Hoe mijn bevalling is bevallen: de eerste van Afke (41)

In deze rubriek vertellen onze columnisten de mooie, ontroerende, soms schokkende verhalen van hun bevallingen.  Langdurige en snelle bevallingen, thuis en in het ziekenhuis, met en zonder pijnstilling, keizersnedes en vaginale bevallingen: alles komt langs

De statistieken

Wie: Afke Bohle
Start bevalling: weeën
Zwangerschapsduur: 39 weken
Duur bevalling: 4,5 uur
Plaats: ziekenhuis
Pijnstilling: geen
Manier van bevallen: natuurlijk
Hulpmiddelen natuurlijke bevalling: geen
Gewicht kindje: 3638 gram
Algemene ervaring: mooiste moment van mijn leven en eens maar nooit weer

Hoe het begon

Het was woensdag en mijn man had een dagje vrij genomen. Nadat we hadden uitgeslapen maakte ik een filmpje van mijzelf en mijn dikke buik in de spiegel. ‘Nog een week te gaan,’ dacht ik. Maar omdat het ons eerste kindje was hield ik er rekening mee dat het jongetje in mijn buik ons nog wel langer zou kunnen laten wachten. Die ochtend dronken we koffie in ons favoriete tentje in Utrecht en slenterden door de stad. Nou ja, ik sjokte hijgend naast mijn man. Maar ik voelde me prachtig en was trots op mijn buik.

Fietsen

Ik kocht een zak snoepjes voor in de ziekenhuistas en wat tijdschriften. We hadden aangegeven in het ziekenhuis te willen bevallen, in de kraamsuite (we hoopten op de blauwe kamer, die vonden we zo sfeervol). Omdat zo’n eerste bevalling vaak lang duurt, leek het me een goed plan om ook wat te lezen mee te nemen. Na een heerlijke lunch stapte ik op mijn fiets. Het fietsen voelde raar. Het hoofdje was ingedaald en het leek net alsof het al half eruit kwam en op mijn zadel duwde. Onderweg kwam ik de partner van één van mijn medecursisten van de zwangerschapscursus tegen. “Hij is er, hij is er!” riep hij, hij stuiterde haast. Ik reed bijna tegen een boom van dat nieuws. Ik wilde alles weten over de geboorte van hun zoon en voelde het kriebelen van binnen. Wanneer zouden wij aan de beurt zijn?

Pizza

Die avond lieten we pizza bezorgen en keken we onze favoriete serie vanuit ons bed. Om 3.00 uur werd ik wakker en voelde een lichte kramp in mijn buik. Ik had spijt van de pizza die ik had gegeten, hij was verkeerd gevallen. Totdat ik een patroon in de kramp begon te ontdekken. Iedere vijf minuten trok mijn buik een soort van samen en de steeds een beetje heviger. Dit zou toch niet…? Ik pakte pen en papier zoals mijn vriendin had geadviseerd en hield de tijden bij. “Laat je partner zolang mogelijk slapen, die eerste centimeters gaan zo langzaam, dan is hij straks als je hem echt nodig hebt nog fris en fruitig,” Ik herinnerde me haar woorden en kroop zachtjes uit ons bed. Halverwege voelde ik een felle steek en hapte naar lucht. Tegelijk werd ik misselijk en voelde iets van diarree opkomen. Ik haalde nog net op tijd de wc. Nog voordat ik bij het bed terug was volgde de volgende felle steek. Ik vloekte.

Twaalf uur (?)

Mijn man werd wakker en vroeg of er iets was. Ik twijfelde. “Eh..nou ja..ik denk dat het is begonnen, maar het duurt vast nog heel lang dus ga nog maar even…haaa…AUW!” zei ik. Hij piekerde er niet over om weer te gaan slapen. Ik waggelde naar een andere kamer waar ik een grote skippybal had liggen. Mijn man zette een zacht muziekje op en masseerde mijn onderrug terwijl ik over de bal hing. Precies zoals we het hadden bedacht. Maar die pijn, die had ik toch iets minder snel zo hevig bedacht. De weeën volgden elkaar steeds sneller op en werden scherper. Ik moest overgeven. Om 5 uur belde mijn man de verloskundige om even te overleggen. Ze wilde mij spreken. “Ik vind het wel spannend allemaal,” snikte ik wat overging in brullen. Ik was bang dat ze niet zou komen omdat alles pas net begonnen was en omdat ik helemaal niet zo sterk was als ik dacht. Dit zou ik echt geen twaalf uur volhouden (ik had gelezen dat een eerste bevalling gemiddeld 12 uur duurt).

De bevalling

Om 5.30 uur kwam Annemarie (de verloskundige). Ik vond het steeds moeilijker worden om de weeën op te vangen, de muziek moest uit (!) en mijn partner mocht absoluut niet aan mij komen. Annemarie wilde ‘even’ voelen hoever ik was. Ik kroop op bed. “Nou Afke, wat denk je?” vroeg ze. “2 centimeter?” piepte ik. “8..’”  zei ze.

LEES OOK: Hoe mijn bevalling is bevallen: Marijn (34)

Ik kon het niet geloven en een enorme opluchting viel over me heen. Annemarie begon haar tas uit te pakken en vroeg waar de kruiken lagen. “Eh..we willen in het ziekenhuis bevallen,” zei mijn man. Annemarie vroeg ons of we dat heel zeker wisten en dat we dan direct moesten vertrekken. We hielden vast aan ons plan. Ik strompelde de trap af, ondertussen Annemarie in de gaten houdend. Ze mocht niet van mijn zijde wijken. Tom kon mijn schoenen niet vinden, het interesseerde me niets. Al had ik in mijn blote kont moeten vertrekken, als we maar gingen. De autorit was verschrikkelijk. Onderweg kreeg ik persdrang.

