Ellis: “Alsof huilen iets is waar je je voor moet schamen”

Marleen Staal 3 jul 2018 Column

Mijn kinderen mogen gewoon huilen als ze verdrietig zijn, of als ze pijn hebben. Dan laat ik ze huilen, totdat het verdriet over is. En dan is het vaak ook klaar.

Het verdriet is eruit, de pijn is weg en hup, er wordt weer gespeeld. Zoals de meeste ouders, voel je je opgelaten, als je kind de boel bij elkaar krijst. Je wordt onrustig of zenuwachtig en die gevoelens maken de situatie er niet beter op.

Moet huilen een reden hebben?

Ineens bedacht ik me dat de enige reden dat ik me opgelaten voel, komt omdat de omgeving daar dan iets van vindt. Of omdat de omgeving reageert op het huilen van mijn kind. Dat gebeurt al als een baby huilt. Dan worden er opmerkingen gemaakt zoals “Ze zal wel honger hebben”, of “Ze zal wel moe zijn.” Het huilen moet kennelijk een reden hebben en het liefst hebben we dan dat het huilen gelijk ook weer stopt. Want als het stopt, dan is alles weer goed.

Je hoort dan ook bijna nooit: “De baby zal wel veel te verwerken hebben in zo’n grote nieuwe wereld en de enige manier om dat te uiten is door te huilen.” Want huilen is vervelend en dat moet zo snel mogelijk stoppen. Omdat er toch het motto bestaat; “Lachen is gezond”. En dat klopt, lachen is ook gezond. Maar dat betekent in mijn ogen niet per definitie dat huilen ongezond is.

LEES OOK: Waarom het oké is om je baby te laten huilen als er niets aan de hand is

Niet huilen, dát is ongezond

Ik denk zelfs dat níet huilen ongezond is. Hoe vaak zeg je het niet tegen jezelf, wanneer je moet huilen, dat je het tegen wil houden Omdat je een ander niet tot last wilt zijn of omdat je dan misschien de sfeer verpest. Dat je de tranen wil stoppen, omdat een ander zich misschien wel opgelaten kan voelen. En als je dan toch je tranen laat lopen, je dan ook nog vaak sorry voor je tranen zegt. Alsof het iets is waar je je voor moet schamen.

Ik ben dan ook van mening, dat dit komt omdat we al heel vroeg geleerd hebben dat we de tranen moeten drogen. Die horen niet. Als je valt bijvoorbeeld dan wordt je gesust: “Stil maar” en wordt er gezegd dat het zo weer over is. En als er teleurstelling is dan moet daar maar mee omgegaan worden.

Verdriet voelen

Mijn kinderen mogen dus gewoon huilen. Ik laat ze. Trek ze op schoot als ze daar behoefte aan hebben en dan komen er tranen. Ik wieg ze wat heen en weer, aai over de rug. Maar ze mogen hun emotie eruit gooien. En wat vervolgens zo mooi is, is dat ze zelf aangeven wanneer het weer goed is. Ze hebben gevoeld dat het verdriet eruit mocht en daarna is de pijn weg. Het verdriet is weg. En dan ook echt weg.

Ik hoop dat ze het altijd zo mogen doen. Dat ze zich nooit ongemakkelijk hoeven te voelen om hun emoties. Thuis hoeven ze dat in ieder geval niet.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Ellis: “Alsof huilen iets is waar je je voor moet schamen”
Sluiten