Ilse: “Toegeven dat ik ook wel eens door mijn energiereserves heen ben, zou voelen als falen”

Ilse Langerak 22 aug 2018 De mama

‘En daar loop je al vijf maanden mee rond?’ de huisarts doet een poging me een belerende blik toe te werpen, maar we schieten allebei in de lach als ik de reeks aan smoesjes oplepel waarmee ik verklaar waarom ik het volstrekt acceptabel vind om al maanden met bloedneuzen en hoofdpijn rond te lopen.

Het was immers een heftig griepseizoen, om mij heen had men ook lang kwaaltjes en hé, het eerste jaar als moeder vreet energie dus mijn lichaam had gewoon wat meer tijd nodig om te herstellen… Maar inderdaad, achteraf bekeken is vijf maanden wel een beetje lang, dat moet ik de huisarts meegeven.

Ilse: “Onze pageboren dochter leek sprekend op een oud miniatuur mannetje… in een jurk”

Hoogbejaarde reuzenschildpad

Mijnheer de huisarts constateert een ‘sluimerende bijholteontsteking’ en stuurt me met een antibioticakuur en de boodschap terug te komen als het niet over gaat, weer naar huis. Eenmaal buiten voel ik plotseling pas echt hoe moe ik eigenlijk ben. Alsof ik die strenge blik en de antibioticakuur nodig had om toe te mogen geven dat mijn energieniveau gelijk staat aan dat van een hoogbejaarde reuzenschildpad.

De afgelopen maanden heb ik dan ook een hoop op mijn bordje gekregen. Moeder worden; nieuwe baan, 30 uur per week, direct na mijn verlof; verhuizen naar de andere kant van het land; het bedrijf van mijn man dat ineens explosief begon te groeien; het huis, het sanitair en de douchebak schoonhouden. En dat alles zonder gebruik te maken van kinderopvang of familieleden, aangezien die laatsten 228 tot 2136 kilometer verderop wonen.

We doet maar wel mooi met zijn twee

Het gaat ons al met al best aardig af, vind ik zelf. Goed, mijn wederhelft en ik zien elkaar weinig, zodra de kleine op bed ligt stort ik me liever op de bank dan op de afwas en het onderwerp ‘hobby’s’ is een agendapunt dat ‘ergens na de zomer’ wel weer wordt opgepakt. Maar we dóen het maar wel mooi met zijn tweeën. Daar ben ik best trots op!

Toegeven dat ik ook wel eens door mijn energiereserves heen ben, zou daarentegen voelen als falen. Alsof ik niet genoeg van mijn kind geniet. Onzin, natuurlijk, want het één sluit het ander niet uit. Blijkbaar is het mogelijk om én in de zevende hemel te zijn én tegelijkertijd te smachten naar een groot donzig bed waar ik een heel weekend, of zelfs maar een hele nacht, ongestoord in mag doorbrengen.

Desalniettemin lijkt het me fijner om dat moederschap voort te zetten zónder gescheurd neusslijmvlies en de dringende behoefte me af en toe theatraal op de vloer te storten met de mededeling dat ik die dag niet meer meedoe. Hoog tijd om de adviezen die ik mijn cliënten dagelijks geef, zelf maar eens op te volgen en wat beter voor mezelf te gaan zorgen.

Ilse: “Dat ongegeneerde gegluur naar mijn decolleté met baby vind ik persoonlijk vrij ongepast”

Goed voor jezelf zorgen

Bijvoorbeeld door die lang uitgestelde hobby dan ook écht na de zomer weer eens op gaan pakken; de douchebak nog maar een dagje te laten voor wat het is; De Echtgenoot eens wat vaker het bed uit te werken als Dochter zich voor zeven uur meldt, aangezien die sinds Dochter geboren is dat grote donzige bed welgeteld twee keer eerder heeft verlaten dan ik. En wellicht eens een keertje extra op vakantie (kijk, dan komt die broer 2136 kilometer verderop ook nog eens van pas).

Maar allereerst gaat in het kader van ‘goed voor jezelf zorgen’ die antibioticakuur linea recta terug naar de apotheek. Hoewel de apotheker me ervan verzekerd heeft dat mijn kindje nauwelijks wat zal merken van de kuur, voel ik me er verre van prettig bij haar kleine, ongeschonden lijfje via borstvoeding bloot te stellen aan de antibiotica. Bovendien zit ik zelf ook bepaald niet te wachten op de bijwerkingen.

Alternatief

De huisarts heeft gelukkig nog een goed alternatief voor me. Ik moet mijn holtes vrij houden door dagelijks een neusspray te gebruiken en zeker drie- tot viermaal daags goed stomen. Feest! Alsof een bijholteontsteking tijdens de warmste zomer ooit nog niet zielig genoeg is, zit ik, terwijl de mussen van het dak vallen, braaf drie-, oké, tweemaal daags met mijn oververhitte kop boven een dampende kom ‘mijn holtes goed vrij te houden’.

Of meer gedetailleerd: dikke klodders slijm uit alle holtes van mijn hoofd op te rochelen terwijl het zweet uit mijn poriën gutst en ik je zweer dat ik onlangs gezelschap kreeg van een klein duiveltje dat het onder mijn stoomtent behaaglijker vond dan in de vlammende krochten van de hel. ‘Goed voor jezelf zorgen’, noemen we dat.

 

Reageer op artikel:
Ilse: “Toegeven dat ik ook wel eens door mijn energiereserves heen ben, zou voelen als falen”
Sluiten