Poepen

Het voelde als een enorme oerkracht die ik moest volgen, maar mijn hoofd herinnerde zich dat ik moest wachten. Ik riep naar mijn man, die keurig voor het rode verkeerslicht wachtte, dat hij alle verkeerslichten moest negeren en wilde bijna zelf op het gaspedaal drukken.  Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen zette de verloskundige mij in een rolstoel en reed mij naar de afdeling. “Ik moet poepen!” schreeuwde ik door de gang en kneep de armleuning van de rolstoel fijn. Ik was zo blij toen ik het bed zag. Toen ik lag wist ik niet wat ik moest doen Er stond een lieve verpleegster naast mij die me vertelde dat ik het goed deed, maar ik wilde maar één persoon: Annemarie. Zonder haar zou ik dit niet redden.

Vliezen

Ze prikte de vliezen door wat voor even iets warms en ontspanning bracht. Het persen duurde een uur. Halverwege wilde ik dat iedereen naar huis ging en me met rust liet. Ik had er geen zin meer in. Maar ik moest. Ik werd boos op Annemarie. Mijn benen trilden van de inspanning en toch moest ik ze vasthouden. Iedere keer als ze zei: “nog één keer, kom op!”  voelde ik hoe het koppie weer een stukje terug naar binnen ging. Ik had er geen vertrouwen in en wilde slapen. Om 7.30 uur bracht Annemarie een katheter in en ineens voelde ik beweging. Daar was het koppie en het bleef staan en dat deed..héél erg pijn! Mijn vagina stond in brand, ik wilde gillen, maar wist dat het er nu op aankwam als ik niet al te veel schade wilde overhouden aan mijn onderkant.

Hechten

Ik luisterde heel goed naar de instructies van Annemarie en toen glibberde er om 7.40 uur een kindje uit mij. Het voelde nat en warm. Ik moest huilen en lachen tegelijk. Mijn lichaam trilde hevig. De stemmen van de mensen om mij heen klonken ver weg. Ik begreep niet waar dat kindje ineens vandaan kwam. Pas toen het in mijn borst hapte en met een enorme kracht begon te zuigen kwam ik weer bij kennis. Tot mijn verbazing feliciteerde niemand ons. Totdat de placenta geboren werd (met een flinke perswee en wat gegrom van mij) en deze uitvoerig bekeken was. Alles was oké. Annemarie feliciteerde ons, bekeek mijn vagina en concludeerde dat er wel wat gehecht moest worden. Dat was geen pretje. Maar de ontroering van dat kindje in mijn armen en de trotse kusjes van mijn man op mijn voorhoofd hielpen.

Hoe is het bevallen?

Mijn man en ik hadden alles tot in de puntjes voorbereid voor de bevalling van ons eerste kindje. We hadden veel gelezen en trouw de oefeningen van de zwangerschapscursus thuis herhaald. Wij hadden een beeld bij die eerste bevalling. Bevallen in het ziekenhuis leek ons de beste keuze. We wilden geen risico’s nemen. Bovendien zagen de kraamsuites er sfeervol uit. We verwachtten dat de bevalling minimaal 12 uur zou duren. Dat hadden we gelezen.

Alles anders

En toen bleek alles anders te gaan. Ik raakte in paniek omdat ik niet besefte dat mijn bevalling sneller verliep en was bang dat ik het niet vol zou houden. Achteraf hadden we natuurlijk beter thuis kunnen blijven. Zeker nu ik inmiddels nog twee keer bevallen ben durf ik dat te zeggen. De autorit zorgde voor veel stress en van het interieur van de kraamsuite heb ik weinig gezien. Het was bizar om drie uur later met een baby in een maxicosi bij de ingang van het ziekenhuis te zitten wachten op mijn man die de auto ging halen. Al die mensen die ons passeerden en niet in de gaten hadden wat wij net hadden meegemaakt. Het voelde kwetsbaar en koud.

Nooit meer

Omdat ik me zo vastklampte aan Annemarie, de verloskundige, en het idee had dat ik het zonder haar niet zou redden, voelde deze bevalling voor mij lang als ééntje die mij was overkomen. Ik had niet het idee dat ik ergens invloed op had en was ervan overtuigd dat de anderen mij er doorheen hadden geloodst. Mijn andere twee bevallingen heb ik heel anders ervaren, daarbij heb ik de regie genomen (bijvoorbeeld over wie ik bij me me wilde hebben, waar ik wilde bevallen en in welke houding) en dat heeft een enorm verschil gemaakt voor mijn gevoel en energie tijdens de kraamweek en zelfs maanden later. Mijn man was enorm trots op mij, dat vond ik lief, maar kon ik niet goed ontvangen. Ik was ervan overtuigd dat ik zelf niets had gedaan. Ik heb het geluk gehad een voorspoedige eerste bevalling zonder complicaties  te mogen ervaren. Het was voor mij een heftige gebeurtenis, alle kanten op. Ik heb mij nog nooit zo rijk gevoeld, zo onzeker gevoeld, zo’n pijn gehad en zoveel liefde voelen stromen. Na afloop dacht ik: “Nooit meer!” en voelde me tegelijk intens rijk door deze ervaring. Allebei.