Ellis: “Ik ben er nog niet aan toe, om geen baby meer in huis te hebben”

De slingers en ballonnen hangen. De cadeautjes liggen op tafel en de kleertjes klaar op de commode. Morgen wordt onze zoon 1 jaar. Met dat ene jaar, wordt hij een dreumes. Hij is baby-af.

Nooit meer een baby

Een nieuw tijdperk breekt aan met een heel nieuw begin. Maar ik ben ook vooral bezig met het afsluiten van het babytijdperk. Het raakt me meer dan gedacht. Nooit meer een baby in huis. Tenminste, niet één van onszelf. Ik heb met een soort uitgesteld gevoel naar deze dag toegeleefd. Eigenlijk kan ik ook niet geloven dat hij morgen alweer 1 jaar wordt. Ik denk eigenlijk dat ik het gewoon niet wíl geloven, omdat ik er nog niet aan toe ben. Ik ben er nog niet aan toe, om geen baby meer in huis te hebben.


Wij hebben het geluk, dat we twee kindjes hebben gekregen. Twee fantastisch lieve, mooie, heerlijke, ondeugende kindjes. 
Maar in mijn hart, hoofd en huis was er eigenlijk wel ruimte voor meer. Er passen er nog wel één of twee bij. Helaas laat mijn lichaam dat niet toe. Tot een jaar na de bevalling heb ik nog rugklachten gehad, die halverwege de zwangerschap al waren ontstaan. Daarbij komt nog een val op de trap waarbij ik op mijn rug belande, wat het er niet beter opmaakt. Het zorgt ervoor dat je keuzes maakt. Keuzes met het hoofd, niet met het hart.
 Want wat ben ik waard als we nog voor nóg een kindje zouden gaan, en ik helemaal niet meer mobiel ben? Wat als de klachten nog meer verergeren? Ben ik dan nog wel in staat om te zorgen en te verzorgen. Dat is waar ik bang voor ben.


Het is goed zo

Met dit in mijn achterhoofd, hebben mijn man ik samen gezegd; het is goed zo. We zijn blij met wat we hebben. Nee, we zijn dolgelukkig! Supertrots beseffen we ons iedere dag dat we goud in handen hebben. De weg om kinderen te krijgen ging niet zonder slag of stoot maar ik ben toch moeder.

In mijn omgeving maak ik vaak genoeg ook heel anders mee. Dat er helemaal geen kindjes komen. 
Dat staat natuurlijk niet in contrast met wat mijn gevoel nu is. Een moeder die verdrietig is, omdat haar tweede kind geen baby meer is ten opzichte van een vrouw die in het hart moeder is, maar geen kindje kan krijgen.

Rationeel gezien weet ik dat ik me niet zo druk moet maken, maar toch raakt het me. We sluiten een periode af. Een jaar is omgevlogen. De mijlpaal van de eerste verjaardag is daar. Met een gevoel van weemoed en trots. Van liefde en een traan. Ik hou maar in mijn achterhoofd, hoe oud ze ook worden, in mijn ogen zijn ze altijd klein.

En morgen? Morgen is het tijd voor feest!