Hoe mijn bevalling is bevallen: Grace

Redactie 8 apr 2018 Column

In deze rubriek vertellen onze columnisten de mooie, ontroerende, soms schokkende verhalen van hun bevallingen. Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs.

De statistieken
Start bevalling: vliezen gebroken
Zwangerschapsduur: 39w + 1d
Duur bevalling: 1 uur
Plaats: ziekenhuis
Pijnstilling: geen
Manier van bevallen: natuurlijk
Hulpmiddelen natuurlijke bevalling: niet van toepassing
Gewicht kindje: 2900 gram
Algemene ervaring: heftig

Hoe het begon

Mijn bevallingsverhaal begint bij 25 weken zwangerschap. De weeën zijn plots op gang gekomen en met veel stress gaan mijn man en ik naar het ziekenhuis. Gelukkig blijkt de baarmoedermond nog gesloten te zijn waardoor er meteen weeënremmers worden toegediend. Deze slaan aan en ik mag na een weekend in het ziekenhuis naar huis op voorwaarde dat ik me heel rustig houd, veel platlig en me zo min mogelijk druk maak.

In de volgende 14 weken lig ik op de bank, doe ik amper trappen en houd ik me zo rustig mogelijk. Na een aantal dagen verdwijnen de weeën en harde buiken vanzelf. Tot ik op 30 weken plots veel water verlies als ik uit bed stap ‘s avonds. We denken meteen dat de bevalling opnieuw is gestart, dus we gaan met spoed naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen worden er verschillende tests gedaan. Iedereen is overtuigd dat de bevalling nu echt is gestart. Alle testen resulteren negatief, waardoor we opnieuw naar huis worden gestuurd met een antibiotica kuur. Misschien was het een beginnende blaasontsteking wordt me verteld want ze vonden toch wel bacteriën in mijn blaas. Op 36 weken mag ik stoppen met mijn weeënremmers. Amper een dag later beginnen de weeën weer. Familie en vrienden houden gespannen hun adem in en wachten op het verlossende telefoontje.

De bevalling

3 weken lang komen mijn weeën op gang en vallen na een aantal uren weer stil. Ik heb constant pijn aan mijn bekken en onderrug. Emotioneel en lichamelijk raak ik uitgeput en vraag me af of ik de bevalling wel aankan. Op 37 weken wordt de pijn heel hevig waardoor ik overtuigd ben dat de bevalling nu echt is gestart. Ik bel mijn moeder op en maak me gereed voor de bevalling. Eindelijk ben ik er bijna vanaf.

In het ziekenhuis word ik onderzocht en zien ze dat ik 3 cm ontsluiting heb. Yes! We zijn zo blij. Na 22 uur weeën wegpuffen, heb ik nog steeds 3 cm ontsluiting. Ik mag in bad gaan om te ontspannen maar dit helpt niet. Uiteindelijk word ik na een weekend in het ziekenhuis naar huis gestuurd omdat er geen vooruitgang komt. Ik ben zo boos! Met tranen in mijn ogen zeg ik dat het kind nu geboren moet worden en dat ik van mijn gynaecoloog een plan van aanpak wil want ik trek dit niet meer.

Niet ingeleid
Omdat mijn kindje nog 37 weken was, wilde mijn gynaecoloog niet inleiden. Er was immers geen lichamelijke reden. Bovendien kon de bevalling forceren leiden naar complicaties waarbij ons kindje moeite zou hebben met drinken, zich warm houden en wie weet wat nog meer. Neen, voor haar bestwil was het beter om de bevalling zelf opgang te laten komen zonder interventie.

Na veel gesnik kon ik me wel in haar beslissing vinden. Alles voor ons kindje! Uiteindelijk op 39 weken dachten we dat ze ingeleid moest worden omdat ze maar niet wilde komen. Op dinsdag zouden we de gynaecoloog ontmoeten om te bespreken wat er gedaan mocht worden om de bevalling op te wekken.

Zondagavond om 21:00 begint het plots weer te rommelen. De weeën komen weer opgang en ik krijg rugpijn. Ik zeg niets tegen mijn man maar houd het wel in de gaten. Ik neem een ontspannen bad en kruip in bed. Mijn man merkt dat ik last heb en begint de auto in te laden. Ik zeg nog tegen hem dat het echt niet lang gaat duren en dat alles vast weer stilvalt. Hij gelooft me niet en gaat voor de zekerheid tanken. Wanneer hij terug is, heb ik nog meer last maar weiger ik naar het ziekenhuis te gaan. Ik ben overtuigd dat het weer zal stilvallen. Ik stap uit bed en wil naar het toilet, wanneer er ineens een vloedgolf van water uit me valt. We proberen dit op te vangen en zien dat het lijkt op de vorige keer dus besluiten we niet naar het ziekenhuis te gaan. Het zal vast weer urine zijn.

Naar het ziekenhuis
Maandagochtend om 01:00 word ik wakker van een hevige pijn die ik nog niet eerder heb gevoeld. Ik maak mijn man wakker en zeg dat we NU naar het ziekenhuis moeten. Hij kleedt zich haastig om en helpt me met aankleden. Het doet zoveel pijn dat hij me de trap af moet dragen.

Hij belt ondertussen naar het ziekenhuis die ons aanraadt om meteen te komen. Wij wonen echter 40 minuten rijden van het ziekenhuis… Wanneer we halverwege zijn, krijg ik persdrang. Niet persen roept mijn man terwijl hij flink gas geeft. We komen uiteindelijk rond 01:45 aan in het ziekenhuis. Vlug worden we verder geholpen en hijst mijn man me in een rolstoel. Met een verpleegkundige worden we naar het verloskwartier gebracht.

Daar aangekomen word ik meteen in een verloskamer geplaatst en willen ze de weeën en de hartslag van mijn dochtertje nakijken. Na 15 minuten roep ik naar mijn man dat hij de doktersassistent moet roepen want ik heb persdrang. Vlug komt ze naar me toen en ziet dat ik al 9,5 cm ontsluiting heb. Ze begint zich klaar te maken en ik roep dat ik ga persen omdat ik ons kindje echt niet meer kan tegenhouden. Vlug komt ze naar me toe en helpt me verder. Ik smeek ondertussen om een ruggenprik want het doet zo’n pijn! Dat wegpuffen helpt voor geen meter roep ik naar de doktersassistent die aandringt dat ik moet puffen. De gynaecoloog van wacht komt binnen en ik snauw hem af dat het niet het moment is om vriendelijk te doen wanneer hij zich voorstelt.

De geboorte
Na een aantal keren persen wordt onze dochter geboren om 02:55. Ze wordt op mijn borst gelegd en ik begin keihard te huilen. Eindelijk is dit verschrikkelijke gebeurtenis voorbij snik ik. De navelstreng wordt door mijn man doorgeknipt wanneer deze volledig uitgeklopt is, zoals we wilden. De gynaecoloog van wacht, doktersassistent en verpleegkundige verlaten de kamer en laten ons met zijn drieën bekomen. Na een uur worden we naar onze kamer gebracht en kort daarna vallen we gelukkig in slaap. Om 07:00 sturen we naar onze families dat ons meisje is geboren! Iedereen is verrast en heel blij! Ze plannen meteen een bezoek terwijl ik met ons meisje lig te bekomen. Eindelijk is alles voorbij!

Reageer op artikel:
Hoe mijn bevalling is bevallen: Grace
Sluiten