Afke: “Ik weet dat het nu niet helpt als ik haar vertel dat het goedkomt”

Afke Bohle 2 okt 2018 Column

“Sorry dat ik zo laat nog een bericht stuur, maar heeft iemand paracetamol voor baby’s in huis?” Even later sta ik voor de deur van de moeder die het bericht heeft gestuurd. Als ze opendoet heeft ze haar dochter van 8 weken oud op haar arm en houdt haar telefoon tussen haar schouder en haar oor. Ze nodigt me met haar blik uit om binnen te komen en fluistert: “Huisartsenpost.”

Ongemakkelijk

Ik stap naar binnen en zie het gloeiende hoofd van haar kindje. “Nee ze drinkt niet. Ja sinds vanmiddag al. Plasluier? Eh ja, ik geloof het wel. Suf? Eh..nou, ik weet het niet, maar ze doet wel echt anders.” Wat ongemakkelijk omdat ik het gesprek kan volgen blijf ik in de gang staan. “Ja, maar wat is een goede plasluier? Paracetamol? Nee. Hoe doe ik dat dan?” Ik kijk naar de moeder en hoor door alle vragen heen iets anders. Iets wat niet lijkt te worden opgepikt door de arts aan de andere kant van de lijn.

In mijn gedachten dwaal ik af naar een gesprek dat ik vijftien jaar geleden voerde op de school waar ik toen werkte. Tegenover mij zat de moeder van Marie en naast mij de leerkracht van het meisje. De moeder had een gesprek met ons aangevraagd. Het was niet het eerste gesprek.

Ze wilde het hebben over de groep waar haar dochter in geplaatst was, die volgens haar niet aansloot bij het niveau van Marie. De leerkracht en ik hadden het gesprek zorgvuldig voorbereid. Voor ons lagen verslagen van toetsen en testen die recent waren afgenomen en die bewezen dat Marie wel degelijk in de juiste groep was ingedeeld.

Afke: “Ik gun iedere vrouw dat ze zich kan laten leiden door haar hart in plaats van haar angst”

Echt luisteren

Tijdens het gesprek vertelde de moeder ons dat haar dochter thuis verschillende boeken las en Engelse woorden sprak. Wij probeerden de moeder uit te leggen dat dat iets anders was dan echt kunnen lezen. De moeder vertelde ons dat haar dochter nog niet helemaal geland was op aarde, dat had haar muziektherapeut verteld. De leerkracht gaf mij onder tafel een tikje met haar voet. We lieten haar de testuitslagen zien. Haar dochter was negen jaar oud, maar het niveau van haar taal kwam overeen met het gemiddelde niveau van een tweejarig kind.

Nu ik zelf moeder ben denk ik met een rood hoofd terug aan dat gesprek. Wat was ik nog jong en wat heb ik de boodschap van deze moeder gemist. Tegenover mij zat geen kritische lastige ouder, maar een moeder die zich zorgen maakte. Een moeder die vanaf de geboorte de toekomstdromen voor haar dochter steeds weer had moeten bijstellen en steeds weer nieuwe mensen op haar pad kreeg die precies dachten te weten wat er met haar dochter aan de hand was en wat zij nodig had.

Hoe zou het gesprek zijn verlopen als we onze methodes en cijfers los hadden durven laten en naast haar waren gaan zitten? Wat zou er zijn gebeurd als we ons gelijk opzij hadden geschoven en de tijd hadden genomen om echt naar haar te luisteren?

Bezorgd

Ik denk aan de wond aan mijn voet die ik afgelopen zomer moest verzorgen. Ik belde vier keer in twee dagen met het ziekenhuis om te overleggen wat ik kon doen tegen de pijn en of misschien iemand van thuiszorg langs kon komen om een keer voor te doen hoe dat moest dat spoelen. Ik voelde me bezwaard omdat ik een beroep deed op mensen die nog honderdduizend dingen aan hun hoofd hadden en van wie ik zo voelde dat hier eigenlijk geen tijd voor was.

Vier keer kreeg ik een advies: medicijnen, lauw water, sla maar een keer over en medicijnen. Vier keer hing ik op en had na een kwartier alweer een volgende vraag. Vier keer hoorde niemand de vraag onder mijn vragen (die ik zelf toen ook niet hoorde). Ik was bezorgd en dat gevoel wilde gehoord worden.

De kleur van het snot van je baby zegt veel over zijn gezondheid (en dit is waarom)

“Sorry hoor”

“Als de situatie slechter wordt. Hm. Wanneer is dat dan? Maar dat is toch nu ook al? O. Goed. Ja. Dag.” Met een zucht legt de moeder haar telefoon neer en geeft haar dochter een kusje. “Sorry hoor,” zegt ze. “Dit is de eerste keer dat ze ziek is.” Ik kijk naar haar. Mijn moederhart herkent.

Ik weet dat het nu niet helpt als ik haar vertel dat het goedkomt en dat het allemaal vast mee zal vallen en dat mijn kinderen zo vaak. Al die dingen geven uiteindelijk dezelfde ondermijnende boodschap: Het is niet nodig om je te voelen zoals je je nu voelt.

Ik ga naast haar zitten en vraag of ze zich zorgen maakt. Ik help haar met het inbrengen van de zetpil en vertel haar dat ik mijn telefoon naast mijn bed leg en dat ze mag bellen als ze daar behoefte aan heeft, al is het honderd keer, al is het diep in de nacht.

Ik luister en beantwoord haar vragen over mijn eigen ervaring met zieke kinderen zonder haar situatie daarmee te vergelijken. Ik zit naast haar.

Mijn telefoon blijft stil die nacht. ‘s Ochtends ontvang ik een bericht. Haar dochter is nog niet opgeknapt, ze gaat vandaag even langs de huisarts. Gek genoeg heeft ze zelf een rustige nacht gehad, schrijft ze.

Haar gevoel is gehoord.

Laatste reactie
1 reactie totaal
Niels

Wat een fijn artikel!!!

Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Afke: “Ik weet dat het nu niet helpt als ik haar vertel dat het goedkomt”
Sluiten