Heleen: “Alleen maar papa en mama zijn, dat zou ons niet gebeuren”

Voordat zoon nummer één werd geboren, spraken mijn lief en ik af om minstens één keer per jaar samen een weekend weg te gaan. Want alleen maar papa en mama zijn, dat zou ons niet gebeuren.

Het eerste weekend weg

Onze oudste is inmiddels 3 jaar en jullie raden het al: ons eerste weekend weg moet nog komen. Een tweede zoon kwam en is inmiddels een baby van 4 maanden. De afgelopen weken begon mijn lief steeds vaker over ‘samen er tussen uit’ ‘een paar nachten doorslapen’ en ‘even aandacht alleen voor elkaar’. Ik stemde toe en begon alvast hotelletjes ergens op het platteland te zoeken.

Verkeerd gedacht. Mijn lief wilde naar Londen. In Engeland. Een uur vliegen. Minstens 3 dagen weg van mijn bloedjes. Ik protesteerde, gooide mijn moedergevoelens in de strijd, maar lief bleef onverbiddelijk. Meestal kan ik hem wel ompraten, nu hield hij voet bij stuk.

Overdonderd door al die stoere mannelijkheid, stemde ik toe. Lief was niet meer te houden. Er werd een vliegreis geboekt, appartement geregeld en opa’s en oma’s ingeschakeld om op te passen. Alles geregeld, niks staat ons in de weg om over 2 weken dat vliegtuig in te stappen. Niks, behalve mijn moedergevoel.

Heimwee

En ja, ik weet dat mijn ouders en schoonouders prima voor de jochies zullen zorgen. Het zal hen aan niks ontbreken en er zal misschien wel beter op hen gelet worden dan thuis. Maar toch…

De baby slaapt nog niet door, de peuter is soms erg dwars en eigenwijs en stel nou dat er iets gebeurt? Dan ben ik echt heel ver weg. Het is niet zo dat we binnen een half uur bij de jochies kunnen zijn. En stel nou dat ze heimwee krijgen? De baby zal er weinig last van hebben, maar wat als de peuter ineens huilbuien krijgt? Maar vooral: wat nou als ik heimwee krijg? Als ik snak naar een lach van baby en een plakkus van peuter?

Maar dat doorslapen hè… dat is dan wel weer geweldig. Londen baby! Slik.

Reageer op artikel:
Heleen: “Alleen maar papa en mama zijn, dat zou ons niet gebeuren”
Sluiten