de schaarse uurtjes die ik nog heb tot de volgende melkbeurt graag slapend door.

LEES OOK: Driewerf hoera voor co-slapers: er bestaat nu een bed voor vijf personen

Zo begint een nachtenlange strijd tussen haar behoeften en mijn overtuigingen. De grootste verliezer is mijn nachtrust. Als Dochter drie weken oud is en voor de zoveelste nacht op rij alleen stil te krijgen is in mijn armen, is voor mij de maat vol. Huilend sta ik naast haar bed, me hardop af te vragen wat ik in vredesnaam verkeerd doe. ‘Je doet helemaal niets verkeerd.’ doet echtgenoot nog een weinig overtuigende poging om tenminste één van zijn verdrietige meisjes te troosten. Maar ik weet donders goed wat ik verkeerd doe.

Bezwaren

Mijn gevoel zegt al dagen dat ik gewoon al mijn bezwaren omtrent co-sleeping overboord moet gooien en naar de behoefte van mijn kind moet luisteren. Ik storm de slaapkamer uit, pak een aankleedkussen en leg Dochter lekker tussen ons in. We slapen alledrie naar omstandigheden heerlijk en de volgende dag leen ik bij een vriendin een nestje.

Zo treedt ik officieel toe tot de club van moeders die ‘de adviezen lekker negeert en het gewoon op háár manier doet’ en ben ik een wijze les rijker. Er bestaat geen soeverein stappenplan genaamd ‘Handleiding voor het ouderschap’ en áls het al zou bestaan zouden Dochter en ik er niet gelukkig van worden. Adviezen zijn er niet voor niets en mijn persoonlijke overtuiging zal vast niet altijd de beste zijn, maar het Salomonsoordeel vellen we uiteindelijk zelf. En mochten we nou straks als gevolg van onze opvoedstijl opgescheept zitten met een zeer volhardende peuter in ons bed, kunnen we altijd nog overgaan tot bruut onderhandelen: Dochter een broertje/zusje, wij onze ‘werkplek’ terug!

Het kan ook anders natuurlijk. Moeder: ‘Co-slapen werkt niet voor mij en dit is waarom’

Reageer op artikel:
Column: ‘Huilend sta ik naast haar bed, me afvragend wat ik verkeerd doe’
Sluiten